Александр Розенбаум — Коллаж songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Коллаж" van Александр Розенбаум.

Songteksten

На улице Марата
Я счастлив был когда-то,
Прошло с тех пор ужасно много лет,
Но помнят все ребята
На улице Марата,
Что я имел большой авторитет.
В коротеньких штанишках,
Забросив в парты книжки,
Как в катакомбы, лезли в кучи дров,
И в синей форме новой
Усталый участковый
Ловил нас в паутине чердаков.
Мальчишка несмышленный,
Я по уши влюбленный
Часами мог ее в подъезде ждать,
И зимними ночами
Озябшими руками
Аккорды струн стальных перебирать.
По улице Марата
Мы шли толпой лохматой,
Болонии под горло застегнув,
Клялись все в дружбе вечной
На рынке на Кузнечном
У бабушек в картофельном ряду.
Конфеточки-бараночки,
Я помню ночи в садиках,
Карманы наизнаночку —
Родился в Петрограде я.
Заборы трехметровые
В цвет грязно канареечный,
Гоняли участковые
Нас с голубых скамеечек.
На Невском, как на пристани,
Рыбалка круглосуточно:
Гражданки точно с выставки
Забрасывают удочки.
Хрустят плащи болонии —
Доставки загранплаванья —
То теплоход «Эстония»
Ошвартовался в гавани.
В кино билетик синенький,
Как пропуск на свидание,
А там листком осиновым
Дрожат коленки танины.
Жалели нас парадные
Нагретым подоконником,
И платьица нарядные
Расстегивались школьные. (*)
Мы часто вспоминаем дни далекие, когда
Катались у удачи на запятках,
Не знали слова «нет», хотели слышать только «да»,
И верили гаданию на Святки.
Мы часто вспоминаем наши старые дворы,
А во дворах трава скороговоркой —
Как были коммуналки к нам ревнивы и добры,
Когда мы занимались в них уборкой.
Неужели это было? Неужели это было?
Неужели это было? Столько лет
Минуло с дней тех юных.
Головы припорошило,
А мою разворошило,
Неужели это было так давно?
Мы часто вспоминаем наших мам веселый смех,
И боль надежд, и первые победы,
И в трубке телефонной сквозь пургу и треск помех
Родной далекий голос: «Милый, слышишь, еду…»
Менялась наша жизнь вместе с шириною брюк,
И плечики опять приходят в моду,
Но если посмотреть чуть-чуть внимательней вокруг,
То, Боже мой, как изменилось все за годы!
Что-то мне не весело,
Что-то мне не спится,
Что-то мне опять не по себе.
Петь хочу — не песенно,
Из дому не смыться,
Значит, не по жизни все
И все не по судьбе.
Эх, заскучал я по бесовским ночкам,
Когда гитары не смолкали до утра.
Я заскучал по управдомской дочке —
Бой-бабе из Гостинного двора.
Эх, заскучал я сильно, до печали,
О том, что с Варей нам тогда не повезло,
Я заскучал, что не туда причалил,
А мой корвет давно разрезали на лом.
Я заскучал по коммунальным сценам —
Там даже Гамлет знал бы — быть или не быть.
Я заскучал по старым твердым ценам,
Когда на «треху» мог я выпить-закусить.
Мы ищем отраженье в суматохе городской,
Но улицы поют другие песни,
И как порой не хочется опять идти домой,
А белой ночью над Невой бродить всем вместе…
(*) Вариант строки: На них пылились школьные.

Songtekstvertaling

Op Marat street
Ik was ooit gelukkig.,
Het is erg lang geleden sinds toen.,
Maar alle jongens herinneren zich
Op Marat street,
Dat ik grote autoriteit had.
In korte broek,
Boeken in de bureaus gooien,
Zoals in de catacomben, klommen in stapels brandhout,
En in een nieuw blauw uniform
Vermoeide Agent
Betrapte ons in een web van attics.
De jongen is niet intelligent.,
Ik ben stapelverliefd.
Hij had uren kunnen wachten bij de ingang.,
En de nachten van de winter
Koude handen
De akkoorden van de snaren kunnen worden opgelost.
Op Marat street
We liepen in een ruig publiek.,
Bolonia onder de keel dichtgeknoopt,
Ze zwoeren allemaal eeuwige vriendschap.
Op de markt op Kuznechny
Bij Oma ' s in potato row.
Reep,
Ik herinner me nachten in de tuinen,
Binnenvak —
Geboren in I Petrograd.
Drie meter omheiningen
In de kleur dirty Canary,
Achtervolgd door politieagenten
Wij van de blauwe banken.
Op Nevsky, als op de pier,
De klok rond vissen:
Burgers van de tentoonstelling
Ik gooi het naar buiten.
Bolonia ' s Mantels crunch —
Internationale scheepvaart —
Het schip " Estland"
Aangemeerd in de haven.
Filmkaartje blauw,
Als een date pass,
En daar met een aspenblad
Tanina ' s knieën trillen.
Spaarde ons het front
Verwarmde vensterbank,
En mooie jurken.
Schoolbroeken waren opengemaakt. (*)
We herinneren ons vaak dagen ver weg toen
Skate at the luck on the back,
Ze kenden het woord "nee" niet, ze wilden alleen "Ja" horen.»,
En geloof de toekomst voorspellen op Yule.
We denken vaak aan onze oude werven.,
En in de yards klept het gras. —
Hoe de gemeentelijke diensten jaloers en vriendelijk voor ons waren,
Toen we ze aan het schoonmaken waren.
Zou dat zo zijn? Zou dat zo zijn?
Zou dat zo zijn? Jarenlang
Het is al een tijdje geleden sinds die jonge dagen.
Koppen in poedervorm,
En de mijne werd opgewarmd.,
Was het zo lang geleden?
We herinneren ons vaak onze moeders gelukkig gelach,
En de pijn van de hoop, en de eerste overwinningen,
En aan de telefoon door een sneeuwstorm en knetterende ruis
"Schat, hoor je me, Ik ga..."
Ons leven veranderde met de breedte van onze broek,
En de hangers zijn weer in de mode.,
Maar als je wat beter rondkijkt,
Oh, mijn God, hoe alles is veranderd door de jaren heen!
Ik heb geen plezier.,
Ik kan niet slapen.,
Ik voel me weer niet goed.
Ik wil zingen-niet in lied,
Je kunt het huis niet uit.,
Dus, niet voor het leven van allen
En het is niet op destiny.
Ik heb de duivelse nachten gemist.,
Toen de gitaren niet stopten tot de ochtend.
Ik heb de dochter van de Manager gemist. —
Jongen-Baba van de woonkamer tuin.
Oh, ik was erg verveeld, tot het punt van verdriet,
Over hoe we ongelukkig waren met Varya toen.,
Ik verveelde me dat ik op de verkeerde plek terechtkwam.,
En mijn Corvette was lang geleden gesneden voor schroot.
Ik heb de gemeenschappelijke scènes gemist. —
Er zou zelfs hamlet geweten hebben of het wel of niet moest zijn.
Ik verveel me met de oude vaste prijzen.,
Als ik een drankje kon nemen op de trehu, kon ik een snack nemen.
We zijn op zoek naar een reflectie in de onrust van de stad,
Maar de straten zingen verschillende liedjes,
En soms wil ik niet meer naar huis.,
Een witte nacht over de Neva om samen te dwalen…
( * ) Variant van de lijn: zij waren van school met stof bedekt.

Videoclip voor het nummer Коллаж (Александр Розенбаум)