Abel Pintos — El Antigal songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El Antigal" van Abel Pintos.
Songteksten
En tu viejo brazo se quedo el ayer,
rescoldo del alma arisca que se fue
el tiempo en tus manos solas,
quedo tendido sobre la luz
sangre reseca la mañana
llorando siglos a la voz del sol
el grito inca estremecio el dolor
silencio descalso por tu cuerpo va las piedras al viento le roban la sal
los grillos duermen la tarde
oro desnudo del cerro atras
cabo una boca de tu noche
el oscuro acero de tu negra piel
para dormirse entre la soledad
llorando el calor del llanto del indio
en su manantial febril mojando el antigal
lluvia que viene de dios
antiguo cansancio y lento su andar
tiene una lanza por el cardón
y en sus espinas dejo las manos
para la sangre con otro dolor
y al rayo loco dio su corazón
el destino de tu nombre fue final
y la luna aquella ya no alumbra mas
a hembras cerro su vientre
y por la frente se desangro
dejo sus huellas hacia al norte
busco camino para alla morir
y como madre lloro tambien su mal
si ronda por adentro el amo cideral
y anda por tus venas, y desde que se fue
y le vanta tus ojos negros
para cubrirte muerto y leal
clavo su pecho en la roca
como una herida, y sin gritar su voz
ella en el cielo hecha una maldicion
llorando el calor del llanto del indio
en su manantial febril mojando el antigal
lluvia que viene de dios
antiguo cansancio y lento su andar
tiene una lanza por el cardón
y en sus espinas dejo las manos
para la sangre con otro dolor
y al rayo loco dio su corazón
(Gracias a Noemi por esta letra)
Songtekstvertaling
In je oude arm is hij gisteren gebleven.,
resound of the arisca soul that were
tijd alleen in je handen,
Ik lag op het licht
het bloed droogt op in de ochtend.
eeuwenlang huilend naar de stem van de zon
de Inca schreeuw schudde de pijn
stil blootsvoets voor je lichaam de stenen gaan naar de wind ze stelen het zout
krekels slapen ' s middags
kaal goud van de heuvel terug
uit een mond van je nacht
het donkere staal van je zwarte huid
om in slaap te vallen in eenzaamheid
huilend de hitte van Indiaans huilen
in de koortsige lente bevochtigt de antivries
regen van God
oude vermoeidheid en vertragen zijn gang
hij heeft een speer op zijn Cardoon.
en in zijn doornen laat ik mijn handen achter
voor bloed met andere pijn
en aan de gekke straal gaf hij zijn hart
het lot van je naam was definitief.
en de maan die niet meer verlicht
voor vrouwen doe ik hun buiken dicht.
en van het voorhoofd leeggebloed
hij laat zijn voetafdrukken achter naar het noorden.
Ik zoek een manier om te sterven.
en als moeder huil ik ook om haar kwaad.
als je in de Cider Meester gaat
en hij loopt door je aderen, en sinds hij weg is
en hij heeft je zwarte ogen
om je dood en loyaal te dekken.
spijker zijn borst aan de rots
als een wond, en zonder zijn stem te schreeuwen
ze heeft in de hemel een vloek gemaakt.
huilend de hitte van Indiaans huilen
in de koortsige lente bevochtigt de antivries
regen van God
oude vermoeidheid en vertragen zijn gang
hij heeft een speer op zijn Cardoon.
en in zijn doornen laat ik mijn handen achter
voor bloed met andere pijn
en aan de gekke straal gaf hij zijn hart
(Dank aan Noemi voor deze brief)