Alberto Cortez — La Vejez songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Vejez" van Alberto Cortez.
Songteksten
Me llegará lentamente
Y me hallará distraído
Probablemente dormido
Sobre un colchón de laureles
Se instalará en el espejo
Inevitable y serena
Y empezará su faena
Por los primeros bosquejos
Con unas hebras de plata
Me pintará los cabellos
Y alguna línea en el cuello
Que tapará la corbata
Aumentará mi codicia
Mis mañas y mis antojos
Y me dará un par de anteojos
Para sufrir las noticias
La vejez…
Está a la vuelta de cualquier esquina
Allí, donde uno menos se imagina
Se nos presenta por primera vez
La vejez…
Es la más dura de las dictaduras
La grave ceremonia de clausura
De lo que fue la juventud alguna vez
Con admirable destreza
Como el mejor artesano
Le irá quitando a mis manos
Toda su antigua firmeza
Y asesorando al galeno
Me hará prohibir el cigarro
Porque dirán que el catarro
Viene ganando terreno
Me inventará un par de excusas
Para amenguar la impotencia
«„que vale más la experiencia
Que pretensiones ilusas“»
Me llegará la bufanda
Las zapatillas de paño
Y el reuma que año tras año
Aumentará su demanda
La vejez… es la antesala de lo inevitable
El último camino transitable
Ante la duda… ¿qué vendrá después…
La vejez… es todo el equipaje de mi vida
Dispuesto ante la puerta de salida
Por la que no se puede ya volver
A lo mejor, más que viejo
Seré un anciano honorable
Tranquilo y lo más probable
Gran decidor de consejos
O a lo peor, por celosa
Me apartará de la gente
Y cortará lentamente
Mis pobres, últimas rosas
La vejez…
Está a la vuelta de cualquier esquina
Allí, donde uno menos se imagina
Se nos presenta por primera vez
La vejez…
Es la más dura de las dictaduras
La grave ceremonia de clausura
De lo que fue la juventud alguna vez
Songtekstvertaling
Het komt langzaam naar me toe.
En je zult me afleiden.
Hij slaapt waarschijnlijk.
Op een lauwerenmatras
Het zal worden geïnstalleerd in de spiegel
Onvermijdelijk en sereen
En hij zal zijn werk beginnen
Door de eerste schetsen
Met een paar zilveren strengen
Ze zal mijn haar verven.
En een lijn in de nek.
Dat zal de das bedekken.
Het zal mijn hebzucht vergroten.
Mijn manieren en mijn verlangen
En geef me een paar glazen.
Om te lijden onder het nieuws
Ouderdom…
Het is net om de hoek.
Daar, waar men zich het minst voorstelt
We worden voor het eerst geïntroduceerd
Ouderdom…
Het is de moeilijkste van dictaturen
De ceremonie om het graf te sluiten
Van wat jeugd ooit was
Met bewonderenswaardige vaardigheid
Als de beste vakman
Hij neemt mijn handen van hem af.
Al zijn vroegere standvastigheid
En de Galen adviseren
Hij laat me sigaretten verbieden.
Omdat ze zullen zeggen dat de kou
Het wint terrein.
Hij verzint wel wat smoesjes voor me.
Impotentie onderdrukken
""de ervaring waard
Wat een waanvoorstellingen.“»
Ik pak de sjaal.
De cloth slippers
En de reuma dat jaar na jaar
Zal uw vraag verhogen
Ouderdom ... is de voorbode van het onvermijdelijke
The last walkable road
Twijfelen ... wat komt er nu?…
Ouderdom ... is alle bagage van mijn leven
Voor de uitgang
Waarvoor je niet meer terug kunt keren
Misschien, meer dan Oud
Ik zal een eervolle Oude man zijn.
Rustig en waarschijnlijk
Grote beslisser van tips
Of in het ergste geval, uit jaloezie.
Het zal me bij mensen weghalen.
En het zal langzaam snijden
Mijn arme, laatste rozen
Ouderdom…
Het is net om de hoek.
Daar, waar men zich het minst voorstelt
We worden voor het eerst geïntroduceerd
Ouderdom…
Het is de moeilijkste van dictaturen
De ceremonie om het graf te sluiten
Van wat jeugd ooit was