Abney Park — Stigmata Martyr songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Stigmata Martyr" van Abney Park.
Songteksten
A heroine, a deity
on Heroin, or vanity
To jack their personality,
beyond normal humanity.
A crowd of massed humanity
bows down and worships diligently.
He’s built a loyal following
and so they steer him thoroughly.
But jealous man plots from the pews,
no need for valid righteousness.
One slightly truthful word set free,
will turn the tides quite easily.
Our accusations need not be what would bury mortal man.
The sins of our own deity
are tiny, but on these we stand.
We don’t cry for the gods that die by our hands.
We throw stones if our gods take a stand.
We create and destroy our stigmata martyrs.
So once upon the podium,
a crucifix we then erect,
And nail our hero heartily,
hands and feet, and bind his neck.
The reason for our worship fades,
our Idol drenched in his own blood,
Forgotten are the virtues that
we valued beyond royalty.
We don’t cry for the gods that die by our hands.
We throw stones if our gods take a stand.
We create and destroy our Stigmata Martyrs.
Such joy we dig his shallow grave,
anticipating pains to come.
We watch the wriggling dance of death,
and laugh light hearted at death’s fun.
We’ve pounded out the joyous light.
Our savior’s buried now for years.
A legend now of time gone by,
A martyr of forgotten tears.
We don’t cry for the gods that die by our hands.
We throw stones if our gods take a stand.
We create and destroy our Stigmata Martyrs.
Songtekstvertaling
Een heldin, een godheid
aan heroïne, of ijdelheid.
Om hun persoonlijkheid te stelen,
boven de normale mensheid.
Een menigte van massa ' s menselijkheid.
buigt en aanbidt ijverig.
Hij heeft een trouwe aanhanger gebouwd.
en dus sturen ze hem grondig.
Maar jaloerse man zweert van de kerkbanken,
geen behoefte aan deugdzame gerechtigheid.
Een licht waarheidsgetrouw woord bevrijd,
zal de getijden vrij gemakkelijk veranderen.
Onze beschuldigingen hoeven niet te zijn wat de sterfelijke mens zou begraven.
De zonden van onze eigen godheid
zijn klein, maar op deze staan we.
We huilen niet om de goden die door onze handen sterven.
We gooien stenen als onze goden een standpunt innemen.
We creëren en vernietigen onze stigmata martelaren.
Dus eens op het podium,
een kruisbeeld dat we dan opzetten,
En onze held van harte pakken,
handen en voeten, en bind zijn nek vast.
De reden voor onze aanbidding vervaagt,
ons idool doordrenkt in zijn eigen bloed,
Vergeten zijn de deugden die
we waardeerden meer dan royalty.
We huilen niet om de goden die door onze handen sterven.
We gooien stenen als onze goden een standpunt innemen.
We creëren en vernietigen onze Stigmata Martelaren.
Zo blij dat we zijn ondiepe graf graven,
anticiperen op pijnen die komen.
We kijken naar de kronkelende dans van de dood,
en lachen om de lol van de dood.
We hebben het vreugdevolle licht eruit geslagen.
Onze Redder is al jaren begraven.
Een legende van de tijd die voorbij is gegaan,
Een martelaar van vergeten tranen.
We huilen niet om de goden die door onze handen sterven.
We gooien stenen als onze goden een standpunt innemen.
We creëren en vernietigen onze Stigmata Martelaren.