Algos — Poisoned Well songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Poisoned Well" van Algos.
Songteksten
A refuge from mental starvation
A moment of clarity vile
The rays of the sun
mock us cruelly
While its light has us down
on our knees
This comfort an illgotten garment
It wears down on us;
scorches skin;
A pariahs brand
The only haven we ever knew
calling us home
To a wellspring of warm suffering
And its smothering embrace
And its easy to tell, how to escape this hell
But in godless rays, it is easy to stay
Abysmal distractions,
We know how to feed, this consuming hunger that taints how we see.
The poison we choose to inhale
Our lust leaves us empty and pale.
Lost and found in a maelstrom of nightmare
Merely tracing
my footsteps of old
That haunt me on every new journey
For my past
has yet to unfold
And the poisons
I thought to have banished
Made me into
the fiend I abhor
The source of stagnation,
we sought to forget
Grew more vivid
than ever before
Wounds we tear open, for lives that are over
Yet sting through our skin.
A toxic confession, My poison obsession
This immoral question.
In lives where the choice is beyond our control.
Pass judgment on me, how am i meant to see.
Prolonging my suffering
As we drink from the fountain
The fever is what
Keeps me going
And a parts of me worships its warmth
As I bask
in the torment of hardship
I endure and in weakness
grow strong
Is life not the sickness we wish to prevail
And death not the embrace we seek
Are my dreams corrupted or merely my will
The void is too barren, a future yet bleak
Drowning in chaos
As I’m gasping for air
Every breath
that I manage to take
Spells despair
I can’t see
where I’m going
though I know
whence I came
My mold has been cast
Before I was born
my form had been
chiseled in stone
Illusions of choice —
Desperation
At the apex of madness my visions grow weak
In a world of these stagnating tales of defeat
We grow tired of longing and failing to be What we once were we’ll never know and never will be Dont waste your tears for us, we have failed long ago
Our graves will stand for those that do not fear the Poisoned Well
Songtekstvertaling
Een toevluchtsoord voor de geestelijke honger
Een moment van helderheid verachtelijk
De stralen van de zon
bespot ons wreed.
Terwijl het licht ons naar beneden heeft
op onze knieën
Dit comfort is een slecht kledingstuk
Het slijt op ons.;
verschroeide huid;
Een paria ' s merk
De enige haven die we ooit hebben gekend
ons naar huis roepen
Op een bron van warm lijden
En zijn verstikkende omhelzing
En het is makkelijk te zeggen, hoe te ontsnappen aan deze hel
Maar in goddeloze stralen, is het gemakkelijk om te blijven
Afgrijselijke afleidingen,
We weten hoe we ons moeten voeden, deze honger die onze kijk beïnvloedt.
Het gif dat we inademen.
Onze lust laat ons leeg en bleek.
Verloren en Gevonden in een maalstroom van nachtmerrie
Alleen traceren
mijn oude voetstappen
Dat achtervolgt me op elke nieuwe reis.
Voor mijn verleden
moet zich nog ontvouwen
En de vergiften
Ik dacht dat ik verbannen was.
Maakte me in
de duivel die ik verafschuw
De bron van stagnatie,
we probeerden te vergeten
Werd levendiger
dan ooit tevoren.
Wonden scheuren we open, voor levens die voorbij zijn.
Maar steken door onze huid.
Een giftige bekentenis, mijn vergiftigde obsessie
Deze immorele vraag.
In levens waar we de keuze niet in de hand hebben.
Oordeel over mij, hoe moet ik dat zien.
Mijn lijden verlengen
Als we drinken uit de fontein
De koorts is wat
Het Houdt me op de been.
En een deel van mij aanbidt zijn warmte
Zoals ik me koester
in de bestraffing van de tegenspoed
Ik verdraag en in zwakte.
sterk worden
Is het leven niet de ziekte die we willen overwinnen?
En de dood niet de omhelzing die we zoeken
Zijn mijn dromen beschadigd of alleen mijn wil
De leegte is te onvruchtbaar, een toekomst nog somber
Verdrinking in chaos
Terwijl ik naar lucht snak
Elke ademtocht
dat lukt me wel.
Spelt wanhoop
Ik zie niets.
waar ik heen ga
hoewel ik weet
waar ik vandaan kwam
Mijn schimmel is gegoten.
Voordat ik geboren werd
mijn vorm was
in steen gebeiteld
Illusies van keuze —
Wanhoop
Op de top van de waanzin worden mijn visioenen zwak.
In een wereld van stagnerende verhalen over nederlaag
We worden moe van verlangen en falen om te zijn wat we ooit waren we zullen nooit weten en nooit zullen zijn verspil je tranen niet voor ons, we hebben lang geleden gefaald
Onze graven staan voor hen die de vergiftigde bron niet vrezen.