Accept — The Galley songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Galley" van Accept.
Songteksten
Pulling the weight up against the wind
Is the plight of the galley slave
Chained to this cold bench, six to the oar
Sentenced to an early grave
With iron in our souls and fire in our wrists
Slicing the waves and the sea
Rotting below, they’ll not let us go Only mutiny or death set us free
Arms grow numb and the blood doth drip
To the beat of the drum, from the crack of the whip
We’re damned, to the Galley
We’re chained, to the Galley of pain
We’re damned, to the Galley
We’re slaves, chained to the Galley of pain
«The salt made the oar handles like shark skin
And our lips we’re cut to the gums
And you whipped us because: we could not row»
«Will you never let us go?»
Splintered and split, the hands of the doomed
Endlessly toil by the hour
Bodies broken, shackled with hatred
As the soul grows sour
Off in the distance, the cry of the gulls
And the smell of approaching land
With our last ounce of strength, we pull to the shore
And dream to escape if we can
But Sirens attack, with their songs of love
Mermaids surround us as off we shove
Our arms still numb and the blood still drips
To the beat of the drum, from the crack of the whip
Damned, to the Galley
We’re chained, to the Galley of pain
Damned, to the Galley
We’re slaves, chained to the Galley of pain
We’re rotting in the Galley hole
Damned, to the Galley
We’re chained, to the Galley of pain
We’re damned, to the Galley
We’re slaves, chained to the Galley of pain
Only death can set us free
Songtekstvertaling
Het gewicht omhoog trekken tegen de wind
Is de benarde toestand van de kombuis slaaf
Geketend aan deze koude bank, zes aan de roeispaan.
Veroordeeld tot een vroeg graf
Met ijzer in onze ziel en vuur in onze polsen
Het snijden van de golven en de zee
Ze laten ons niet alleen gaan door muiterij of de dood bevrijdt ons
Armen worden gevoelloos en het bloed druppelt
Op het ritme van de trommel, van de spleet van de zweep
We zijn verdoemd, naar de kombuis.
We zijn geketend, aan de kombuis van pijn.
We zijn verdoemd, naar de kombuis.
We zijn slaven, geketend aan de kombuis der pijn.
"Het zout maakte de roeispanen als haaienhuid
En onze lippen snijden we aan het tandvlees
En u sloeg ons omdat: we konden niet roeien»
Laat je ons nooit gaan?»
De handen van de verdoemden zullen gespleten worden.
Eindeloos zwoegen bij het uur
Lichamen gebroken, geboeid met haat
Als de ziel zuur wordt
Weg in de verte, de kreet van de meeuwen
En de geur van naderend land
Met ons laatste beetje kracht trekken we naar de kust
En dromen om te ontsnappen als we kunnen
Maar sirenes vallen aan, met hun liederen van liefde
Zeemeerminnen omsingelen ons.
Onze armen zijn nog verdoofd en het bloed druipt nog steeds.
Op het ritme van de trommel, van de spleet van de zweep
Verdomme, naar de kombuis.
We zijn geketend, aan de kombuis van pijn.
Verdomme, naar de kombuis.
We zijn slaven, geketend aan de kombuis der pijn.
We rotten weg in de kombuis.
Verdomme, naar de kombuis.
We zijn geketend, aan de kombuis van pijn.
We zijn verdoemd, naar de kombuis.
We zijn slaven, geketend aan de kombuis der pijn.
Alleen de dood kan ons bevrijden.