Amélie les crayons — On n'est pas fatigués songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "On n'est pas fatigués" van Amélie les crayons.
Songteksten
Ta dessiné la joie dans le ciel gris et bas
t’as cueilli l’envolé des gais pour m’en faire un bouquet
tu m’as présenté l’océan
et tu m’embrasse dedans
ta fabriqué une oasis au milieu du désert
t’as transformé les précipices en bulles d’air
t’as fais pousser des arbres, t’as enterré ton sabre
T’as je suis pas fatigué, je suis pas fatigué je t’ai cru
t’as creusé une fenetre, pour qu’on est des lumières
tu m’as fait danser la première des valses de nos ancêtres
tu m’as nourri à petit feu, et j’ai grossi un peu
t’as construit des lacets, à travers la montage
pour me porter sur les somment pour que je gagne
t’as repend la maison, au couleur de mes chaussons
T’as je suis pas fatigué, je suis pas fatigué je t’ai pas cru
j’ai colorié un sourire sur ton visage pale
j’ai fait venir dans la nuit noire d’innombrable étoiles
j’ai fait chanté le piano, je t’ai enveloppé de beau
J’ai dit j’suis déjà fatigué, il m’en faut peu c’est vrai on s’est cru
t’as dessiné la joie, dans le ciel gris et bas
j’ai cueilli l’envol des gais on s’est fait un bouquet
on est allé a l’océan, pour s’embrasser dedans
t’as fabriqué une oasis au milieu du désert
j’ai transformé les précipices en bulles d’air
on a mangé les fruits des arbres, on a brûlé nos sabres
j’ai ouvert le fenetre et t’as eu des lumières
On a redansé la première des valses de nos ancentres
on s’est nourri à petit feu, de p’tits plats délicieux
on a pris les lacets, à travers la montagne
on se promène dans les sommets, on s’accompagne
on a plu de maison, il nous reste les chansons
(Merci à Delphine pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Ta trok vreugde in de grijze en lage hemel
je nam de homovlucht om een boeket voor me te maken.
je stelde me voor aan de oceaan.
en je kust me erin.
ta maakte een oase in het midden van de woestijn
je veranderde de neerslag in luchtbellen.
je kweekte bomen, je begroef je zwaard.
Ik ben niet moe, Ik ben niet moe ik geloofde je
je hebt een raam gegraven zodat we licht konden zijn.
Je liet me de eerste wals van onze voorouders dansen.
je voedde me met weinig warmte, en ik werd een beetje dik
je bouwde schoenveters, door de assemblage
om me op de somment te dragen zodat ik win
je herstelt het huis, de kleur van mijn pantoffels
Ik ben niet moe, Ik ben niet moe ik geloofde je niet
Ik heb een glimlach op je bleke gezicht gekleurd.
Ik bracht talloze sterren in de donkere nacht
Ik zong de piano, ik wikkelde je in een mooie
Ik zei dat ik al moe ben, ik heb weinig nodig.
je tekende vreugde, in de grijze lucht en laag
Ik pakte de vlucht van de homo ' s we maakten een boeket
we gingen naar de oceaan, om erin te kussen.
je hebt een oase gemaakt in het midden van de woestijn.
Ik veranderde de neerslag in luchtbellen.
we aten de vruchten van de bomen, we verbrandden onze zwaarden
Ik opende het raam en jij kreeg lichten.
We hebben de eerste walsen van onze voorouders opnieuw gelanceerd.
we voedden ons met weinig warmte, kleine heerlijke gerechten
we namen de schoenveters, over de berg
we wandelen in de pieken, we begeleiden elkaar
we vonden house leuk, we hebben nog steeds de liedjes
(Dank aan Delphine voor deze woorden)