Amaury Perez — Dame El Otoño songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dame El Otoño" van Amaury Perez.
Songteksten
Dame el otoño si apagué la llama urgente
De un sueño atado al cinturón de la caricia
Y la ansiedad cual penitencia, eternamente
Si es que el deseo me robó la maravilla
Dame la prisa de un olvido o anhelado
Si no hubo beso que venciera lo azaroso
La maldición de un golpe bajo en el quejido
El sollozar de cuanta estrella atrapa el ojo
Dame la luna para par de los suspiros
Que no lograron trascender la ventolera
Una sonrisa que devore la nostalgia
Y que derrumbe, indiferente, primaveras!
Dame el castigo de una noche de aguaceros
Y unas ventanas desafiando el aire frío
Para arriesgarle la ilusión a otra quimera
Sin el influjo de lo atado… y lo perdido
Dame esa mano, que arremeta contra todo
Lo que le huela a castidad y a cama limpia
Un contrabando de quietud y de sabores
Que me sorprenda a cada vuelco de la vida
Dame un océano de cruces y miserias
Donde aliviarme de un recuerdo desmedido
Un horizonte de mentiras y cadenas
Por cada gesto que reniegue de mí mismo
Dame el azar para que invada los dominios
De un corazón ya corrompido y polvoriento
¿por qué le sobran al amor y a los caminos
Los corazones corrompidos y polvorientos?
Y dame, al fin, la sombra triste que en lo obscuro
Sin más piedad deja la luz, sin voz ni vuelo
¿por qué le estorban claridades y ternuras
A un torpe tipo avasallado por los sueños?
A un torpe tipo avasallado… por los sueños
Songtekstvertaling
Geef me de val als ik de dringende vlam blus.
Van een droom gebonden aan de riem van streling
En angst als boetedoening, eeuwig
Als verlangen mijn wonder stal
Geef me de kick van een vergeten of verlangend naar
Als er geen kus was die de haphazard overwon
De vloek van een lage klap op het gejammer
De sob van hoeveel ster het oog opvalt
Geef me de maan voor een paar Zuchten.
Dat faalde om de ventolera te overstijgen.
Een glimlach die nostalgie verslindt
En dat stort neer, onverschillig.
Geef me de straf van een nacht van regen.
En sommige ramen trotseren de koude lucht
Om de illusie te riskeren voor een andere chimera
Zonder de invloed van de gebonden... en de verlorenen
Geef me die hand, die naar alles loopt.
Wat ruikt naar kuisheid en schoon bed
Een smokkelwaar van stilte en smaken
Laat me versteld staan van elke levenswending.
Geef me een oceaan van Kruisen en ellende.
Waar mij te bevrijden van een overmatig geheugen
Een horizon van leugens en kettingen
Voor elk gebaar ontken ik mezelf
Geef me de kans om de domeinen binnen te vallen.
Uit een hart dat al beschadigd en stoffig is
waarom zijn er meer om van te houden en manieren
Corrupte en stoffige harten?
En geef me, eindelijk, de trieste schaduw die in het donker
Geen genade meer verlaat het licht, geen stem of vlucht
waarom word je gehinderd door helderheid en tederheid
Een onhandige man overweldigd door dromen?
Een onhandige man overweldigd... door dromen