Amanda Ghost — Every Grain Of Sand songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Every Grain Of Sand" van Amanda Ghost.
Songteksten
In the time of my confession, in the hour of my deepest need
When the pool of tears beneath my feet flood every newborn seed
There’s a dyin' voice within me reaching out somewhere,
Toiling in the danger and in the morals of despair.
Don’t have the inclination to look back on any mistake,
Like Cain, I now behold this chain of events that I must break.
In the fury of the moment I can see the Master’s hand
In every leaf that trembles, in every grain of sand.
Oh, the flowers of indulgence and the weeds of yesteryear,
Like criminals, they have choked the breath of conscience and good cheer.
The sun beat down upon the steps of time to light the way
To ease the pain of idleness and the memory of decay.
I gaze into the doorway of temptation’s angry flame
And every time I pass that way I always hear my name.
Then onward in my journey I come to understand
That every hair is numbered like every grain of sand.
I have gone from rags to riches in the sorrow of the night
In the violence of a summer’s dream, in the chill of a wintry light,
In the bitter dance of loneliness fading into space,
In the broken mirror of innocence on each forgotten face.
I hear the ancient footsteps like the motion of the sea
Sometimes I turn, there’s someone there, other times it’s only me.
I am hanging in the balance of the reality of man
Like every sparrow falling, like every grain of sand.
Songtekstvertaling
In de tijd van mijn biecht, in het uur van mijn diepste nood
Als de plas tranen onder mijn voeten elk pasgeboren zaadje overstroomt
Er zit een stem in me die ergens naar buiten reikt.,
Zwoegen in het gevaar en in de moraal van wanhoop.
Heb niet de neiging om terug te kijken op een fout,
Net als Kaïn zie ik nu deze keten van gebeurtenissen die ik moet breken.
In de woede van het moment kan ik de hand van de meester zien.
In elk blad dat beeft, in elke zandkorrel.
Oh, de bloemen van toegeeflijkheid en het onkruid van weleer,
Net als criminelen hebben ze de adem van het geweten verstikt.
De zon sloeg neer op de trappen van de tijd om de weg te verlichten
Om de pijn van nietsdoen en de herinnering aan verval te verlichten.
Ik kijk in de deuropening van de boze vlam van de verleiding
En elke keer als ik langs die kant kom, hoor ik altijd mijn naam.
Daarna, op mijn reis, begrijp ik het.
Dat elk haar genummerd is als elke zandkorrel.
Ik ben van vodden naar rijkdom gegaan in het verdriet van de nacht
In het geweld van een zomerdroom, in de kou van een winterslicht,
In de bittere dans van eenzaamheid vervaagt in de ruimte,
In de gebroken spiegel van onschuld op elk vergeten gezicht.
Ik hoor de oude voetstappen als de beweging van de zee
Soms draai ik me om, er is daar iemand, andere keren ben ik alleen.
Ik hang in de balans van de realiteit van de mens
Zoals elke mus die valt, zoals elke zandkorrel.