Agathodaimon — Back Into the Shadows songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Back Into the Shadows" van Agathodaimon.
Songteksten
In the night of my final sacrifice I sent my soul
Into the vast and fathomless unknown to find a word
A word, that indicates the beyond.
It came back later and spoke:
«I am myself heaven and hell!»
Sculptured in time as another chapter of life
Sharp are the thorns of the roses, which lay dank upon me For too long I knew that I had to arrive
Yet destination isn’t as linear as humanity
Touch the feeling — touch the soul
Touch the morning dew and see the glamour
In my stark eyes reflecting
The icon of a setting in a serene summer
So many flowers give away to mystery and loneliness
Their subtle perfume and their indifference
So much jewelry’s forgotten in the soil, in darkness
But who dares to tread the silent meadows
That lie beyond the mirror of one’s self?
Who dares to reach the phantoms of one’s heart?
To behold the murderer of life and art?
And what is death?
What gives birth?
What sells good or has no worth,
When everything you feel is cold?
Why am I? Who’s this hand?
Whose decisions I can’t comprehend…
But isn’t history foretold?
There’s a tide… in the affairs of men
Which, taken of it’s flood, leads on to fortune
But all the voyage of their life
Is bound in shallows and miseries…
But if you desire to see the light…
As it truly is, clear and bright
You must move — back into the shadows
Songtekstvertaling
In de nacht van mijn laatste offer stuurde ik mijn ziel
In het uitgestrekte en vaderloze Onbekende om een woord te vinden
Een woord dat het hiernamaals aangeeft.
Het kwam later terug en sprak:
"Ik ben mezelf hemel en hel!»
In de tijd gebeeldhouwd als een ander hoofdstuk van het leven
Scherp zijn de doornen van de rozen, die me te lang bedankten ik wist dat ik moest komen
Toch is de bestemming niet zo lineair als de mensheid.
Raak het gevoel aan-Raak de ziel aan
Raak de ochtenddauw aan en zie de glamour
In mijn grimmige ogen reflecterend
De icoon van een setting in een serene zomer
Zoveel bloemen geven weg aan mysterie en eenzaamheid
Hun subtiele parfum en hun onverschilligheid
Er zijn zoveel Sieraden vergeten in de grond, in het donker.
Maar wie durft de Stille weiden te betreden?
Die achter de spiegel van je zelf ligt?
Wie durft de fantomen van zijn hart te bereiken?
Om de moordenaar van leven en kunst te aanschouwen?
En wat is de dood?
Wat geeft geboorte?
Wat goed verkoopt of geen waarde heeft,
Als alles wat je voelt koud is?
Waarom ik? Wie is deze hand?
Wiens beslissingen ik niet kan begrijpen…
Maar is de geschiedenis niet voorspeld?
Er is een vloed... in de zaken van mannen.
Die, genomen van de overstroming, leidt naar het geluk.
Maar de hele reis van hun leven
Gebonden is in ondiepten en ellende…
Maar als je het licht wilt zien…
Zoals het werkelijk is, helder en helder
Je moet terug in de schaduw.