Allen Ginsberg — Sunflower Sutra songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sunflower Sutra" van Allen Ginsberg.
Songteksten
I walked on the banks of the tincan banana dock and
sat down under the huge shade of a Southern
Pacific locomotive to look at the sunset over the
box house hills and cry.
Jack Kerouac sat beside me on a busted rusty iron
pole, companion, we thought the same thoughts
of the soul, bleak and blue and sad-eyed,
surrounded by the gnarled steel roots of trees of
machinery.
The oily water on the river mirrored the red sky, sun
sank on top of final Frisco peaks, no fish in that
stream, no hermit in those mounts, just ourselves
rheumy-eyed and hungover like old bums
on the riverbank, tired and wily.
Look at the Sunflower, he said, there was a dead gray
shadow against the sky, big as a man, sitting
dry on top of a pile of ancient sawdust—
—I rushed up enchanted—it was my first sunflower,
memories of Blake—my visions—Harlem
and Hells of the Eastern rivers, s clanking Joes
Greasy Sandwiches, dead baby carriages, black
treadless tires forgotten and unretreaded, the
poem of the riverbank, condoms & pots, steel
knives, nothing stainless, only the dank muck
and the razor-sharp artifacts passing into the
past—
and the gray Sunflower poised against the sunset,
crackly bleak and dusty with the smut and smog
and smoke of olden locomotives in its eye—
lla of bleary spikes pushed down and broken like
a battered crown, seeds fallen out of its face,
soon-to-be-toothless mouth of sunny air, sunrays
obliterated on its hairy head like a dried
wire spiderweb,
leaves stuck out like arms out of the stem, gestures
from the sawdust root, broke pieces of plaster
fallen out of the black twigs, a dead fly in its ear,
Unholy battered old thing you were, my sunflower O
my soul, I loved you then!
The grime was no man’s grime but death and human
locomotives,
all that dress of dust, that veil of darkened railroad
skin, that smog of cheek, that eyelid of black
mis’ry, that sooty hand or phallus or protuberance
of artificial worse-than-dirt—industrial—
modern—all that civilization spotting your
crazy golden crown—
and those blear thoughts of death and dusty loveless
eyes and ends and withered roots below, in the
home-pile of sand and sawdust, rubber dollar
bills, skin of machinery, the guts and innards
of the weeping coughing car, the empty lonely
tincans with their rusty tongues alack, what
more could I name, the smoked ashes of some
cock cigar, the cunts of wheelbarrows and the
milky breasts of cars, wornout asses out of chairs
& sphincters of dynamos—all these
entangled in your mummied roots—and you there
standing before me in the sunset, all your glory
in your form!
A perfect beauty of a sunflower! a perfect excellent
lovely sunflower existence! a sweet natural eye
to the new hip moon, woke up alive and excited
grasping in the sunset shadow sunrise golden
monthly breeze!
How many flies buzzed round you innocent of your
grime, while you cursed the heavens of the
railroad and your flower soul?
Poor dead flower? when did you forget you were a
flower? when did you look at your skin and
decide you were an impotent dirty old locomotive?
the ghost of a locomotive? the specter and
shade of a once powerful mad American locomotive?
You were never no locomotive, Sunflower, you were a
sunflower!
And you Locomotive, you are a locomotive, forget me
not!
So I grabbed up the skeleton thick sunflower and stuck
it at my side like a scepter,
and deliver my sermon to my soul, and Jack’s soul
too, and anyone who’ll listen,
—We're not our skin of grime, we’re not our dread
bleak dusty imageless locomotive, we’re all
beautiful golden sunflowers inside, we’re blessed
by our own seed & golden hairy naked
accomplishment-bodies growing into mad black
formal sunflowers in the sunset, spied on by our
eyes under the shadow of the mad locomotive
riverbank sunset Frisco hilly tincan evening
sitdown vision.
Songtekstvertaling
Ik liep over de oevers van de tincan Banana dock en
ging zitten onder de enorme schaduw van een zuidelijke
Pacific locomotive to look at the sunset over the
box house hills en huilen.
Jack Kerouac zat naast me op een roestig strijkijzer.
pole, companion, we dachten dezelfde gedachten
van de ziel, somber en blauw en verdrietig,
omringd door de gekneusde stalen wortels van bomen van
machine.
Het oliewater op de rivier spiegelt de rode hemel, zon
zonk op de final Frisco peaks, geen vis in dat
stroom, geen kluizenaar in die bergen, alleen onszelf.
reumy-eyed en hungover als oude zwervers
op de oever, moe en sluw.
Kijk naar de Zonnebloem, zei hij, er was een dode grijze
schaduw tegen de lucht, zo groot als een man, zittend
droog op een stapel oud zaagsel—
Het was m ' n eerste zonnebloem.,
herinneringen aan Blake—mijn visioenen-Harlem
en Hellen van de oostelijke rivieren, klikkende Joe ' s
Vettige broodjes, dode kinderwagens, zwart
zonder loopvlakken vergeten en onbeschreven banden, de
gedicht van de rivieroever, condooms en potten, staal
messen, niets rvs, alleen de mest.
en de vlijmscherpe artefacten die in de
verleden—
en de grijze Zonnebloem tegen de zonsondergang,
bleek en stoffig met vuil en smog.
en rook van oude locomotieven in zijn oog—
lla of bleary spikes geduwd en gebroken zoals
een gehavende Kroon, zaden die uit zijn gezicht zijn gevallen,
binnenkort tandeloze mond van zonnige lucht, zonnestralen
uitgewist op zijn harige hoofd als een gedroogd
draadspiderweb,
bladeren steken uit als armen uit de steel, gebaren
van de zaagselwortel, gebroken stukjes gips
uit de zwarte takjes gevallen, een dode vlieg in zijn oor,
Onheilige gehavend oud ding dat je was, mijn zonnebloem O
mijn ziel, Ik hield toen van je!
De grime was niemands vuil, maar de dood en de mens.
locomotief,
al die jurk van stof, die sluier van de verduisterde spoorlijn
huid, die smog van Wang, dat ooglid van zwart
vervaardiging uit produkten met een waarde van niet meer dan 50% van de waarde van het eindprodukt
van kunstmatig "slechter dan Vuil" - industrieel—
modern-al die beschaving die je ziet
gekke gouden kroon—
en die blear gedachten van de dood en dusty loveless
ogen en uiteinden en verwelkte wortels daaronder, in de
zelfophoping van zand en zaagsel, rubberdollar
Billings, schil van machines, ingewanden en ingewanden
van de huilende hoestende auto, de lege eenzame
tincans met hun roestige tongen.
meer kan ik noemen, de gerookte as van sommige
haansigaar, kruiwagens en kruiwagens
melkachtige borsten van auto ' s, met uitzondering van ezels van stoelen
& sluitspieren van Dynamo—s-al deze
verstrikt in je mummied roots en jij daar
voor me staan in de zonsondergang, al je glorie
in jouw vorm!
Een perfecte schoonheid van een zonnebloem! een perfecte excellent
prachtig zonnebloem bestaan! een zoet natuurlijk oog
op de nieuwe hippe maan, levend wakker en opgewonden
grijpend in de zonsondergang schaduw sunrise sunrise golden
maandelijkse bries!
Hoeveel vliegen er om je heen zoemden onschuldig aan je
grime, terwijl je de hemel van de
spoorlijn en je bloemenziel?
Arme dode bloem? wanneer ben je vergeten dat je een
bloem? wanneer keek je naar je huid en
besloot je dat je een impotente oude locomotief was?
de geest van een locomotief? het spook en
schaduw van een ooit machtige gekke Amerikaanse locomotief?
Je was nooit een locomotief, Zonnebloem, je was een
zonnebloem!
En jij locomotief, jij bent een locomotief, vergeet mij.
niet!
Dus ik pakte het skelet Dikke zonnebloem en vast
het aan mijn zijde als een scepter,
en geef mijn preek aan mijn ziel, en jacks ziel
ook, en iedereen die wil luisteren,
—We zijn niet onze huid van grime, we zijn niet onze angst
sombere stoffige locomotief, we zijn allemaal
mooie gouden zonnebloemen van binnen, we zijn gezegend
door ons eigen zaad en gouden harige naakt
prestaties-lichamen die groeien in mad black
formele zonnebloemen in de zonsondergang, bespioneerd door onze
ogen onder de schaduw van de gekke locomotief
riverbank sunset Frisco hilly tincan evening
sitdown vision.