Adora Vivos — Toward the Empyrean songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Toward the Empyrean" van Adora Vivos.
Songteksten
As silence falls the cadence fades
Words so vile escape on wings born of tongues
Infecting the mind of the shattered soul
Evoking the frailty of ignorance
Setting ablaze the serenity unspoken word
Had long entombed in silent litany
A facade of calm amidst the agony
Spiraling back to the start of this depravity
To rest in the solace, the arms of despair
Amidst the idle agreement of false peace
Or face the flames of adversity
To accept the wisdom of scathing tongues
For am I failure, the collapsing icon of loss
For am I one with the bleak aethyr of nothingness
Facile to yield to despair, the arms of tragedy
Yet to what end shall I resign to agony
And with every step I take
Forsaking the path of a life forlorn
Ascending the torment of the mind
Forging onward toward the Empyrean
Shadows of a past life
Drenched in black aethyr
Frozen in this coldness
The strength to conquer my despair
Flames of hatred rising
Awakens the struggle to survive
The will to recreate life
The lure of nihilism endures
In this moment, the failure of life and desire must be cast aside
Exhausted, the final escape, this shell must depart in the flames of
resurrection
To the iron grip of solitude, I succumb, suffocate and thus transcend
And wrest vitality from the cold hand of the dying soul
Resolve to defy the chaos within
The frail ideologies of this world
For the mind is one’s own, I am subject to none
Save for those inflicted upon myself
For every memory consumed in flame
For every moment of life’s past, inhumed in dusk
These ashen remains, I cast unto the wind
Resolve to embrace the fear and rise again
And with every step I take
Forsaking the path of a life forlorn
Ascending the torment of the mind
Forging onward toward the Empyrean
Imposing walls within the mind, dull and glazed were these lightless,
apathetic eyes
Weathered by the shame of this unending storm, I lit the flames of hate just to
feel alive again
For shall I bend to another’s will, embrace the fate given me?
Or hold their lives in a steadfast grasp, rise from these ashes and erase all
despair
Lost was I upon this path of negativity
An awakening of the soul, from death to life again
A promise of a new beginning, and to transcend
Through dark and light I walked these roads and found serenity
And a peace that no one truly knows
Acceptance and negation of this mortal coil
Songtekstvertaling
Als de stilte valt vervaagt de cadans
Woorden zo verachtelijk ontsnappen aan vleugels geboren uit tongen
Het infecteren van de geest van de verbrijzelde ziel
Het oproepen van de zwakheid van onwetendheid
Het in brand steken van de sereniteit onuitgesproken woord
Lange tijd opgesloten in stille litanie
Een façade van rust temidden van de pijn
Terug naar het begin van deze verdorvenheid
Om te rusten in de troost, de armen van wanhoop
Te midden van het ijdele akkoord van valse vrede
Of de vlammen van tegenspoed tegemoet zien
Om de wijsheid van de schurftende tongen te accepteren
Want ik faal, het instortende icoon van verlies
Want ben ik een met de sombere aethyr van het niets
Bereid om toe te geven aan wanhoop, de armen van tragedie
Maar met welk doel zal ik me neerleggen bij de pijn
En met elke stap die ik zet
Verlaten van het pad van een verloren leven
De kwelling van de geest ascenderen
Richting de Empirean.
Schaduwen van een vorig leven
Doorweekt in zwarte aethyr
Bevroren in deze kou
De kracht om mijn wanhoop te overwinnen
Vlammen van haat die oprijzen
Ontwaakt de strijd om te overleven
De wil om het leven te herscheppen
De verleiding van het nihilisme blijft bestaan
Op dit moment moet het falen van leven en verlangen aan de kant gezet worden.
Uitgeput, de laatste ontsnapping, moet deze granaat vertrekken in de vlammen van
opstanding
Aan de ijzeren greep van eenzaamheid, bezwijk ik, verstik ik en transcendeer ik
En de vitaliteit van de koude hand van de stervende ziel
Besluit om de chaos binnenin te trotseren
De zwakke ideologieën van deze wereld
Want de geest is zijn eigen, ik ben onderworpen aan geen
Behalve voor degene die ik heb aangedaan.
Voor elk geheugen verteerd in vlammen
Voor elk moment van het verleden van het leven, onmenselijk in de schemering
Deze AS blijft, ik wierp op de wind
Besluit om de angst te omarmen en weer op te staan
En met elke stap die ik zet
Verlaten van het pad van een verloren leven
De kwelling van de geest ascenderen
Richting de Empirean.
Imposante muren in de geest, dof en glazig waren deze lichtloze,
apathische ogen
Verscheurd door de schande van deze eindeloze storm, stak ik de vlammen van haat aan om
voel je weer levend.
Want zal ik buigen naar de wil van een ander, het lot dat mij gegeven is omarmen?
Of houd hun leven vast in een standvastige greep, verrijs uit deze AS en Wis alles
wanhoop
Verloren was ik op dit pad van negativiteit
Een ontwaken van de ziel, van de dood naar het leven weer
Een belofte van een nieuw begin, en om te overstijgen
Door donker en licht liep ik over deze wegen en vond sereniteit
En een vrede die niemand echt kent
Aanvaarding en ontkenning van deze sterfelijke rol