A Cloud Forest — Black Clouds At Sunset songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Black Clouds At Sunset" van A Cloud Forest.
Songteksten
These fragments lying at my feet.
Blood on my hands so indiscreet.
I’ll put them both behind my back as this is mine to own.
Memories will twist and burn.
Hand me a rose and I will learn.
It’s thorns embed into my flesh and suddenly I’ve grown.
I force these thoughts from my inner sights
To hold on to this beauty through visions not so clear.
I follow the patchwork clouds across the clear blue sky.
And smile at the falseness of this «reality».
Truths be told and truths be mine.
Truths don’t stand a chance in time.
The sands erode, reshape, amend.
And the winds wills way and bend.
Scars run deep and scars remind.
They serve to keep the pain entwined.
Actions passed have left their mark and I will not forget.
Betrayal casts a bitter hue.
Black clouds at sunset obscure the view.
The stones you’ve cast have paved the way.
It’s far too late for regret.
A life in falling amidst decay.
Look at it once and walk away.
Look again and feel it’s pain.
Look once more now feel to blame (the shame)
Cast stones strewn beneath my feet.
Scars on my heart it cut so deep.
The taste of blood inside my mouth reminds me that I’m home.
Memories meant to remain.
My heart grows cold as I embrace this pain.
I put my head into my hands.
And in my tears I drown.
I’ve watched the sun cross the sky its' slow and painful path.
I’m tired and worn for it’s gone on too long.
I can no longer comprehend this laughter colliding with tears.
I’ve come to terms with the pain of this nothingness
Songtekstvertaling
Deze fragmenten liggen aan mijn voeten.
Bloed aan mijn handen zo indiscreet.
Ik zal ze allebei achter mijn rug om zetten, omdat dit van mij is.
Herinneringen zullen draaien en branden.
Geef me een roos en ik zal het leren.
Het zijn doornen in m ' n vlees en opeens ben ik gegroeid.
Ik dwing deze gedachten uit mijn innerlijke gezichtsveld
Om deze schoonheid vast te houden door visioenen die niet zo duidelijk zijn.
Ik volg de lappenwolken door de heldere blauwe lucht.
En lach naar de valsheid van deze"realiteit".
Waarheden worden verteld en waarheden zijn van mij.
Waarheden maken geen kans op tijd.
De sands eroderen, hervormen, wijzigen.
En de winden wenden zich af en buigen.
Littekens zijn diep en littekens herinneren eraan.
Ze dienen om de pijn verstrengeld te houden.
De acties die zijn uitgevoerd hebben hun stempel gedrukt en Ik zal het niet vergeten.
Verraad werpt een bittere tint.
Zwarte wolken bij zonsondergang verdoezelen het uitzicht.
De stenen die je hebt geworpen hebben de weg geplaveid.
Het is veel te laat voor spijt.
Een leven in verval te midden van verval.
Kijk er eens naar en loop weg.
Kijk nog eens en voel dat het pijn is.
Kijk nu nog eens naar de schuld voelen (de schaamte)
Gegoten stenen bezaaid onder mijn voeten.
Littekens op mijn hart die zo diep sneden.
De smaak van bloed in mijn mond herinnert me eraan dat ik thuis ben.
Herinneringen bedoeld om te blijven.
Mijn hart wordt koud als ik deze pijn omarm.
Ik legde mijn hoofd in mijn handen.
En in mijn tranen verdrink ik.
Ik heb de zon de hemel zien oversteken. zijn langzame en pijnlijke pad.
Ik ben moe en versleten omdat het te lang duurt.
Ik kan niet langer begrijpen dat dit gelach botst met tranen.
Ik ben in het reine gekomen met de pijn van dit niets.