Alberto Cortez — Retrato songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Retrato" van Alberto Cortez.
Songteksten
Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla
Y un huerto claro donde madura el limonero;
Mi juventud, veinte aos en tierras de Castilla;
Mi historia, algunos casos que recordar no quiero.
Ni un seductor Maara ni un Bradomin he sido
-Ya conocis mi torpe alio indumentario -;
Ms recib la flecha que me asign Cupido,
Y am cuanto ellas pueden tener de hospitalario.
Hay en mis venas gotas de sangre jacobina,
Pero mi verso brota de manantial sereno;
Y ms que un hombre al uso que sabe su doctrina,
Soy en el buen sentido de la palabra, bueno.
Desdeo las romanzas de los tenores huecos
Y el coro de los grillos que cantan a la luna.
A distinguir me paro las voces de los ecos,
Y escucho solamente, entre las voces, una.
Converso con el hombre que siempre va conmigo
-Quin habla solo, espera hablar a Dios un Da-;
Mi soliloquio es pltica con este buen amigo
Que me ense el secreto de la filantropa.
Y al cabo, nada os debo; debisme cuanto he escrito.
A mi trabajo acudo, con mi dinero pago
El traje que me cubre y la mansin que habito,
El pan que me alimenta y el lecho donde yago.
Y cuando llegue el da del ltimo viaje,
Y est al partir la nave que nunca ha de tornar,
Me encontraris a bordo, ligero de equipaje,
Casi desnudo, como los hijos de la mar.
Songtekstvertaling
Mijn jeugd is herinneringen aan een binnenplaats in Sevilla.
En een heldere tuin waar de citroenboom rijpt;
Mijn jeugd, twintig jaar in de landen van Castilië;
Mijn verhaal, sommige zaken wil ik me niet herinneren.
Ik ben geen verleider, maar ook geen Bradomin.
- Je kent mijn onhandige alio. -;
Ms reib de pijl die mij Cupid heeft toegewezen,
En ik ben hoe gastvrij ze kunnen zijn.
Er zijn druppels Jacobijn bloed in mijn aderen.,
Maar mijn vers komt uit een serene bron.;
En meer dan een man die zijn leer kent.,
Ik ben in de goede zin van het woord, oké.
Ik ontvouw de romans van de holle tenoren.
En het koor van krekels die zingen op de maan.
Om te onderscheiden stop ik de stemmen van echo ' s,
En ik hoor alleen, tussen de stemmen, één.
Ik praat met de man die altijd met me meegaat.
Quin spreekt alleen, wacht om met God te spreken.-;
Mijn monoloog is pltica met deze goede vriend.
Vertel me het geheim van filantropie.
En tenslotte ben ik je niets verschuldigd; ik ontneem wat ik geschreven heb.
Ik kom naar mijn werk, met mijn geld dat ik betaal.
Het pak dat mij bedekt en de mansin die ik bewoon,
Het brood dat me voedt en het bed waar ik lig.
En als de da van de laatste reis arriveert,
En hij verlaat het schip hij zal nooit veranderen,
Me encontraris aan boord, lichte bagage,
Bijna naakt, net als de kinderen van de zee.