Adam Gnade — The winter/Their apartment songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The winter/Their apartment" van Adam Gnade.
Songteksten
It is winter again and you are fighting with your woman.
From outside the apartment on the hill leading up Broadway,
pressed against cold window glass,
the warm glow you’d see would be Norman Rockwell life—NBC
and a Christmas tree—wrapping paper tubes unraveled on the couch,
presents half wrapped, shoeboxes—their lids off—open and waiting,
where the dregs of pizza boxes, chewed-on crusts, and red wine jugs sit.
Sliced cheese or cubed provolone gone dark yellow on white paper plates.
Your hands thrown over your head;
her eyes wet and red.
And from outside the window you would see a symphony,
a tragic comedy, and song and dance blues, or election year blues,
wartime blues, love-life blues, growing up blues, the sorrow of ancient oak
tree deep root pained.
And San Diego winter where at 6 a.m.
you and her drive to work and see your breath in steam billows,
to jobs you hate and to making money that goes God knows where.
Up the street the cars line Broadway,
their windows fogged with dew drops dripping on the concrete.
Southern California morning,
the bums are staggering out of wet bushes draped
with spider web trails and damp pant cuffs,
scratching brown beards and wondering where their life went,
and how did they get to this
and whether they’d ever touch a woman again and oh,
for one last grasp of warm teenage breasts they felt in the back of a car,
high school homecoming night maybe, 1985, or somewhere near there,
an elegant young body or smooth long side and the eyes of shivering nervous,
of a woman that wants you because you are good and you are worthy and you make
her feel good.
But never again and they are resigned to that—nothin'
but dollar coffee at 7−11 and another day waiting for handouts and hobo death.
The nights, now, are filled with talk and then quiet,
where you feel dumb and thick-mouthed—can't say nothin'
but mumble and plead your case.
You were never brave like she is, so you sit and drink
and grow hard skeleton face and scare her, scare your family too,
while your body rots, while your muscle goes to fat,
then sagged skin while your brain goes evil,
the squiggling worms and flitting haints,
the spirits of soul leaving your body.
So she delivers sermons and speeches,
implores you to get the hell out of the city.
«We'd be so much happier,» she says.
You could quit your jobs and run away like you used to,
back when you did things just because,
and because it felt good to run away,
and because you didn’t worry so much like you do now
… just because and leave the assholes behind
and fuck 'em anyway, they don’t mean shit.
She says it doesn’t matter what; run, hide,
retreat, surrender or your apartment will be your grave.
Songtekstvertaling
Het is weer winter en je vecht met je vrouw.
Van buiten het appartement op de heuvel naar Broadway,
tegen koud raamglas gedrukt,
de warme gloed die je zou zien zou Norman Rockwell life—NBC zijn.
en een kerst inpakpapier buizen ontrafeld op de bank,
presenteert half ingepakt, schoenendozen-hun deksels open en wachtend,
waar het uitschot van pizzadozen, kauwde korstjes en rode wijnkruik zitten.
Gesneden kaas of tot de Cub provolone is donkergeel geworden op witte papieren platen.
Je handen over je hoofd gegooid;
haar ogen nat en rood.
En van buiten het raam zag je een symfonie,
een tragische komedie, en song en dans blues, of verkiezingsjaar blues,
wartime blues, love-life blues, growing up blues, the sorrow of ancient oak
boom deep root gepijnigd.
En San Diego winter, waar om 6 uur ' s ochtends.
jij en haar drive naar het werk en zie je adem in stoom stromen,
op banen die je haat en om geld te verdienen dat God weet waar naartoe gaat.
In de straat staan de auto ' s op Broadway,
hun ramen waren mistig met dauwdruppels die op het beton druppelden.
Zuid-Californische ochtend,
de zwervers strompelen uit natte struiken.
met spinnenwebsporen en vochtige manchetten,
bruine baarden krabben en zich afvragen waar hun leven gebleven is,
en hoe zijn ze tot dit gekomen?
en of ze ooit nog een vrouw zouden aanraken en oh,
voor een laatste greep van warme Tiener Borsten die ze voelden in de rug van een auto,
schoolfeest misschien, 1985, of ergens in de buurt.,
een elegant jong lichaam of een gladde lange kant en de ogen van rillend nerveus,
van een vrouw die je wil omdat je goed bent en je waardig bent en je maakt
ze voelt zich goed.
Maar nooit meer en ze hebben zich erbij neergelegd-niets'
maar dollar koffie bij 7-11 en nog een dag wachten op aalmoezen en hobo dood.
De nachten, nu, zijn gevuld met praten en dan rustig,
waar je je dom en Dom voelt-kan niets zeggen
maar mompel en pleit je zaak.
Je was nooit zo dapper als zij, dus je zit en drinkt
en een hard skelet gezicht laten groeien en haar bang maken, je familie ook bang maken.,
terwijl je lichaam rot, terwijl je spier vet wordt.,
dan uitgezakte huid terwijl je hersenen slecht worden,
de kronkelende wormen en flitterende hints,
de geesten van de ziel die je lichaam verlaten.
Ze geeft preken en toespraken.,
smeekt je om de stad te verlaten.
"We zouden zoveel gelukkiger zijn," zegt ze.
Je kunt ontslag nemen en weglopen zoals vroeger.,
toen je dingen deed alleen maar omdat,
en omdat het goed voelde om weg te lopen,
en omdat je je niet zoveel zorgen maakte als nu.
... gewoon omdat en laat de klootzakken achter
en ze kunnen de pot op, ze betekenen niets.
Ze zegt dat het niet uitmaakt wat, rennen, verstoppen,
terugtrekken, overgeven of je appartement wordt je graf.