A Lot Like Birds — Hand over Mouth, Over and Over songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hand over Mouth, Over and Over" van A Lot Like Birds.
Songteksten
I wish I could, but I can’t rest as easy as you.
I never really could anyway.
And thoughts of the future make me worry.
Heart, settle down!
This isn’t your last day.
You’ll wake up tomorrow.
This bedroom never gets to see the light of day.
The shades are always drawn completely
and it only ever seems to come alive at night.
I took you here to take you from yourself once.
And you smiled at me.
You smiled shamelessly and often then.
But it wasn’t enough.
I read your thoughts like sifting through your cabinets while you were out of the room.
I stole every treasured thought that you had and left you gutted when I could
find no more.
You had poems written on the roof of your mouth.
And I had scraped them out with the tip of my tongue and spat them onto the
floor,
where they dried up and blew away.
And the butterflies in your stomach were all pinned to the skin on the inside.
And if didn’t love you then, I love you now.
But it’s easy to love something when there’s pain in its eyes.
This isn’t your last day, you’ll wake up tomorrow.
This isn’t your last day, you’ll wake up tomorrow.
So I pull the shades back, let the light pour in through every crack I slammed
into the window.
Will the good parts stay in limbo?
Why can I only remember when you said you’d love me better if I left?
And not the way you said, a thousand times, that if I left you’d die?
Songtekstvertaling
Ik wou dat ik kon, maar ik kan niet zo makkelijk rusten als jij.
Ik kon het toch niet.
Ik maak me zorgen over de toekomst.
Heart, rustig aan!
Dit is niet je laatste dag.
Je wordt morgen wakker.
Deze slaapkamer ziet nooit het daglicht.
De gordijnen zijn altijd helemaal dicht
en het lijkt alleen ' s nachts tot leven te komen.
Ik nam je eens mee om je van jezelf af te nemen.
En je lachte naar me.
Je lachte toen schaamteloos en vaak.
Maar het was niet genoeg.
Ik las je gedachten als het doorzoeken van je kasten terwijl je de kamer uit was.
Ik stal elke gekoesterde gedachte die je had en liet je achter als ik kon.
niet meer vinden.
Je had gedichten geschreven op het dak van je mond.
En ik had ze eruit geschraapt met het puntje van mijn tong en spuugde ze op de
verdieping,
waar ze opgedroogd en weggeblazen werden.
En de vlinders in je maag zaten vast aan de huid van binnen.
En als ik toen niet van je hield, hou ik nu van je.
Maar het is makkelijk om van iets te houden als er pijn in zijn ogen is.
Dit is niet je laatste dag, je wordt morgen wakker.
Dit is niet je laatste dag, je wordt morgen wakker.
Dus ik trek de gordijnen terug, laat het licht door elke scheur stromen.
door het raam.
Blijven de goede delen in het ongewisse?
Waarom kan ik me alleen herinneren dat je zei dat je meer van me zou houden als ik wegging?
En niet zoals je duizend keer zei, dat als ik wegging je zou sterven?