Александр Вертинский — Сумасшедший шарманщик songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Сумасшедший шарманщик" van Александр Вертинский.
Songteksten
Каждый день под окном он заводит шарманку.
Монотонно и сонно он поет об одном.
Плачет старое небо, мочит дождь обезьянку,
Пожилую актрису с утомленным лицом.
Ты усталый паяц, ты смешной балаганщик
С обнаженной душой, ты не знаешь стыда!
Замолчи, замолчи, сумасшедший шарманщик,
Мои песни мне надо забыть навсегда, навсегда!
Мчится бешенный шар и летит в бесконечность,
И смешные букашки облепили его,
Бьются, вьются, жужжат и с расчетом на вечность
Исчезают как дым, не узнав ничего.
А высоко вверху Время, старый обманщик,
Как пылинки с цветов, с них сдувает года…
Замолчи, замолчи, сумасшедший шарманщик,
Этой песни нам лучше не знать никогда, никогда!
Мы — осенние листья, нас (всех) бурей сорвало.
Нас все гонят и гонят ветров табуны.
Кто же нас успокоит, бесконечно усталых,
Кто укажет нам путь в это царство Весны?
Будет это пророк ли просто обманщик,
И в какой только рай нас погонят тогда?..
Замолчи, замолчи, сумасшедний шарманщик,
Эту песнь мы не можем забыть никогда, никогда!
1930, Румыния
Songtekstvertaling
Elke dag, onder het raam, begint hij een hurdy-gurdy.
Monotoon en slapend zingt hij over één ding.
Huilt de oude hemel, de regen maakt de aap nat,
Een oudere actrice met een moe gezicht.
Je bent een vermoeide clown, je bent een grappige showman
Met een naakte ziel, weet je geen schaamte!
Kop dicht, maffe orgeldraaier.,
Mijn liedjes moet ik voor altijd vergeten.
Raast gekke bal en vliegt naar de oneindigheid.,
En grappige insecten klampten zich eraan vast.,
Beat, curl, buzz en met de verwachting van de eeuwigheid
Ze verdwijnen als rook zonder iets te weten.
En hoog boven is de tijd, oude bedrieger,
Als stof van bloemen waait het jaar weg.…
Kop dicht, maffe orgeldraaier.,
Dit is een lied dat we liever nooit weten, nooit!
We zijn herfstbladeren, we zijn (allemaal) door de storm afgescheurd.
We worden allemaal gedreven en gedreven door de wind kuddes.
Wie van ons zou rustig worden, oneindig vermoeid,
Wie zal ons de weg wijzen naar dit Koninkrijk van de lente?
Zal het een profeet zijn of slechts een bedrieger?,
En naar welk paradijs zullen wij dan gedreven worden?
Kop dicht, maffe orgeldraaier.,
Dit lied kunnen we nooit vergeten, nooit!
1930, Roemenië