Al Stewart — Swiss Cottage Manoeuvres songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Swiss Cottage Manoeuvres" van Al Stewart.
Songteksten
On a Christmas cake day one Friday in August
In a book shop in Charing Cross Road
I first set eyes on a girl and at once I didn’t know
She had eyes like a poet and hair like a rainbow
Reflecting the lights that did glow
And the sadness she kept in her eyes
Struck my senses a blow
And so as by chance at the touch of a glance
We could find ourselves out in the road
With no crush of time to defeat us and no place to go And I couldn’t say how but the coffee bar crowd
Had appeared through the silence that broke
And she said «Oh my father’s a judge in St Albans you know.»
Oh well, then perhaps I could help you
You know that St. Albans is miles away
And I’ve got a room in Swiss Cottage in which you could stay
She laughed «Oh I couldn’t do that, for I’ve got to be up in the
morning you see.»
So I rang up to find out the first morning train she could take.
And so in the gloom of a candlelit room
With spaghetti, two forks and plate
She said «Oh I really would like to be free and escape.»
Oh well if it’s like that, you don’t have to go back
and you’re perfectly welcome to stay
«But I’ve not finished school yet."she said as she got into bed
And so as she slept and the pure morning crept through the windows
to take her away
I thought you can’t make people be what you want them to be
I could see my self nailed to a dormitory tale of a holiday night’s
escapade
And just yesterday she had seemed like a woman to me and so like a child with the sleep in her eyes
Where the sadness of age had once been
She left on the train with a «See you again"and a smile
And I couldn’t say what I had won or I lost
Or even just what I had seen
But when I’m alone I just think of her once in awhile.
Songtekstvertaling
Op een kersttaartdag op een vrijdag in Augustus
In een boekwinkel in Charing Cross Road
Ik zag voor het eerst een meisje en ineens wist ik het niet.
Ze had ogen als een dichter en haar als een regenboog
Reflecterend de lichten die gloeiden
En het verdriet dat ze in haar ogen hield
Sloeg mijn zintuigen een klap toe
En zo toevallig bij de aanraking van een blik
We kunnen onszelf op de weg vinden.
Met geen tijd om ons te verslaan en geen plaats om naar toe te gaan en ik kon niet zeggen hoe maar de koffiebar menigte
Was verschenen door de stilte die brak
En ze zei: "mijn vader is rechter in St Albans, Weet je.»
Dan kan ik u misschien helpen.
Je weet dat St. Albans kilometers ver weg is.
En ik heb een kamer in Swiss Cottage waar je kunt verblijven.
Ze lachte " Oh dat kon ik niet doen, want ik moet in de
goedemorgen.»
Dus ik belde om uit te vinden welke ochtendtrein ze kon nemen.
En zo in de duisternis van een kaarslichtkamer
Met spaghetti, twee vorken en bord
Ze zei: "Oh Ik wil echt vrij zijn en ontsnappen.»
Als het zo is, hoef je niet terug te gaan.
en je bent van harte welkom om te blijven
"Maar ik ben nog niet klaar met school."ze zei toen ze in bed stapte
En toen ze sliep en de zuivere ochtend door de ramen kroop
om haar mee te nemen.
Ik dacht dat je mensen niet kon maken wat je wilt dat ze zijn.
Ik zag mezelf genageld aan een slaapzaal verhaal van een feestdag nacht
escapade
En gisteren nog leek ze een vrouw voor mij en zo als een kind met de slaap in haar ogen
Waar het verdriet van de leeftijd ooit was geweest
Ze vertrok in de trein met een"tot ziens" en een glimlach
En ik kon niet zeggen wat ik had gewonnen of verloren
Of zelfs net wat ik had gezien
Maar als ik alleen ben, denk ik af en toe aan haar.