Allen Ginsberg — The Sunflower Sutra songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Sunflower Sutra" van Allen Ginsberg.
Songteksten
one more poem while im still going
The Sunflower Sutra:
I walked on the banks of the tincan banana dock
and sat down under the huge shade of a Southern Pacific locomotive
to look at the sunset over the box house hills and cry.
Jack Kerouac sat beside me on a busted rusty iron pole, companion,
we thought the same thoughts of the soul,
bleak and blue and sad-eyed,
surrounded by the gnarled steel roots of trees of machinery.
The oily water on the river mirrored the red sky,
sun sank on top of final Frisco peaks,
no fish in that stream,
no hermit in those mounts,
just ourselves rheumy-eyed and hung-over like old bums on the riverbank,
tired and wily.
Look at the Sunflower, he said,
there was a dead gray shadow against the sky,
big as a man,
sitting dry on top of a pile of ancient sawdust—
—I rushed up enchanted—
it was my first sunflower,
memories of Blake—my visions—Harlem
and Hells of the Eastern rivers,
bridges clanking Joes Greasy Sandwiches,
dead baby carriages,
black treadless tires forgotten and unretreaded,
the poem of the riverbank,
condoms & pots,
steel knives,
nothing stainless,
only the dank muck and the razor-sharp artifacts passing into the past—
and the gray Sunflower poised against the sunset,
crackly bleak and dusty with the smut and smog and smoke of olden locomotives
in its eye—
corolla of bleary spikes pushed down and broken like a battered crown,
seeds fallen out of its face,
soon-to-be-toothless mouth of sunny air,
sunrays obliterated on its hairy head like a dried wire spiderweb,
leaves stuck out like arms out of the stem,
gestures from the sawdust root,
broke pieces of plaster fallen out of the black twigs,
a dead fly in its ear,
Unholy battered old thing you were,
my sunflower O my soul, I loved you then!
The grime was no man’s grime but death and human locomotives,
all that dress of dust,
that veil of darkened railroad skin,
that smog of cheek,
that eyelid of black mis’ry,
that sooty hand or phallus or protuberance of artificial worse-than-dirt—
industrial—modern—all that civilization spotting your crazy golden crown—
and those blear thoughts of death and dusty loveless eyes and ends and withered
roots below,
in the home-pile of sand and sawdust,
rubber dollar bills,
skin of machinery,
the guts and innards of the weeping coughing car,
the empty lonely tincans with their rusty tongues alack,
what more could I name,
the smoked ashes of some cock cigar,
the cunts of wheelbarrows and the milky breasts of cars,
all these entangled in your mummied roots—
and you there standing before me in the sunset,
all your glory in your form!
A perfect beauty of a sunflower!
a perfect excellent lovely sunflower existence!
a sweet natural eye to the new hip moon,
woke up alive and excited grasping in the sunset shadow sunrise golden monthly
breeze!
How many flies buzzed round you innocent of your grime, while you cursed the
heavens of the railroad and your flower soul?
Poor dead flower?
when did lo- when did you forget you were a flower?
when did you look at your skin and decide you were an impotent dirty old
locomotive?
the ghost of a locomotive?
the specter and shade of a once powerful mad American locomotive?
You were never no locomotive, Sunflower, you were a sunflower!
And you Locomotive, you are a locomotive, forget me not!
So I grabbed up the skeleton thick sunflower
and stuck it at my side like a scepter,
and deliver my sermon to my soul,
and Jack’s soul too,
and anyone who’ll listen,
—We're not our skin of grime,
we’re not dread bleak dusty imageless locomotives,
we’re golden sunflowers inside,
blessed by our own seed
& hairy naked accomplishment-bodies
growing into mad black formal sunflowers in the sunset,
spied on by our own eyes under the shadow of the mad locomotive riverbank
sunset Frisco hilly tincan evening sitdown vision.
Songtekstvertaling
nog één gedicht terwijl ik nog steeds ga.
De Zonnebloem Sutra:
Ik liep over de oevers van de tincan Banana dock.
en ging zitten onder de enorme schaduw van een zuidelijke locomotief
om naar de zonsondergang te kijken boven de box house hills en te huilen.
Jack Kerouac zat naast me op een roestige ijzeren paal, metgezel.,
we dachten aan dezelfde gedachten van de ziel.,
bleek, blauw en verdrietig,
omringd door de knoeiende stalen wortels van machines.
Het oliewater op de rivier spiegelt de rode hemel.,
zon zonk op de final Frisco peaks,
geen vis in die rivier,
geen kluizenaar in die bergen.,
alleen onszelf met rheumy-eyed en kater als oude zwervers op de rivieroever,
moe en sluw.
Kijk naar de Zonnebloem, zei hij.,
er was een dode grijze schaduw tegen de lucht.,
zo groot als een man,
op een stapel oud zaagsel zitten—
- Ik haastte me betoverd naar boven.—
het was mijn eerste zonnebloem.,
herinneringen aan Blake—mijn visioenen-Harlem
en Hellen van de oostelijke rivieren,
bridges klikkende Joe ' s vette Sandwiches,
dode kinderwagens,
zwarte banden zonder loopvlakken, vergeten en onbeschreven,
het gedicht van de rivieroever,
condooms en potten,
stalen messen,
niets raars.,
alleen de vieze troep en de scherpe artefacten in het verleden.—
en de grijze Zonnebloem tegen de zonsondergang,
bleek en stoffig met de vuiligheid en smog en rook van oude locomotieven
in zijn ogen—
corolla van bleaire pieken naar beneden geduwd en gebroken als een gehavende Kroon,
zaden die uit zijn gezicht zijn gevallen,
binnenkort tandeloze mond van zonnige lucht,
sunrays vernietigd op zijn harige hoofd als een gedroogde draad spinnenweb,
bladeren steken uit als armen uit de steel,
gebaren van de zaagselwortel,
stukjes gips uit de zwarte takjes gevallen.,
een dode vlieg in zijn oor,
Onheilig oud ding dat je was,
mijn zonnebloem O mijn ziel, Ik hield toen van je!
De grime was niemands vuil maar dood en menselijke locomotieven,
al die jurk van stof,
die sluier van donkere spoorweghuid,
die smog van Wang,
dat ooglid van black mis ' ry,
die zoute hand of fallus of protuberantie van kunstmatig erger dan Vuil—
industrieel-modern - al die beschaving die je gekke gouden kroon ziet—
en die blear gedachten van de dood en stoffige liefdeloze ogen en einden en verdord
wortels hieronder,
in de home-stapel van zand en zaagsel,
wissels van rubber dollar,
huid van machines,
de ingewanden en ingewanden van de huilende hoestende auto,
de lege eenzame tincans met hun roestige tongen,
wat kan ik nog meer noemen?,
de gerookte as van een of andere haansigaar,
de kutten van kruiwagens en de melkachtige borsten van auto ' s,
al deze verstrengeld in je mummie wortels—
en jij daar staat voor mij in de zonsondergang,
al uw glorie in uw vorm!
Een perfecte schoonheid van een zonnebloem!
een perfecte prachtige zonnebloem bestaan!
een lief natuurlijk oog voor de nieuwe hippe maan,
werd levend wakker en opgewonden grijpend in de sunset shadow sunrise Golden monthly
breeze!
Hoeveel vliegen er om je heen zoemden onschuldig aan je vuiligheid, terwijl je vervloekte de
de hemel van de spoorlijn en je bloemenziel?
Arme dode bloem?
wanneer ben je vergeten dat je een bloem bent?
wanneer heb je naar je huid gekeken en besloten dat je een impotente vieze oude was?
locomotief?
de geest van een locomotief?
het spook en de schaduw van een ooit machtige gekke Amerikaanse locomotief?
Je was nooit een locomotief, Zonnebloem, je was een zonnebloem!
En jij locomotief, jij bent een locomotief, vergeet mij niet!
Dus ik pakte het skelet Dikke zonnebloem
en stak het aan mijn zijde als een scepter,
en geef mijn preek aan mijn ziel,
en jacks ziel ook.,
en iedereen die wil luisteren,
- We zijn niet onze huid van vuiligheid —,
we zijn niet bang voor sombere stoffige beeldloze locomotieven.,
we zijn gouden zonnebloemen van binnen,
gezegend door ons eigen zaad
& naakte, behaarde prestatielichamen
groeien tot gekke zwarte formele zonnebloemen in de zonsondergang,
bespioneerd door onze eigen ogen onder de schaduw van de gekke locomotief rivieroever
sunset Frisco hilly tincan sitdown vision.