Abel Pintos — Solo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Solo" van Abel Pintos.
Songteksten
Arde el cielo en tus manos, quemas tan despacio mis sentimientos,
Que no distingo si estoy muriendo.
O estoy volviendo a nacer en esta mescla de placer y de dolor
si sé que no te tengo.
Me das tu cuerpo y tu pasión pero jamás tendré tu corazón
porque tu vida ya tiene dueño.
Aunque seas tan lejana, no puedo dejarte si yo te amo prefiero
esto a no tener nada.
De no dejar de preguntar qué voy hacer cuando no estas, y disfrutar esto que siento ahora.
Emborracharme de tu piel en este frio cuarto de un hotel
donde eres mía por una hora.
(Estribillo)
Pero te vas de aquí, y yo me quedo así, sangrando mi espíritu
en un papel, bebiendo el vino de la soledad
Sabrá mi tiempo de transcurrir pero de olvidarte jamás sabrá
Calla el beso sin tus labios en cada regreso que trae el viento desoja olvido
mi pensamiento, tu sombra busca en la pared y no descubre amanecer cuando tu ausencia vive en mi silencio.
Me ahoga el frio el ardor y este roció en mi habitación
donde agoniza mi desconsuelo.
Vuela libre lo pasado, otra vida escribe lo que soñamos
entre lo absurdo y lo imaginario
En un instante de pasión nos despojamos del dolor y el secreto donde nos amamos
El mundo es solo una ilusión como un milagro sin
explicación entristecido si nos dejamos.
(Gracias a Noemi por esta letra)
Songtekstvertaling
Verbrand de lucht in je handen, brand zo langzaam mijn gevoelens,
Ik weet niet of ik doodga.
Of word ik wedergeboren in deze mengeling van plezier en pijn
als ik weet dat ik jou niet heb.
Je geeft me je lichaam en je passie maar Ik zal nooit je hart hebben
omdat je leven al een eigen leven heeft.
Zelfs als je zo ver weg bent, kan ik je niet verlaten als ik van je hou ik heb liever
dit heeft niets.
Niet stoppen met vragen wat ik ga doen als jij dat niet bent, en geniet van dit gevoel nu.
Word dronken van je huid in deze koude hotelkamer.
waar je een uur van mij bent.
(Chorus)
Maar als je hier weggaat, sta ik zo, bloedend in mijn geest.
op papier, de wijn van eenzaamheid drinken
Hij zal mijn tijd kennen, maar om jou te vergeten zal hij het nooit weten.
Stilte de kus zonder je lippen in elke keer dat de wind brengt geef de vergetelheid op
mijn gedachte, jouw schaduw kijkt naar de muur en ontdekt dawn niet als jouw afwezigheid leeft in mijn stilte.
Ik verdrink de kou de brand en dit spuit in mijn kamer
waar mijn verdriet sterft.
Vlieg het verleden los, een ander leven schrijft wat we dromen
tussen het absurde en het denkbeeldige
In een moment van passie nemen we de pijn weg en het geheim waar we van elkaar houden
De wereld is slechts een illusie als een wonder zonder
het spijt me als we weggaan.
(Dank aan Noemi voor deze brief)