A Minute Till Midnight — Crown Tipping songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Crown Tipping" van A Minute Till Midnight.
Songteksten
Such a sad state of affairs, claustrophobic in her speech.
One of those «X"marked for defect; she wasn’t made like the rest.
Upon the skin you could see her text.
One line for every breath, in the shape of a chemical misprint.
Just a tangled girl with bandages draped like cotton fields.
She claimed she was drawing a map
To connect a constellation.
But the weight of the world broke her spine.
She felt the crumble of her architect.
And knew she had not enough hands
To sift through the ruble.
You’re drowning girl, best find your peace.
You’re drowning girl.
So I brought her to the road and lined her with the rest.
In perfect order on a final night, all aligned like fathers neck ties.
She gave a look that fell behind her throat.
Those dying words like a broken clock.
A final phrase half past lucid and a quarter sure.
She let her words ring throughout the night.
A dare I have she said and I pick you.
I dare you, I fucking dare you.
So I grabbed her throat, and laid her soft and sweet.
Fed her gums with a side of concrete.
She lay her teeth upon the curb.
A talk of end and a dare to do it.
I tipped her crown.
She is no more.
She Is No More
Songtekstvertaling
Zo ' n trieste toestand, claustrofobisch in haar toespraak.
Een van die"X" gemarkeerd voor defect; ze is niet gemaakt zoals de rest.
Op de huid kon je haar sms zien.
Eén regel voor elke ademhaling, in de vorm van een chemische Misdruk.
Gewoon een verward meisje met verband bedekt als katoenvelden.
Ze beweerde dat ze een kaart tekende.
Om een sterrenbeeld te verbinden.
Maar het gewicht van de wereld brak haar ruggengraat.
Ze voelde de afbrokkeling van haar architect.
En wist dat ze niet genoeg handen had
Om door de roebel te bladeren.
Je verdrinkt meisje, zoek je vrede.
Je verdrinkt meisje.
Dus bracht ik haar naar de weg en voerde haar met de rest.
In perfecte volgorde op een laatste avond, allemaal uitgelijnd als vaders nekbanden.
Ze keek achter haar keel.
Die stervende woorden als een kapotte klok.
Een laatste zin half helder en een kwart zeker.
Ze liet haar woorden de hele nacht rinkelen.
Een durf ik heb ze gezegd en ik kies jou.
Ik daag je uit.
Dus greep ik haar keel en legde haar zacht en lief neer.
Gaf haar tandvlees een kant van beton.
Ze legde haar tanden op de stoep.
Een gesprek van einde en durven om het te doen.
Ik gaf haar een fooi.
Ze is er niet meer.
Ze Is Niet Meer.