Adaliah — Jumper songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Jumper" van Adaliah.
Songteksten
A sharp splash of glass upon my broken grave
There’s only one way back home
Death looks into his eyes; he looks back at his face
Cold windowsill beneath his bare feet; he’s not the man to make these kinds of
decisions
Maybe someone will catch me
Maybe someone will save me
Short breathes of air, the only thing left to take
He closes his eyes and feels the wind on his face
«These pillars of hell…»
Destruction of trust, they fall to the ground
Descending to heaven, a breathe of fresh air
The whole way down
Maybe someone will catch me
Maybe someone will save me
Short breathes of air, the only thing left to take
He closes his eyes and feels the wind on his face
He goes back to his childhood, to where he felt at home
He envisions his mothers face, and smiles one last time
Will he feel this long enough, will he remember her face then
Will I see her again? Will I see her again? Will I still wake up when I hit the
ground?
No, don’t let me forget. Please don’t let me forget. What i fought for this
long, please don’t take it away
I came so far only to cause more pain
I’ll leave a scar along with every shattered dream
I’m falling so fast, they can’t see through my eyes
They’re so blinded by this act, but its much more than that
Lifeless bodies, they can’t go back home
Fallen bodies, broken families
Songtekstvertaling
Een scherpe glaasje glas op mijn gebroken graf.
Er is maar één weg terug naar huis.
De dood kijkt in zijn ogen; hij kijkt terug naar zijn gezicht
Koude vensterbank onder zijn blote voeten; hij is niet de man om dit soort
beslissing
Misschien zal iemand me vangen.
Misschien redt iemand me wel.
Korte ademteug, het enige wat over is om te nemen.
Hij sluit zijn ogen en voelt de wind op zijn gezicht
"Deze pilaren van de hel…»
Vernietiging van vertrouwen, ze vallen op de grond
Afdalen naar de hemel, een adem van frisse lucht
De hele weg naar beneden
Misschien zal iemand me vangen.
Misschien redt iemand me wel.
Korte ademteug, het enige wat over is om te nemen.
Hij sluit zijn ogen en voelt de wind op zijn gezicht
Hij gaat terug naar zijn jeugd, naar waar hij zich thuis voelde.
Hij stelt zijn moeders gezicht voor, en lacht nog een laatste keer.
Zal hij dit lang genoeg voelen, zal hij zich haar gezicht dan herinneren?
Zal ik haar weer zien? Zal ik haar weer zien? Zal ik nog steeds wakker worden als ik de
grond?
Nee, Laat me het niet vergeten. Laat het me alsjeblieft niet vergeten. Waar ik voor gevochten heb.
long, neem het alsjeblieft niet weg.
Ik ben zo ver gekomen om meer pijn te veroorzaken.
Ik laat een litteken achter, samen met elke verbrijzelde droom.
Ik val zo snel dat ze niet door mijn ogen kunnen kijken.
Ze zijn zo verblind door deze act, maar het is veel meer dan dat.
Levenloze lichamen, ze kunnen niet terug naar huis.
Gevallen lichamen, gebroken families