4th Dimension — Labyrinth of Glass songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Labyrinth of Glass" van 4th Dimension.
Songteksten
Fleeing from my rotten thoughts, down I whirled into the spiral
Stifled by guilt and regret, senses drifted afloat nothingness
Foreboding, dawning inside, dragged me in pain towards the Mind’s Abyss…
Godlike glassy walls around, beyond, the Waste unchanging
Will-deprived there I stood, just a pale reflection,
A withered soul, my human sins I’m bound to pay…
Wandering lost in this maze, a garden of entombed emotions and dreams,
Is this the sheer truth ‘bout the man I used to be?
Condemned to this stillborn plane, my existence has yet ceased to be,
My inner self once drenched with life is now drained to the lee…
Walking down the silent streets, hollow witness of my own decay
I failed my chance a man to be, pledged myself to quench the higher flame
Still a spark strives, inner sanctum, pleading me to look inward and see…
Velvet light, a Poet’s dusk that mirrors on the ocean
Foaming waves of blue-dye diving on white shores
Could withered wings try to spread and fly again?
Gliding through skies turning bright, ascending infinity, oblivious of time,
Seagulls rejoice their freedom flight
Bound to the dirt still it stands, eyes staring blank at the sun,
My vestige of glass (the man I was…) crumbling to dust…
Wandering lost in this maze, the grave of emotions and forgotten dreams,
Essence of life reached out to me Urge for enlightenment stirs, I’ve glimpsed the Idyll redeemed,
Spreading my wings… (a newborn child…) I set out to live…
Songtekstvertaling
Op de vlucht voor mijn rotte gedachten, ging ik de spiraal in.
Verstikt door schuld en spijt, zweven de zintuigen in het niets.
Voorgevoelens, treurend naar binnen, sleepte me in pijn naar de afgrond van de geest…
Goddelijke glazige muren rond, voorbij, het afval onveranderlijk
Will-beroofd daar stond ik, gewoon een bleke reflectie,
Een verdorde ziel, mijn menselijke zonden die ik moet betalen…
Verdwaald in dit doolhof, een tuin van diepgewortelde emoties en dromen,
Is dit de waarheid over de man die ik was?
Veroordeeld tot dit doodgeboren vliegtuig, is mijn bestaan nog steeds opgehouden te bestaan,
Mijn innerlijke zelf, ooit doordrenkt met het leven, is nu uitgeput tot de lee.…
Wandelend door de stille straten, holle getuige van mijn eigen verval
Ik faalde mijn kans om een man te zijn, beloofde mezelf om de hogere vlam te blussen.
Nog steeds een vonk, innerlijke heiligdom, smekend me om naar binnen te kijken en te zien…
Fluwelen licht, de schemering van een dichter die op de oceaan spiegelt
Schuimgolven van blauwkleurstof duiken op witte kusten
Kan verwelkte vleugels proberen te spreiden en weer te vliegen?
Zwevend door de hemel die helder wordt, stijgende oneindigheid, zich niet bewust van de tijd,
Zeemeeuwen verheugen zich over hun vrije vlucht.
Gebonden aan het vuil staat het nog steeds, ogen staren leeg naar de zon,
Mijn restje glas dat afbrokkelt tot stof.…
Verdwaald in dit doolhof, het graf van emoties en vergeten dromen,
De essentie van het leven reikte me de drang naar verlichting op, Ik heb een glimp opgevangen van de idylle verlost,
Ik spreid mijn vleugels ... (een pasgeboren kind...) Ik ben erop uit om te leven…