Александр Розенбаум — Размышления на прогулке songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Размышления на прогулке" van Александр Розенбаум.
Songteksten
Сегодня был звонок последний в школе,
И стала взрослой маленькая дочь.
О юность! Я опять тобою болен,
Но вряд ли доктора сумеют здесь помочь.
Поеду снова в Царское Село —
Туда, где до прозрачности светло.
Уже прошло лет тридцать после детства,
Уже душою все трудней раздеться,
Уже все чаще хочется гулять
Не за столом, а старым тихим парком,
В котором в сентябре уже не жарко,
Где молодости листья не сулят,
Где молодости листья не сулят.
Уже старушки кажутся родными,
А девочки — как куклы заводные,
И Моцарта усмешка все слышней.
Уже уходят за полночь соседи,
Не выпито вино, и торт не съеден,
И мусор выносить иду в кашне,
И мусор выносить иду в кашне.
В дом наш как-то туча забрела
И стекла со стекла.
Мы свои дожди переживем,
Я да ты, вдвоем.
Уже прошло лет двадцать после школы,
И мир моих друзей уже не молод,
Не обошли нас беды стороной.
Но ночь темна, а день, как прежде, светел,
Растут у нас и вырастают дети,
Пусть наша осень станет их весной,
Пусть наша осень станет их весной.
Уже прошло лет десять после свадеб,
Уже не мчимся в гости на ночь глядя,
И бабушек приходим навестить
На день рожденья раз, и раз в день смерти,
А в третий раз, когда сжимает сердце
Желание внучатами побыть,
Желание внучатами побыть.
Уже прошло полжизни после свадеб,
Друзья, не расходитесь, Бога ради,
Уже нам в семьях не до перемен.
Но пусть порой бывает очень туго,
Но все же попривыкли мы друг к другу,
Оставим Мельпомене1 горечь сцен,
Давайте не стесняться старых стен.
В дом наш как-то туча забрела
И стекла со стекла.
Мы свои дожди переживем,
Я да ты, вдвоем.
Мы свои дожди переживем,
Я да ты, вдвоем.
Я да ты, вдвоем.
1 Мельпомена — в греческой мифологии одна из 9 муз, покровительница трагедии.
Songtekstvertaling
Vandaag was de laatste oproep op school.,
En de kleine dochter werd volwassen.
O jeugd! Ik ben je weer zat.,
Maar het is onwaarschijnlijk dat de artsen hier kunnen helpen.
Ik ga terug naar Tsarskoe Selo. —
Daar, waar tot transparantie licht.
Het is dertig jaar geleden sinds mijn kindertijd.,
Het wordt steeds moeilijker om je uit te kleden.,
Al meer en meer wil ik lopen
Niet aan een tafel, maar in een oud rustig Park.,
Die niet meer heet is in September.,
Waar de jeugd vertrekt beloof je niet,
Waar de jeugd vertrekt, belooft niets.
De oude dames lijken al familie.,
En meisjes zijn als clockwork dolls,
En Mozarts grijns wordt luider.
De buren vertrekken al na middernacht.,
De wijn is niet dronken, en de taart wordt niet gegeten,
En ik ga het vuilnis buiten zetten in een uitlaat.,
En ik ga de vuilnis buiten zetten in een uitlaat.
In ons huis zwierf ooit een wolk
En glas van glas.
We zullen onze regen overleven.,
Jij en ik, samen.
Het is twintig jaar geleden sinds de middelbare school.,
En de wereld van mijn vrienden is niet langer jong,
We werden de vervloekingen niet bespaard.
Maar de nacht is donker en de dag is, net als vroeger, helder,
Onze kinderen worden volwassen.,
Laat onze herfst hun in het voorjaar zijn,
Laat onze herfst hun lente worden.
Het is tien jaar geleden sinds de bruiloft.,
We haasten ons niet langer om ' s nachts op bezoek te komen.,
En we komen onze oma ' s bezoeken.
Op de dag van de geboorte, één keer en één keer op de dag van de dood. ,
En de derde keer, als het in het hart knijpt
Het verlangen naar kleinkinderen om te blijven,
Het verlangen naar kleinkinderen om te blijven.
Het is een half leven geleden sinds bruiloften.,
Vrienden, niet verspreiden, in godsnaam.,
We hebben geen tijd meer voor veranderingen in onze families.
Maar laat het soms heel strak zijn,
Maar toch raakten we aan elkaar gewend.,
Laten we Melpomene 1 bitterheid van scènes verlaten,
Laten we niet verlegen zijn over oude muren.
In ons huis zwierf ooit een wolk
En glas van glas.
We zullen onze regen overleven.,
Jij en ik, samen.
We zullen onze regen overleven.,
Jij en ik, samen.
Jij en ik, samen.
1 Melpomene-in de Griekse mythologie, een van de negen muzen, de patrones van de tragedie.