Александр Васильев — Конец прекрасной эпохи songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Конец прекрасной эпохи" van Александр Васильев.
Songteksten
Потому что искусство поэзии требует слов,
Я - один из глухих, облысевших, угрюмых послов
Второсортной державы, связавшейся с этой, -
Не желая насиловать собственный мозг,
Сам себе подавая одежду, спускаюсь в киоск
За вечерней газетой.
Ветер гонит листву. Старых лампочек тусклый накал
В этих грустных краях, чей эпиграф - победа зеркал,
При содействии луж порождает эффект изобилья.
Даже воры крадут апельсин, амальгаму скребя.
Впрочем, чувство, с которым глядишь на себя,-
Это чувство забыл я.
В этих грустных краях все рассчитано на зиму: сны,
Стены тюрем, пальто, туалеты невест - белизны
Новогодней, напитки, секундные стрелки.
Воробьиные кофты и грязь по числу щелочей;
Пуританские нравы. Белье. И в руках скрипачей -
Деревянные грелки.
Этот край недвижим. Представляя объем валовой
Чугуна и свинца, обалделой тряхнешь головой,
Вспомнишь прежнюю власть на штыках и казачьих нагайках.
Но садятся орлы, как магнит, на железную смесь.
Даже стулья плетеные держатся здесь
На болтах и на гайках.
Жить в эпоху свершений, имея возвышенный нрав,
К сожалению, трудно. Красавице платье задрав,
Видишь то, что искал, а не новые дивные дивы.
И не то чтобы здесь Лобачевского твердо блюдут,
Но раздвинутый мир должен где-то сужаться, и тут -
Тут конец перспективы.
То ли карту Европы украли агенты властей,
То ль пятерка шестых остающихся в мире частей
Чересчур далека. То ли некая добрая фея
Надо мной ворожит, но отсюда бежать не могу.
Сам себе наливаю кагор - не кричать же слугу -
Да чешу котофея...
То ли пулю в висок, словно в место ошибки перстом,
То ли дернуть отсюдова по морю новым Христом.
Да и как не смешать с пьяных глаз, обалдев от мороза,
Паровоз с кораблем - все равно не сгоришь со стыда:
Как и челн на воде, не оставит на рельсах следа
Колесо паровоза.
Что же пишут в газетах в разделе "Из зала суда"?
Приговор приведен в исполненье. Взглянувши сюда,
Обыватель узрит сквозь очки в оловянной оправе,
Как лежит человек вниз лицом у кирпичной стены;
Но не спит. Ибо брезговать кумполом сны
Продырявленным вправе.
Зоркость этой эпохи корнями вплетается в те
Времена, неспособные в общей своей слепоте
Отличать выпадавших из люлек от выпавших люлек.
Белоглазая чудь дальше смерти не хочет взглянуть.
Жалко, блюдец полно, только не с кем стола вертануть,
Чтоб спросить с тебя, Рюрик.
Зоркость этих времен - это зоркость к вещам тупика.
Не по древу умом растекаться пристало пока,
Но плевком по стене. И не князя будить - динозавра.
Для последней строки, эх, не вырвать у птицы пера.
Неповинной главе всех и дел-то, что ждать топора
Да зеленого лавра.
Songtekstvertaling
Omdat de kunst van de poëzie woorden vereist,
Ik ben een van de doven, de kale, grimmige ambassadeurs.
Een tweederangs vermogen dat verbonden is met deze. -
Niet je eigen hersenen willen verkrachten,
Ik serveer mijn eigen kleren en ga naar de kiosk.
Voor de avondkrant.
De wind drijft de bladeren. Oude gloeilampen
In deze trieste landen, wiens grafschrift de overwinning van spiegels is,
Met de hulp van puddles, genereert het een overvloed effect.
Zelfs dieven stelen een sinaasappel door de amalgaam te schrapen.
Echter, het gevoel waarmee je naar jezelf kijkt,-
Dat gevoel was ik vergeten.
In deze trieste regio ' s is alles ontworpen voor de winter: slaapt,
De muren van de gevangenis, jas, Toiletten bruiden-Wit
Oudejaarsavond, Drankjes,tweedehands.
Sparrow jacks and dirt by number of alkalis;
Puriteinse zeden. Beddengoed. En in de handen van violisten -
Houten warmwaterflessen.
Dit land is immobiel. Representatie van het brutovolume
Gietijzer en lood, met stomheid geslagen schud je hoofd,
Je herinnert je de vroegere macht op bajonetten en Kozakken zwepen.
Maar de adelaars landen als een magneet op het ijzermengsel.
Zelfs de rieten stoelen blijven hier.
Op bouten en moeren.
Om te leven in een tijdperk van vervulling, met een verheven karakter,
Helaas is het moeilijk. Mooie jurk.,
Je ziet wat je zoekt, geen nieuwe diva ' s.
En niet dat Lobachevsky hier stevig geserveerd wordt.,
Maar de uitgebreide wereld moet ergens kleiner worden, en dan -
Dit is het einde van perspectief.
Of de kaart van Europa is gestolen door agenten van de autoriteiten,
Dat is vijf zesde van de rest van de wereld.
Te ver weg. Is het een soort fee peettante?
Ik ben betoverd, maar ik kan hier niet wegrennen.
Ik schenk mezelf een Cahors in - schreeuw niet tegen de bediende -
Ja, kotofey...
Of een kogel in de tempel, alsof in de plaats van de fout met een vinger,
Of je hier op zee de nieuwe Christus uit moet trekken.
Ja, en hoe niet te mengen met dronken ogen, verdoofd door de kou,
Een locomotief met een schip - je kunt nog steeds niet branden met schaamte:
Als een boot op het water, het zal geen spoor achter te laten op de rails
Wiel van een stoomlocomotief.
Wat staat er in de krant?
De straf wordt uitgevoerd. Kijk hier.,
De man op straat zal door zijn bril kijken in een paneel.,
Als een man die met z ' n gezicht tegen een muur ligt.;
Maar ze slaapt niet. Om kumpol dromen te verachten
Een gat in de muur.
De waakzaamheid van dit tijdperk is geworteld in
Tijden die niet in staat zijn in hun algemene blindheid
Onderscheid tussen uit de wieg gevallen en uit de wieg gevallen.
De Witogige Chud wil niet verder kijken dan de dood.
Het is jammer, er zijn genoeg schotels, maar er is niemand om de tafel te draaien met,
Om jou te vragen, Rurik.
De scherpte van deze tijd is een scherpte voor de dingen van het doodlopende spoor.
Niet op de boom geest verspreid zou moeten zijn totdat,
Maar spugen op de muur. En niet om de Prins wakker te maken, de dinosaurus.
Voor de laatste regel, eh, je kunt geen veer uit een vogel trekken.
Onschuldig hoofd van alles en alle zaken - wat te wachten op de bijl
Ja, Groene Laurel.