Abd Al Malik — Château rouge songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Château rouge" van Abd Al Malik.
Songteksten
Ca faisait presque une demi-heure qu’il était seul maintenant
Ses potes étaient rentrés chez eux et lui était resté assis sur ce banc
Il fumait sa dernière cigarette et le soleil s'était couché depuis longtemps
Il salua au loin un mec qu’il ne connaissait pas vraiment
Et se demanda ou est-ce que ce type pouvait bien aller si tard
Lui-même s'était levé tôt, vers 14 heures
Et au PMU avait joué au billard
Avec des gars qu'étaient plus jeunes que lui de plusieurs années
Comme il fut une gloire il n’y a pas si longtemps
Nombreux tiraient encore une certaine fierté d'être vus à ses côtés
Ce qu’il avait bu et fumé entre 15 heures et 18 heures aurait mis K.
O n’importe qui
Mais lui était toujours frais et pimpant
Question d’habitude et peut-être de génération
C’est ce qu’il s’est dit en tout cas quand deux gamins de sa bande improvisée
Vomirent presque simultanément juste en-dessous de la télé que personne ne
regardait
Il quitta le PMU, seul, et s’abrita bientôt sous un abri-bus
Parce qu’il se mit à pleuvoir pendant qu’il marchait, en plus
Septième étage de la tour en forme de demi-lune
Appartement de gauche en face du vieux vide-ordure
Un vieux couple d’origine malgache regarde les infos sur le câble
Côte à côte, enfoncé dans un épais canapé beige
Leurs fils cadet maintenant en prison leur avait offert ce téléviseur volé
Ce qui les rendait à leur insu coupables de recel
Le voisin célibataire et efféminé de l'étage du dessous
Donnait régulièrement des coups sur le mur de son salon, attenant à
l’appartement d'à côté
Parce qu’une furieuse rumba-rock congolaise depuis plusieurs minutes rugissait
Il (notre personnage principal) était revenu dans cette fête africaine dans sa
chambre d’enfant
Ses parents n’avaient pas demandé d’explications, il allait rester
temporairement
Il était allongé sur un lit étroit et regardait le plafond
Ses vêtements étaient encore un peu mouillés et lui cuvait difficilement
Il savait comment faire depuis longtemps pour ne penser à rien
Il se disait avec d’autres mots que philosopher
Donc avoir une réflexion morale dans ce monde, cela faisait plus de mal que de
bien
Alors il s’abstenait quant au cogito mais se pétait le crâne à l’artificiel
Et utilisait toujours la même recette: beuh, shit, whisky et/ou Heineken
Il se leva du lit, se jeta au sol et fit quelques pompes
IL s’essouffla vite mais avait donc la preuve de ne pas être dans une tombe
Il imputa cette croyance à l’oxygène qu’il respirait difficilement
Vu que ce réflexe était l’apanage des vivants
Il se réinstalla dans son lit et s’endormit sans remords et sans transition
Comme d’habitude il se réveilla quelques heures après, amer
Se rendant toujours compte en regardant autour que sa déchéance était réelle
Il n'était définitivement plus une star du rap
Plus une star tout court si l’on voulait être exact
Mais il était vivant et même s’il se tuait sciemment c'était devenu une
obsession
Ses souvenirs de gloire étaient momentanées
Comme d’habitude, lorsqu’il savait qu’il lui restait de quoi fumer
Il écouta autour de lui, la nuit était profonde
Il roula un joint et, dès la première bouffée, eut le même sourire que la
Joconde
Joint à la bouche, il enfila son blouson, ses vielles Nike Air Jordan
Ferma la porte de l’appartement et dévala d’abord les escaliers, puis la rue
Comme. comme. comme s’il était. en cavale
Il avait couru jusque de l’autre côté du périphérique
Et s’arrêta brusquement plié en deux par l’anxiogène qui lui brûlait la poitrine
Il était à présent entre les numéros 42 et 54 de la rue de Clignancourt
A égale distance de la peur du lendemain et des cicatrices que laissent l’amour
Il ne savait pas qu’ici se dressa un jour un grand édifice de briques rouges
Au centre d’un grand et beau parc, qui n’existe plus, à la luxuriante verdure
Trônait il y a une paire de siècles et des poussières cette bâtisse couleur
pourpre
Comme un symbole pensé par l’homme de tout ce qui à la fois s’oppose et s'épouse
Lui, n’en avait rien à battre, vivait le temps et l’espace comme une injure
Jusque très récemment il s'était vécu un peu comme en Amérique
Mais à l'époque ou Malcolm Little était encore bien loin d'être Malcolm X
Il jouait en National mais c'était convaincu qu’il évoluait en première league
Parce que dire la vérité était à celui qui savait le mieux se mentir
Et puis
Les gens ne t’aiment pas c’est l’image qu’ils te renvoient
Tu finis par ne plus t’aimer toi-même
Et tu détestes même tous ceux qui ont un peu d’amour pour eux-mêmes
Donner existence aux fantasmes les plus dingues
Faire porter à nos colères adolescentes de drôles de fringues
Crier au complot parce qu’on n’achète plus nos complaintes
C’est l’incohérence qu’a finalement porté plainte
Et puis. et puis
Des fois c’est de toutes petites choses qu’ont vraiment de l’importance
Y-a juste à se souvenir de la simplicité de notre enfance
Se voir dans une glace dans le HLM de ses parents
Et se rendre compte qu’on est vieux
Quand un type qu’a pourtant une barbe nous appelle Monsieur
Se noyer dans l’envie et crier «c'est injuste» comme «au secours»
Regarder aux alentours et se demander qui pourrait sauver l’Amour
Faire de la musique pour préserver ses rêves
Mais que faire quand tous nos rêves ont fini par se taire
Se souvenir d ses vies antérieures en s’imaginant notre futur
Confondre la normalité avec la pire des injures
Se. se rendre compte qu’on apprend toujours trop peu de l’Histoire
Le coeur affamé vidé d’un trop plein de désespoir
Et puis
Les gens ne t’aiment pas tu finis par ne plus t’aimer toi-même
Et tu détestes mêmes ceux qu’ont un peu d’amour pour eux-mêmes
Soudain il reprit sa course sans pourquoi, sans direction
Courir plus vite que la vie, quitte à en perdre la raison…
Ca faisait presque une demi-heure qu’il était seul maintenant
Ses potes étaient rentrés chez eux et lui était resté assis sur ce banc
Il fumait sa dernière cigarette et le soleil s'était couché depuis longtemps
Il salua au loin un mec qu’il ne connaissait pas vraiment
Et se demanda ou est-ce que ce type pouvait bien aller si tard
Lui-même s'était levé tôt, vers 14 heures
Et au PMU avait joué au billard
Avec des gars qu'étaient plus jeunes que lui de plusieurs années
Comme il fut une gloire il n’y a pas si longtemps
Nombreux tiraient encore une certaine fierté d'être vus à ses côtés
Ce qu’il avait bu et fumé entre 15 heures et 18 heures aurait mis K.
O n’importe qui
Mais lui était toujours frais et pimpant
Question d’habitude et peut-être de génération
C’est ce qu’il s’est dit en tout cas quand deux gamins de sa bande improvisée
Vomirent presque simultanément juste en-dessous de la télé que personne ne
regardait
Il quitta le PMU, seul, et s’abrita bientôt sous un abri-bus
Parce qu’il se mit à pleuvoir pendant qu’il marchait, en plus
Vous savez, je m’attends chaque jour à partir
Mais je ne m’attendais pas ce soir-là à mourir
Contrairement à ce que l’on dit, ce ne sont pas des images mais des mots qui
ont défilés dans ma tête au moment de ma mort
Je partais, mais je n'étais pas triste, d’ailleurs je ne comprenais déjà plus
ce mot. Personne. oui personne n’allait me manquer. Il y a une évidence dans la
mort comme lorsqu’on vient au monde, je suppose. C’est juste qu’a présent
c'était fini, bel et bien fini, il n’y avait rien de poignant là-dedans.
Et puis ma famille. oui, ma famille et puis tout ceux que j’appelais amis,
et puis ceux que j’avais croisé et ceux que je ne connaissais pas.
et puis les gens autour de moi. ah oui, il n’y a plus personne! Ce n’est même
pas douloureux, je ne les vois déjà plus, je ne vois déjà plus. Je tourne la
page, mon coeur est un château, une citadelle imprenable, je. je tourne la page,
mon coeur est un château, une citadelle, une citadelle, une citadelle
imprenable
Paroles rédigées et annotées par la communauté française de Rap Genius
Songtekstvertaling
Hij is nu al bijna een half uur alleen.
Zijn vrienden waren naar huis gegaan en hij had op die bank gezeten.
Hij rookte zijn laatste sigaret en de zon was al lang onder.
Hij begroette in de verte een man die hij niet echt kende.
En vroeg me af of hij zo laat kon gaan.
Hij zelf was vroeg opgestaan, ongeveer 14 uur.
En in de PMU had biljart gespeeld
Met jongens die jaren jonger waren dan hij.
Zoals het nog niet zo lang geleden een glorie was
Velen waren nog steeds trots om aan zijn zijde gezien te worden.
Wat hij had gedronken en gerookt tussen 15 uur en 18 uur zou K.
O iedereen
Maar hij was altijd fris en puist.
Kwestie van gewoonte en misschien generatie
Dit is wat hij in ieder geval tegen zichzelf zei toen twee kinderen van zijn geïmproviseerde tape
Kots bijna tegelijkertijd net onder de TV dat niemand
kijken
Hij verliet de PMU, alleen, en al snel ging hij schuilen onder een bushokje.
Omdat het begon te regenen terwijl hij liep, plus
Zevende verdieping van de toren in de vorm van een halve maan
Appartement links voor de vuilnisbelt.
Een oud stel van Malagasy oorsprong kijkt naar de informatie op de kabel
Zij aan zij, in een dikke beige bank
Hun jongere zonen nu in de gevangenis hadden hen die gestolen TV aangeboden
Wat hen onwetend schuldig maakte aan het verbergen
De ongehuwde en verwijfde buurman van de benedenverdieping
Regelmatig geslagen op de muur van zijn woonkamer, bevestigd aan
het appartement hiernaast.
Omdat een woedende Congolese rumba-rock enkele minuten brulde
Hij (ons hoofdpersonage) was teruggekeerd naar deze Afrikaanse vakantie in zijn
kinderkamer
Zijn ouders hadden niet om uitleg gevraagd, hij zou blijven
tijdelijk
Hij lag op een smal bed en keek naar het plafond.
Zijn kleren waren nog een beetje nat en hij kon nauwelijks drinken.
Hij wist hoe hij het moest doen voor een lange tijd om nergens aan te denken.
Hij zei tegen zichzelf met andere woorden dan filosoof.
Dus het hebben van een morele reflectie in deze wereld, het deed meer kwaad dan
Goed
Hij onthield zich van stemming over de cogito maar liet een schedelschedel scheten.
En gebruikte altijd hetzelfde recept: beuh, shit, whisky en / of Heineken
Hij stond op van het bed, gooide zichzelf op de grond en maakte push-ups
Hij was snel buiten adem, maar had bewijs dat hij niet in een graf lag.
Hij legde dit geloof toe aan de zuurstof dat hij nauwelijks ademde.
Deze reflex was het voorrecht van de levenden.
Hij ging terug naar bed en viel in slaap zonder wroeging en transitie.
Zoals gewoonlijk werd hij een paar uur later wakker, bitter.
Altijd realiseren door rond te kijken dat zijn verval echt was
Hij was zeker geen rapster meer.
Meer een ster allemaal te kort als we precies willen zijn
Maar hij leefde nog en zelfs al had hij zelfmoord gepleegd, het was een
obsessie
Zijn herinneringen aan glorie waren kortstondig.
Zoals gewoonlijk, toen hij wist dat hij nog genoeg te roken had.
Hij luisterde om hem heen, de nacht was diep
Hij rolde een joint en, vanaf het eerste trekje, had dezelfde glimlach als de
Mona
Dicht bij zijn mond, deed hij zijn jas aan, zijn oude Nike Air Jordan
Sloot de deur van het appartement en brak eerst de trap af, dan de straat
Als. als. zoals hij was. te paard
Hij rende naar de andere kant van de ring.
En stopte abrupt door de anxiogen die zijn borst brandden.
Het was nu tussen de Nummers 42 en 54 van Rue De Clignancourt
Op gelijke afstand van de angst voor de volgende dag en de littekens achtergelaten door de liefde
Hij wist niet dat hier ooit een groot gebouw van rode stenen stond.
In het centrum van een groot en mooi park, dat niet meer bestaat, met weelderige groen
Regeerde een paar eeuwen geleden en stofte dit gekleurde gebouw af.
paars
Als een symbool dat de mens denkt van alles dat zowel tegen als trouwt
Hij had niets te verslaan, leefde tijd en ruimte als een belediging.
Tot voor kort had hij een beetje als in Amerika geleefd.
Maar toen was Malcolm Little nog lang niet Malcolm X.
Hij speelde in de National maar was ervan overtuigd dat hij in de Premier league speelde.
Want de waarheid vertellen was aan degene die het beste wist om tegen zichzelf te liegen.
En dan
Mensen mogen je niet, het is het beeld dat ze je terugsturen.
Uiteindelijk hou je niet meer van jezelf.
En je haat zelfs iedereen die een beetje liefde voor zichzelf heeft
Het bestaan geven aan de gekste fantasieën
Onze boze tienermeisjes grappige kleren laten dragen
Schreeuwen omdat we onze klachten niet meer geloven.
Het is de inconsequentie die uiteindelijk beklaagde
En dan. en dan
Soms zijn het heel kleine dingen die er echt toe doen.
Er is gewoon om de eenvoud van onze kindertijd te herinneren
Ze ziet zichzelf in een ijsje in de HLM van haar ouders.
En beseffen dat we oud zijn
Als een man met een baard ons Sir noemt
Verdrinken in afgunst en schreeuwen "het is oneerlijk" als " help»
Rondkijken en zich afvragen wie de liefde kon redden
Muziek maken om je dromen te behouden
Maar wat te doen als al onze dromen uiteindelijk stil zijn
Herinneringen aan vorige levens door onze toekomst voor te stellen
Normaliteit verwarren met de ergste beledigingen.
Se. realiseren dat we altijd te weinig leren over de geschiedenis
Het Hongerige Hart was leeg van te veel wanhoop.
En dan
Mensen mogen je niet meer. uiteindelijk hou je niet meer van jezelf.
En je haat zelfs degenen die een beetje liefde voor zichzelf hebben.
Plotseling hernam hij zijn race zonder waarom, zonder richting
Ren sneller dan het leven, verlies zelfs verstand…
Hij is nu al bijna een half uur alleen.
Zijn vrienden waren naar huis gegaan en hij had op die bank gezeten.
Hij rookte zijn laatste sigaret en de zon was al lang onder.
Hij begroette in de verte een man die hij niet echt kende.
En vroeg me af of hij zo laat kon gaan.
Hij zelf was vroeg opgestaan, ongeveer 14 uur.
En in de PMU had biljart gespeeld
Met jongens die jaren jonger waren dan hij.
Zoals het nog niet zo lang geleden een glorie was
Velen waren nog steeds trots om aan zijn zijde gezien te worden.
Wat hij had gedronken en gerookt tussen 15 uur en 18 uur zou K.
O iedereen
Maar hij was altijd fris en puist.
Kwestie van gewoonte en misschien generatie
Dit is wat hij in ieder geval tegen zichzelf zei toen twee kinderen van zijn geïmproviseerde tape
Kots bijna tegelijkertijd net onder de TV dat niemand
kijken
Hij verliet de PMU, alleen, en al snel ging hij schuilen onder een bushokje.
Omdat het begon te regenen terwijl hij liep, plus
Weet je, ik verwacht elke dag te vertrekken
Maar ik had niet verwacht die nacht te sterven.
In tegenstelling tot wat er gezegd wordt, zijn dit geen beelden, maar woorden die
paradeerde in mijn hoofd op het moment van mijn dood.
Ik ging weg, maar ik was niet verdrietig.
dat woord. Persoon. ja, niemand zou me missen. Er is bewijs in de
dood zoals wanneer je ter wereld komt, denk ik. Het is gewoon dat nu
het was voorbij, het was voorbij, Er was niets schrijnend aan.
En dan mijn familie. ja, mijn familie en dan iedereen die ik vrienden belde.,
en dan degene die ik ontmoette en degenen die ik niet kende.
en dan de mensen om me heen. Oh ja, er is niemand anders! Het is niet eens
niet pijnlijk, ik zie ze al niet, Ik zie ze al niet. Ik draai de
page, mijn hart is een kasteel, een onneembare citadel. ik draai de bladzijde om.,
mijn hart is een kasteel, een citadel, een citadel, een citadel
prachtig
Teksten geschreven en geannoteerd door de Franse gemeenschap van Rap Genius