10,000 Maniacs — All That Never Happens songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "All That Never Happens" van 10,000 Maniacs.
Songteksten
She walks alone on the brick lane, the breeze is blowing.
A year had changed her forever, just like her grey home.
He used to live so close here, we’d look for places I can’t remember.
The world was safe when she knew him, she tried to hold him, hold on forever.
For all that never happens and all that never will be,
a candle burning for the love we seldom keep.
The earth was raw in her fingers, she overturned it.
Considered planting some flowers, they wouldn’t last long,
no one to tend them. It’s funny how these things go,
you were the answer to all the questions.
The memories made her weary, she shuddered slowly, she didn’t want to.
As a distant summer he began to whisper, and threw a smile her way.
She looked into the glass, liquid surface showing that they were melding,
together present past.
So where can I go from here?
The color fading, he didn’t answer.
She felt him slip from her vision.
She tried to hold him, hold on forever.
So close forever, in a silent frozen sleep.
Songtekstvertaling
Ze loopt alleen op de brick lane, de wind waait.
Een jaar had haar voor altijd veranderd, net als haar grijze huis.
Hij woonde hier zo dichtbij, dat we op zoek gingen naar plaatsen die ik me niet kan herinneren.
De wereld was veilig toen ze hem kende, ze probeerde hem vast te houden, voor altijd.
Voor alles wat nooit gebeurt en dat nooit zal gebeuren,
een kaars die brandt voor de liefde die we zelden bewaren.
De aarde was rauw in haar vingers, ze draaide het om.
Overwogen om bloemen te planten, ze zouden het niet lang uithouden. ,
niemand om ze te verzorgen. Het is grappig hoe deze dingen gaan.,
jij was het antwoord op alle vragen.
De herinneringen maakten haar moe, ze trilde langzaam, ze wilde het niet.
Als een verre zomer begon hij te fluisteren, en gooide een glimlach op haar weg.
Ze keek in het glas, het vloeibare oppervlak liet zien dat ze smolten.,
samen het heden verleden.
Waar Kan ik nu heen?
De kleur vervaagt, hij nam niet op.
Ze voelde hem uit haar visioen glippen.
Ze probeerde hem vast te houden.
Zo dicht voor altijd, in een stille bevroren slaap.