Alexipharmic — Awkward Clockwork songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Awkward Clockwork" van Alexipharmic.
Songteksten
Trapped in a philosophical box — I wonder how I got lost
Dirt, dust, grime through the past brushed off
Memories — one by one — Fall like Niagara in my mind
I sit in the present, the sand trickles through time
It’s inherently flawed, my perception of benevolence
Enveloped and engulfed self-constructed hesitance
It’s evident the clock doesn’t stop at my pleads
Forever instilling insecurity, never mindful of my needs
Interjections replacing, the never-ending cycle built
Draping over reality, enveloped time like a quilt
No choice, march forward — charge through it full tilt
Nothing can fulfill the unavoidable guilt
I’m forcing sand back in the glass, I can’t prevent the cracks
Seems to split at the seams, there’s no way I’m getting past that
I looked back at the clock, asked its hands to turn back
And it just smiled, empathetically, recalling all who’ve asked to have that
Now an actor in a play, supporting my own laugh track
A reality show for the audience to gasp at
An archaeologist employed, uncovered remains
At the end of the day nothing changes, but stays the same
Where what I’m left with are fractured, shattered shards of my memory
Reconstructing past events by stories of what people tell me
As I uncover gravesites of some truths that I hold
Debating whether to dig or if some tombs are better left closed
Lo and Behold! I further reach the epiphany
The present is gone and turned the future to history
To remember me takes patience one must sift through the shoulds
And the coulds, to realize — if possible I would
Write my autobiography at the end when time’s done
And write it backwards to the genesis, beginning, chapter one
I looked back at the clock, asked its hands to turn back
And it just smiled, empathetically, recalling all who’ve asked to have that
Songtekstvertaling
Gevangen in een filosofische doos-Ik vraag me af hoe ik verdwaalde
Vuil, stof, vuil door het verleden weggevaagd
Herinneringen-een voor een-vallen als Niagara in mijn gedachten
Ik zit in het heden, het zand druppelt door de tijd.
Het is inherent gebrekkig, mijn perceptie van welwillendheid
Zichzelf omhulde en verzwolgen aarzeling
Het is duidelijk dat de klok niet stopt bij mijn pleidooi.
Voor altijd onzekerheid aanwakkeren, nooit rekening houden met mijn behoeften
Interjecties ter vervanging van de nooit eindigende cyclus gebouwd
Draperen over de realiteit, omhulde tijd als een quilt
Geen keuze, voorwaarts Mars-opladen door het volledig kantelen
Niets kan de onvermijdelijke schuld vervullen.
Ik forceer zand terug in het glas, Ik kan de scheuren niet voorkomen.
Lijkt te splitsen op de naden, er is geen manier waarop ik kom voorbij dat
Ik keek terug naar de klok, vroeg zijn handen om terug te keren
En het glimlachte, empathisch, herinnerend aan iedereen die dat gevraagd heeft.
Nu een acteur in een toneelstuk, die mijn eigen lach nummer ondersteunt
Een reality show voor het publiek om te snakken naar
Een archeoloog die resten heeft gevonden.
Aan het eind van de dag verandert er niets, maar blijft hetzelfde
Waar wat ik nog over heb, gebroken, verbrijzelde stukjes van mijn geheugen zijn.
Het reconstrueren van gebeurtenissen uit het verleden door verhalen over wat mensen me vertellen
Als ik graven ontdek van waarheden die ik vasthoud
Discussiëren over graven of sommige graven beter gesloten blijven
En zie! Ik kom verder bij de openbaring.
Het heden is weg en heeft de toekomst in de geschiedenis veranderd.
Om me te herinneren moet je geduld hebben.
En de coulds, om te beseffen-indien mogelijk zou ik
Schrijf mijn autobiografie aan het eind als de tijd voorbij is.
En schrijf het terug naar de genesis, begin, hoofdstuk één
Ik keek terug naar de klok, vroeg zijn handen om terug te keren
En het glimlachte, empathisch, herinnerend aan iedereen die dat gevraagd heeft.