Agathodaimon — Faded Years songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Faded Years" van Agathodaimon.
Songteksten
To not forget our loving, should I a sign implore?
I’d ask for you, but dearest, you are your own no more
Nor do I beg a flower from in your golden hair
Forgetfulness, beloved is but my single player
Oh what a sad sensation, when joy that soon did wane
Not swift with it to vanish, but ever here remain!
When through tits life to wander it has been writ, it seem
A dream made out of shadow, a shadow made of dream
No matter when I die, this or some later day
My wish is out of the mind of all to I pass away
And you forget the dream that our two hearts endears
When you loom back, beloved, upon the faded years
Let in the depths of shadow my memory be gone
As though we midst our loving each other had not known
A chant of lamentation within cold walls of chime
To beg for me in weeping the peace of endless time
As though those hours of wonder in fact we did not live
That I so deeply love you dear one can you forgive?
My face turned to the desert you left me all alone
And cold beneath my eyelids my eyes have turned to stone
And when at last death’s soil my body does reclaim
Then who will know me or know from whence I came?
Let in the depths of shadow my memory be gone
As though we midst our loving each other had not known
A chant of lamentation within cold walls of chime
To beg for me in weeping the peace of endless time
While then… should they my body into the gutter throw
Still that would be far better than what I suffer now
Afar of in distance a flock of crows arise
And darken all the heavens before my sightless eyes
Beyond the earth’s steep margin a hurricane does start
Flinging to the world my dust and to the wind my heart
Yet as in spring the blossom do you remain the while
With gentle eyes and humid and tender, childish smile
So much a child, yet seeming each day to younger grow
And of my fate know nothing as I too nothing know
My face turned to the desert you left me all alone
And cold beneath my eyelids my eyes have turned to stone
And when at last death’s soil my body does reclaim
Then who will know me or know from whence I came?
While then… should they my body into the gutter throw
Still that would be far better than what I suffer now
Songtekstvertaling
Om onze liefde niet te vergeten, moet ik een teken smeken?
Ik zou naar je vragen, Maar liefste, je bent niet meer van jezelf.
Ik smeek ook niet om een bloem uit je gouden haar.
Vergeetachtigheid, geliefde is slechts mijn enige speler
Oh wat een droevige sensatie, toen de vreugde die al snel verdween
Niet snel om te verdwijnen,maar altijd hier blijven!
Als het leven door Tieten dwaalt, is het geschreven.
Een droom gemaakt van schaduw, een schaduw gemaakt van droom
Het maakt niet uit wanneer ik sterf, dit of een latere dag.
Mijn wens is uit het hoofd van alles om te sterven
En je vergeet de droom die onze twee harten koesteren
Als je terugkomt, geliefde, op de vervaagde jaren
Laat in de diepte van de schaduw mijn geheugen weg
Alsof we te midden van elkaar hielden en elkaar niet kenden.
Een gezang van Klaagliederen binnen koude muren van klokkenspel
Om voor mij te smeken in het huilen van de vrede van eindeloze tijd
Alsof we die uren van verwondering niet hebben geleefd.
Dat ik zo veel van je hou, liefste ... kun je me vergeven?
Mijn gezicht draaide naar de woestijn je liet me helemaal alleen
En koud onder mijn oogleden mijn ogen zijn in steen veranderd
En wanneer eindelijk de aarde van de dood mijn lichaam terugwint
Wie kent me dan of weet waar ik vandaan kom?
Laat in de diepte van de schaduw mijn geheugen weg
Alsof we te midden van elkaar hielden en elkaar niet kenden.
Een gezang van Klaagliederen binnen koude muren van klokkenspel
Om voor mij te smeken in het huilen van de vrede van eindeloze tijd
Terwijl ze dan ... mijn lichaam in de goot gooien
Toch zou dat veel beter zijn dan wat ik nu lijd.
Ver van in de verte ontstaat een kudde kraaien.
En verduistert de hemel voor mijn ogen
Voorbij de steile rand van de aarde begint een orkaan
Mijn stof en de wind mijn hart
Maar zoals in de lente de blossom blijven jullie de tijd
Met zachte ogen en vochtige en tedere, kinderachtige glimlach
Zo veel een kind, maar lijkt elke dag jonger te worden
En van mijn lot weet niets zoals ik ook niets weet
Mijn gezicht draaide naar de woestijn je liet me helemaal alleen
En koud onder mijn oogleden mijn ogen zijn in steen veranderd
En wanneer eindelijk de aarde van de dood mijn lichaam terugwint
Wie kent me dan of weet waar ik vandaan kom?
Terwijl ze dan ... mijn lichaam in de goot gooien
Toch zou dat veel beter zijn dan wat ik nu lijd.