3XL PRO — Родники songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Родники" van 3XL PRO.

Songteksten

Она ушла по-английски, пока я еще спал,
Не разбудив, не устроив скандал.
Просто ушла, забрав с собою мое сердце,
Я стал замерзать без надежды согреться.
По хрустящему снегу походкой царицы,
Белым цветом зимы, взглядом каменной лица.
Ушла в тишину, заметая следы,
А я умер от жажды, как цветы без воды.
Родники моей души превратились в лед,
У гитары, как на зло, порвались струны.
Я рисую в небе солнце, что больше не взойдет.
Родники моей души превратились в лед,
У гитары, как на зло, порвались струны.
Я рисую в небе солнце, в небе солнце,
Что не взойдет.
В этом городе есть как секунда до старта,
Один день без нее, словно жизнь без азарта.
Умолять бесполезно, ждать невыносимо,
Я твоя доза смеха, ты моя Фокусима.
Пустота неизбежна, неизбежность пуглива,
Это серое небо так безумно красиво.
Онемевшие крылья бросаю на плаху,
Я подставляю ладони детскому страху.
Где берет начало мать семи морей
Бросили на скалы да в толпу людей.
И ее не стало, время пустоты,
Но на серых скалах той же ночью
Расцвели цветы.
Родники моей души превратились в лед,
У гитары, как на зло, порвались струны.
Я рисую в небе солнце, в небе солнце,
Что больше не взойдет.
Родники моей души превратились в лед,
У гитары, как на зло, порвались струны.
Я рисую в небе солнце, в небе солнце,
Что не взойдет.
Родники моей души превратились в лед,
У гитары, как на зло, порвались струны.
Я рисую в небе солнце, в небе солнце,
Что больше не взойдет.
Родники моей души превратились в лед,
У гитары, как на зло, порвались струны.
Я рисую в небе солнце, в небе солнце,
Родники моей души превратились в лед,
У гитары, как на зло, порвались струны.
Я рисую в небе солнце, в небе солнце,
Что больше не взойдет.
Родники моей души превратились в лед,
У гитары, как на зло, порвались струны.
Я рисую в небе солнце, в небе солнце…

Songtekstvertaling

Ze vertrok in het Engels terwijl ik nog sliep.,
Zonder je wakker te maken, zonder een scène te maken.
Ze ging gewoon weg, nam mijn hart met haar mee. ,
Ik begon te bevriezen zonder hoop om warm te worden.
Door de sneeuw met de gang van een koningin,
De witte kleur van de winter, de blik van een stenig gezicht.
Weg in stilte, haar sporen uitwissen,
En ik stierf van de dorst, als bloemen zonder water.
De bronnen van mijn ziel veranderden in ijs,
De gitaar brak de snaren.
Ik teken de zon in de lucht die nooit meer zal opkomen.
De bronnen van mijn ziel veranderden in ijs,
De gitaar brak de snaren.
Ik trek de zon in de hemel, de zon in de hemel,
Dat het niet zal stijgen.
In deze stad is er een seconde voor de start,
Op een dag zonder haar, als een leven zonder opwinding.
Smeken is nutteloos, wachten is ondraaglijk.,
Ik ben uw dosis gelach, u bent mijn Vrouwe.
Leegte is onvermijdelijk, onvermijdelijkheid is timide,
Deze grijze hemel is zo waanzinnig mooi.
Ik gooi mijn gevoelloze vleugels op het blok,
Ik open mijn handen voor kinderlijke angst.
Waar komt de moeder van de zeven zeeën vandaan?
Op rotsen en in een menigte mensen gegooid.
En het was weg, een tijd van leegte,
Maar op de grijze rotsen die nacht
Bloemen bloeiden.
De bronnen van mijn ziel veranderden in ijs,
De gitaar brak de snaren.
Ik trek de zon in de hemel, de zon in de hemel,
Dat het niet meer zal stijgen.
De bronnen van mijn ziel veranderden in ijs,
De gitaar brak de snaren.
Ik trek de zon in de hemel, de zon in de hemel,
Dat het niet zal stijgen.
De bronnen van mijn ziel veranderden in ijs,
De gitaar brak de snaren.
Ik trek de zon in de hemel, de zon in de hemel,
Dat het niet meer zal stijgen.
De bronnen van mijn ziel veranderden in ijs,
De gitaar brak de snaren.
Ik trek de zon in de hemel, de zon in de hemel,
De bronnen van mijn ziel veranderden in ijs,
De gitaar brak de snaren.
Ik trek de zon in de hemel, de zon in de hemel,
Dat het niet meer zal stijgen.
De bronnen van mijn ziel veranderden in ijs,
De gitaar brak de snaren.
Ik trek de zon in de hemel, de zon in de hemel…