Alfredo Zitarrosa — Guitarra Negra songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Guitarra Negra" van Alfredo Zitarrosa.
Songteksten
Cómo haré para tomarte en mis adentros, guitarra…
Cómo haré para que sientas mi torpe amor, mis ganas de sonarte entera y mía…
Cómo se toca tu carne de aire, tu oloroso tacto, tu corazón sin hambre, tu
Silencio en el puente, tu cuerda quinta, tu bordón macho y oscuro, tus
Parientes cantores, tus tres almas, conversadoras como niñas… Cómo se puede
amarte sin dolor, sin apuro, sin testigos, sin manos que te ofendan
Cómo traspasarte mis hombres y mujeres bien queridos Guitarra; mis amores
ajenos, mi certeza de amarte como pocos… Cómo
Entregarte todos esos nombres y esa sangre, sin inundar tu corazón de sombras,
de temblores y muerte, de ceniza, de soledad y rabia, de
Silencio, de lágrimas idiotas…
Allanamiento
Hoy anduvo la muerte buscando entre mis libros alguna cosa… Hoy por la tarde
anduvo, entre papeles, averiguando cómo he sido, cómo ha sido mi vida,
cuánto tiempo perdí, cómo escribía cuando había verduleros
Que venían de las quintas, cuando tenía dos novias, un lindo jopo,
dos pares de zapatos, cuando no había televisión, ese mundo a los pies
violento, imbécil, abrumador, esa novela canallesca escrita por un loco
Hoy anduvo la muerte entre mis libros buscando mi pasado
Buscando los veranos del 40, los muchachitos bajo la manguera, las siestas
clandestinas, los plátanos del barrio, asesinados, tallados en
El alma…
Hoy anduvo la muerte revisando mi abono del tranvía, mis amigos, sus nombres,
las noches del Café Montevideo, las encomiendas
Por la Onda con olor a estofado, revisando a mi padre, su Berreta, su
Baldomir, revisando a mi madre, su hemiplejia, al Uruguay batllista, a
Arístides querido, a mis anarcos queridos bajo bandera, bajo mortaja
Bajo vinos y versos interminables…
Hoy anduvo la muerte revisando
Los ruidos del teléfono, distintos bajo los dedos índices, las fotos
El termómetro, los muertos y los vivos, los pálidos fantasmas que me habitan,
sus pies y manos múltiples, sus ojos y sus dientes, bajo
Sospecha de subversión…
Y no halló nada… No pudo hallar a Batlle, ni a mi padre, ni a mi madre,
ni a Marx, ni a Arístides, ni a Lenin
Ni al Príncipe Kropotkin, ni al Uruguay ni a nadie… ni a los muertos
Fernández más recientes
A mí tampoco me encontró… Yo había tomado
Un ómnibus al Cerro e iba sentado al lado de la vida… Pasé frente al nocturno
y la vida había pintado unos carteles
Pregunté en una esquina por la hora, y en la bolsa del hombre que me dijo la
hora iba la vida, junto con su almuerzo
Hoy dejaré las puertas y las ventanas de mi casa abiertas… y la noche entrará
por todas las ventanas de mi casa, por todas las ventanas de todo el barrio,
por todas las ventanas de todos los cuarteles y de todas las cárceles,
por todas las ventanas de los hospitales… la noche entrará, cabeceando
Saltará para adentro, sombra a sombra a la luz del farol… y se
Echará en el piso como un perro… y aguardará hasta la madrugada…
Hoy, dejaré las puertas y las ventanas de mi casa, abiertas, para siempre…
La casa
Mi corazón está mejor sitiado que mi casa, mi casa, más cercada que mi barrio…
mi barrio, cercado por mi Pueblo… En mi barrio vive
El Presidente, cercado por un muro casi derrumbado…
Uruguay for export
Temblando, con el frontal partido por el marrón, por el marronero, cae
Sobre sus costillas, pesada como un mundo, la res… Cae con
Estrépito, de bruces sobre el cemento… balando al descuajarse su
Osamenta, ya sólo un pobre costillar enorme, ya sólo un pobre cuero y sangre,
media tonelada de huesos astillados, hincados en toda esa vida temblorosa y
atónita
Ahí se va alzando, como un pesado pingajo, atrapada por la pata por un gancho
que le salta arriba, que la alza
Por un ojal abierto en el garrón de un cuchillazo en plena estupidez
Sentimental, en plena media tonelada de monstruoso dolor
Incomprensible, absurdo, balando, plañidera y tonta, como un
Escarabajo que no piensa, mientras medita lentamente por qué duele tanto y por
qué duele qué parte de quién que es ella misma, La res abierta al
descuartizamiento atroz por todas partes, que nunca habían dolido y que eran
tantas partes, tan extensas… y que pastando nunca habían dolido
Haciendo leche, esperma, músculos, crin y cuero y cornamenta viva,
que eran la vida misma manando hacia sus adentros vibrando tiernamente como un
sol cálido hacia sus adentros… y nunca
Habían dolido… Ya está colgada… Las patas delanteras se enderezan
Se endurecen y avanzan hacia adelante y hacia arriba, implorantes y fatalmente
rígidas, rematadas en cortas pezuñas que hace un instante
Amasaban el barro del corral, el estiércol de otros cien balidos
Dinosaurios del siglo de las máquinas, nacidos para morir de un
Marronazo…
Ahora ya es carne azul colgada en la heladera: «Uruguay
For export»
Aquella res, que murió de un marronazo, cayó y tembló
Todo el frigorífico
Aquella otra res que recibió el marronazo en
Plena frente, de dos dedos de espesor, mientras entraba al tubo
Desconfiando porque allí no había pasto, alcanzó a comprender que había otra
res delante, balando, que ya se la llevaba el gancho… y cayó detrás, también,
y el cemento tembló bajo esos huesos
Aquella Otra res, que esquivó el marronazo y que cayó también, con un ojo
reventado y una guampa partida, deshecha, también cayó y tembló la tierra,
tembló el marrón, tembló el marronero; la res, murió temblando de dolor y de
miedo… de un marronazo en plena frente «for export» del Uruguay
Flor show (por vals)
En la punta del agua, una flor blanca, luminosa, de quince dólares
Se hace chispa, se abulta, se diluye, chorrea entre otras flores más pequeñas,
llora, se agita, la catapulta el chorro de agua y sube como bola en el aire…
Está naciendo siempre, mientras el agua canta en esa fuente de la boîte
Entre aplausitos, al compás de la orquesta blanda flor blanca, acuosa,
nostalgiosa en el aire… subida en los aplausos como espitada, hendida,
empitonada… gime y llora en la
Noche, tira estrellas bailando bajo el humo, renace, llora por el
Chorro azul-blanco de la fuente como si fuera planta que la cría -y
Que no es-… y sin embargo, así seguirá abriéndose, muriendo
Hinchándose y flotando, mientras duren la noche, su belleza infantil de
ingeniería, su blando corazón bajo el foquillo fijo y lechoso
El gringo, el chorro de agua a precio, el aire de importación, esas hembras,
el mozo, esos señores
Mis alas
Hace un buen rato ya que doy trabajo y vengo acostumbrándome al desuso de mi
alma, a la razón del enemigo, a mis sesenta cigarrillos diarios,
a las malas costumbres de mis canciones, que de algún modo siempre fueron
nuestras, vos lo sabés, Guitarra Negra…
Hoy reanudo en un cómico enderezo la hora de ayer parada en su nostalgia… Me
hacen sufrir las alas que me puse para volar, mas grito y se alzan,
gimo y me acompañan, río y baten de a dos, como que están amándose y se odian,
sin embargo mis dos alas… se odian, se enderezan, se hacen amigas mías para
llevarme por todas partes: allá está la canción, aquí la Nada, más allá el
Pueblo y más acá el Amor…
Pero el Pueblo está también más acá… y antes estaba allá también,
detrás del Pueblo el pueblo… Hemos viajado por todos mis caprichos y el
Pueblo osando
(sic) el piso, amándose con alas como las mías… odiando su destino
Odiándome y amándome sin alas, con millones de pies, con manos y cabezas y
lenguas… y sus mil bocas dicen: «Ahora, la suerte ya está echada»
La mariposa
La mariposa viene hacia mí en la calle, en el aire húmedo, por el aire húmedo
bailando, por el aire agobiante, ominoso, bailando en el aire caliente
Y yo vi que no era a mí a quien buscaba sino a la muerte… y que no buscaba la
muerte también vi, porque no era mariposa de la ciudad de hierro,
ni nacida para eso… sino que era mariposa nada más, en la ciudad,
presa y ya muerta de antemano fatalmente… buscando en ese bailar loco y
frágil un ala, un grano
Una pizca de polen en el cemento…
Porque la mariposa nace y no aprende nada hasta que muere en cualquier sitio,
herida de muerte por su semana justa, por su tiempo preciso, por su sorbito de
vida ya bebida… Eso no es tan triste… triste es ver su cadena de huevos en
el hollín, depositados junto a un río de aceite, a la sombra de las altas
paredes de cemento
Su cadena de huevos de seda
Hago falta
Hago falta, yo siento que la vida se agita nerviosa si no comparezco,
si no estoy, iento que hay un sitio para mí en la fila que se ve ese vacío,
que hay una respiración que falta, que defraudo una espera… Siento la
tristeza o la ira inexpresada del compañero el amor del que me aguarda
lastimado… falta mi cara en la gráfica del Pueblo, mi voz en la consigna,
en el canto, en la pasión de andar mis piernas en la marcha, mis zapatos
hollando el polvo… los ojos míos en la contemplación del mañana…
mis manos en la bandera, en el martillo, en la guitarra, mi lengua en el
idioma de todos, el gesto de mi cara en la honda preocupación de mis hermanos
Exhortación y propósitos
Cómo haré para tomarte en mis adentros, guitarra, guitarra negra
Dice Enrique, mi hermano, que hay cierto perro hundido que se lame mansamente y
nos lame, lamiéndose, una herida quieta allá al fondo sentado en su escalón
Y dice más mi hermano el otro Enrique, en Praga: dice que amarte con certeza,
hacerte enteramente hembra, darte lo que de vida tengan mis urgencias,
será amar más y más a Jaime; amarlo, más de veras… por su alma,
su propio perro mordedor bajo el
Garrote, el cable, el puñetazo, la bolsa de arpillera, el plantón y el
Insulto… la olvidada mejilla que no ponen ni él ni nadie a
Golpear… sino con hambre y Rita y José Luis, por Gerardo y Raúl y
Rosa y Sara y Mauricio… y por todos nuestros muertos
Y he sabido guitarra, que este otro perro que criaste, ladrador, campesino,
a veces manso o vigilante, que roe su propio hueso en la penumbra y gruñe…
cual casi todo perro popular, vagará por tus anchas veredas tus milongas
sangrantes… hasta morir también tal vez un día de soledad y rabia…
de ternura… o de algún violento amor; de amor sin duda
Songtekstvertaling
Hoe neem ik je mee naar binnen, gitaar…
Hoe zal ik je mijn onhandige liefde laten voelen, mijn verlangen om voor jou en mij te klinken…
Hoe je je vlees van lucht aanraakt, je stinkende aanraking, je hart zonder honger, je
Stilte op de brug, je vijfde touw, je donkere mannelijke staf, je
Zingende familieleden, je drie zielen, pratend als meisjes ... Hoe kun je
ik hou van je zonder pijn, zonder haast, zonder getuigen, zonder handen die je beledigen
Hoe te breken door mijn geliefde mannen en vrouwen gitaar; mijn liefdes
anderen, mijn zekerheid om van je te houden als weinigen ... Hoe
Geef je al die namen en bloed, zonder je hart te overspoelen met schaduwen.,
van bevingen en dood, van as, van eenzaamheid en woede, van
Stilte, van stomme tranen…
Inbraak
Vandaag ging de dood in mijn boeken zoeken naar iets ... vanmiddag.
hij liep tussen de papieren door, ontdekte hoe ik was, hoe mijn leven was.,
hoeveel tijd heb ik verloren, hoe ik schreef toen er groenteboeren waren
Dat kwam van de quintas, toen hij twee vriendinnen had, een leuke jopo. ,
twee paar schoenen, toen er geen TV was, die wereld te voet.
gewelddadig, imbeciel, overweldigend, die rascal roman geschreven door een gek
Vandaag liep de dood tussen mijn boeken op zoek naar mijn verleden
Op zoek naar de zomers van ' 40, de kleine jongens onder de slang, de dutjes
clandestiene, de buurt bananen, vermoord, gesneden in
Ziel…
Vandaag ging de dood door mijn Trampas, mijn vrienden, hun namen,
las noche del Café Montevideo, las encomiendas
Bij de golf die naar stoofpot ruikt, mijn vader, zijn baret, zijn
Baldomir, over mijn moeder, haar hemiplegia, aan Uruguay batlista, aan
Aristides lief, voor mijn lieve anarchisten onder de vlag, onder de lijkwade
Onder wijnen en eindeloze verzen…
Vandaag liep hij door de dood.
De telefoongeluiden, anders onder de wijsvingers, de foto ' s
De thermometer, de doden en de levenden, de bleke geesten die mij bewonen.,
zijn meerdere voeten en handen, zijn ogen en zijn tanden, onder
Vermoeden van subversie…
En hij vond niets... hij kon Batlle niet vinden, of mijn vader, of mijn moeder.,
noch Marx, noch Aristides, noch Lenin.
Niet aan Prins Kropotkin, niet aan Uruguay, aan niemand ... niet voor de doden.
Fernández meest recente
Hij heeft mij ook niet gevonden ... Ik had
Een bus naar de heuvel en ik zat naast het leven ... Ik passeerde voor de nacht
en het leven had wat posters geschilderd
Ik vroeg in een hoek per uur, en in de tas van de man die me vertelde de
hour went Life, samen met zijn lunch
Vandaag laat ik de deuren en ramen van mijn huis open ... en de nacht komt
bij alle ramen in mijn huis, bij alle ramen in de hele buurt.,
door alle ramen van alle kazernes en gevangenissen,
door alle ramen van de ziekenhuizen... de nacht zal komen, knikken
Het zal erin springen, schaduw door schaduw in het licht van de lantaarn ... en het zal
Hij zal op de grond liggen als een hond ... en wacht tot de dageraad…
Vandaag laat ik de deuren en ramen van mijn huis voor altijd open.…
Huis
Mijn hart is beter belegerd dan mijn huis, mijn huis, meer omheind dan mijn buurt.…
mijn buurt, omringd door mijn dorp ... in mijn buurt woont
De president, omringd door een bijna ingestorte muur…
Uruguay voor uitvoer
Trillen, met de frontale gespleten door de bruine, door de bruine, valt
Op zijn ribben, zo zwaar als een wereld, het reservaat ... Valt met
Het geluid van kruisen op het cement ...
Osamenta, en alleen een arme grote rib, en alleen een arm leer en bloed,
een halve ton gechipte botten, vast in al dat trillende leven en
verbaasden
Daar komt ze op, als een zware trickle, gevangen door het been door een haak
dat springt op, dat verhoogt het
Door een open knoopsgat in de Garron van een mes in volle domheid
Sentimenteel, met een halve ton monsterlijke pijn
Onbegrijpelijk, absurd, gebrabbel, gezeur en dom, als een
Kever die niet denkt, terwijl hij langzaam mediteert waarom het zoveel pijn doet en waarom
wat pijn doet welk deel van wie zichzelf is, het open res voor de
overal ontstellende onthullingen, die nooit pijn hadden gedaan en die waren
zoveel onderdelen, zo uitgebreid ... en dat grazen nooit pijn had gedaan
Melk, sperma, spieren, paardenhaar, leder en levend gewei maken,
dat was het leven dat naar binnen goot ... trilde teder als een ...
warme zon in je binnenste ... en nooit
Ze hadden pijn ... het is al opgehangen... de voorpoten rechtop
Ze verharden en gaan vooruit en omhoog, smeken en dodelijk
stijf, met korte hoeven.
Ze kneden de klei van de kraal, de mest van honderd andere afval
Dinosaurussen van de eeuw van machines, geboren om te sterven van een
Marronazo…
Nu hangt er blauw vlees in de koelkast: "Uruguay
Voor uitvoer»
Dat rundvlees, dat stierf aan een bruine beroerte, viel en beefde
Alle koelkast
Dat andere rundvlees waar het bruin in zat.
Vol voorhoofd, twee vingers dik, toen hij de buis inging.
Verdacht omdat er geen gras was, begreep hij dat er een ander was.
res voorin, balando, die de haak al heeft gepakt... en ook achterop geraakt.,
en het cement schudde onder die botten.
Dat andere rundvlees, dat het bruin ontweek en dat ook viel, met één oog
barst en een gebroken guampa viel ook en schudde de aarde,
de bruine beefde, de bruine beefde; het rundvlees, hij stierf bevend van pijn en
angst ... van een bruin in het midden van Uruguay ' s "for export" front
Flower show (per Wals)
Aan het uiteinde van het water, een witte bloem, lichtgevend, 15 dollar
Het glinstert, bulten, verdund, druipt tussen andere kleinere bloemen.,
ze huilt, trilt, katapults de straal van water en klimt als een bal in de lucht…
Het is altijd geboren, terwijl het water zingt in de fontein van La boîte
Tussen applaus, aan het ritme van het orkest zachte witte bloem, waterig,
nostalgisch in de lucht ... opstaan in applaus als spugen, gespleten,
empitonada ... kreunen en huilen in de
Nacht, gooit sterren dansend onder de rook, herboren, schreeuwt om de
Blauwwitte fontein straalt alsof het plantenveredeling is-en
Wat niet ... .. en toch zal zo blijven openen, sterven
Zwellen en zweven, als ze de nacht overleven, hun kinderlijke schoonheid van
engineering, zijn zachte hart onder de vaste en melkachtige sproeier
De gringo, de jet van water tegen de prijs, de importlucht, die vrouwen,
de ober, die Heren.
Mijn vleugels
Het is lang geleden dat ik werk gaf en gewend raakte aan de onlusten van mijn
alma, voor de reden van de vijand, voor mijn zestig sigaretten per dag.,
op de slechte gewoontes van mijn liedjes, die altijd waren
onze zwarte gitaar.…
Vandaag ga ik verder in een stripverhalen .het uur van gisteren stopt in zijn nostalgie... Ik
ze laten de vleugels die ik aantrek om te vliegen lijden, maar ik schreeuw en ze stijgen,
kreun en begeleid me, lach en sla twee, alsof ze verliefd zijn en elkaar haten.,
toch mijn twee vleugels ... elkaar haten, rechtstaan, vrienden met me worden om
neem me overal mee naartoe: daar is het lied, hier is het niets, verder dan het
Mensen en meer hier houden van…
Maar het dorp is ook meer hier ... en daarvoor was het er ook.,
achter het dorp het dorp ... we hebben gereisd door al mijn grillen en de
Village daring
de vloer, van elkaar houden met vleugels zoals de mijne ... hun lot haten
Mij haten en van me houden zonder vleugels, met miljoenen voeten, met handen en hoofden en
tong ... en hun duizend monden zeggen:»
Vlinder
De vlinder komt naar me toe op straat, in de natte lucht, in de natte lucht
dansen, in de lucht overweldigend, onheilspellend, dansen in de hete lucht
En ik zag dat ik het niet was die de dood zocht ... en dat ik niet op zoek was naar de
de dood zag ook, want er was een vlinder van de ijzeren stad,
daar ben ik niet eens voor geboren ... maar het was maar een vlinder in de stad.,
prooi en al dood van tevoren dodelijk ... kijken naar die gekke dans en
breekbaar een vleugel, een graankorrel
Een snufje stuifmeel in het cement…
Omdat de vlinder geboren is en niets leert tot hij ergens sterft.,
doodgeslagen voor zijn mooie week, voor zijn precieze tijd, voor zijn slok van
het leven is al dronken ... dat is niet zo triest ... treurig is om je eieren in te zien.
het roet, afgezet bij een rivier van olie, in de schaduw van de hoge
cementmuren
Je zijden eierkettingen
Ik heb het nodig.
Ik heb het nodig, ik voel me alsof het leven nerveus is als ik niet kom opdagen.,
als ik dat niet Ben, is er een plek voor mij in de rij dat je die leegte ziet,
dat er een adem mist, dat ik een wachttijd stel ... Ik voel de
verdriet of de ongeëvenaarde woede van de metgezel de liefde van degene die op me wacht
pijn ... mijn gezicht ontbreekt in de dorpsgrafiek, mijn stem in de slogan,
in het zingen, in de passie van het lopen van mijn benen in de Mars, mijn schoenen
het stof malen ... mijn ogen in de beschouwing van morgen…
mijn handen op de vlag, op de hamer, op de gitaar, mijn tong op de
taal van allen, het gebaar van mijn gezicht in de diepe bezorgdheid van mijn broeders
Uitwijzing en doeleinden
Hoe neem ik je mee naar binnen, gitaar, zwarte gitaar
Zegt Henry, mijn broer, dat er een bepaalde gezonken hond is die zacht likt en
likken, likken, een nog steeds wonde daar zittend op zijn trede
En mijn broer Henry, de andere in Praag, zegt meer: hij zegt dat hij met zekerheid van je houdt.,
maak je volledig vrouwelijk, geef je wat het leven heeft mijn noodgevallen,
het zal zijn om steeds meer van James te houden, om meer van hem te houden, meer waarachtig ... voor zijn ziel,
zijn eigen bijtende hond onder de
Stick, the cable, the punch, the burlap bag, the stand and the
Belediging ... de vergeten Wang die noch hij noch iemand aan
Strike ... maar hongerig en Rita en José Luis, door Gerardo en Raul en
Rosa en Sara en Mauricio ... en voor al onze doden
En ik ken gitaar, die andere hond die je hebt opgevoed, blaffende, Boer,
soms tam of waakzaam, knaagt hij aan zijn eigen Bot in de penumbra en gromt…
zoals bijna elke populaire hond, zal dwalen uw brede paden uw milonga ' s
bloeding ... tot de dood misschien ook een dag van eenzaamheid en woede…
van tederheid ... of een liefdevolle liefde.