Agalloch — You Were But A Ghost In My Arms songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "You Were But A Ghost In My Arms" van Agalloch.
Songteksten
Like snowfall, you cry a silent storm
Your tears paint rivers on this oaken wall.. .
Amber nectar, misery ichor
.. .cascading in streams of hallowed form
For each stain, a forsaken shadow
You are the lugubrious spirit
Etched in the oak of wonder
You are the sullen voice and silent storm
Each night I lay
Awakened by her shivering silent voice
From the shapes in the corridor walls.
It pierces the solitude like that of a distant scream
In the pitch-black forest of my delusion.. .
With each passing day, a deeper grave.. .
«Why did you leave me to die?»
«Why did you abandon me?»
«Why did you walk away and leave me bitterly yearning?»
Her haunting, contorted despair was etched into the wood’s grain
Though fire rages within me, no fire burns fiercer than her desire
The shape whispers my name.. .
I damn this oak!
I damn her sorrow!
I damn these oaken corridors
That bear the ghosts of those I’ve thrown away!
Though tempted I am to caress her texture divine
And taste her pain sweet, sweet like brandy wine;
I must burn these halls, these corridors
And silence her shrill, tormenting voice
.. .forever.. .
Like snowfall, you cried a silent storm
No tears stain this dust in my hands
But from this ashen gray, her voice still
Whispers my name.. .
You were the lugubrious spirit
Who haunted the oak of wonder
You were the geist that warned this frozen silent storm
You were but a ghost in my arms
Songtekstvertaling
Als sneeuwval, huil je een stille storm
Je tranen schilderen rivieren op deze muur.. .
Amber nectar, misery ichor
.. .in stromen van heilige vorm
Voor elke vlek, een verlaten schaduw
Jij bent de lugubere geest.
Geëtst in de eik van wonder
Jij bent de sullen stem en stille storm
Elke nacht lig ik
Gewekt door haar trillende stille stem
Van de vormen in de gangmuren.
Het doorboort de eenzaamheid zoals die van een verre schreeuw
In het pikdonker bos van mijn waanidee.. .
Met elke dag die voorbij gaat, een dieper graf.. .
"Waarom liet je me achter om te sterven?»
Waarom liet je me in de steek?»
"Waarom liep je weg en liet je me bitter hunkeren?»
Haar gekwelde wanhoop werd geëtst in de graankorrel van het hout.
Hoewel het vuur in mij woedt, brandt er geen vuur meer dan haar verlangen.
De vorm fluistert mijn naam.. .
Ik vervloek deze eik!
Ik vervloek haar verdriet!
Ik vervloek deze verdomde gangen.
Die dragen de geesten van degenen die ik heb weggegooid!
Hoewel ik in de verleiding ben om haar textuur goddelijk te strelen
En proef haar pijn zoet, zoet als brandy wijn;
Ik moet deze gangen verbranden.
En laat haar Schelle, kwellende stem zwijgen.
.. .altijd.. .
Als sneeuwval huilde je een stille storm
Geen tranen vlekken op dit stof in mijn handen
Maar van deze ashen gray, haar stem nog steeds
Fluistert mijn naam.. .
Jij was de lugubere geest.
Wie spookte de eik van wonder
Jij was de geist die deze bevroren stille storm waarschuwde.
Je was maar een geest in mijn armen.