Александр Розенбаум — Дорога на Ваганьково songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Дорога на Ваганьково" van Александр Розенбаум.
Songteksten
Над заснеженным садиком одинокий фонарь,
И, как свежая ссадина, жжёт мне сердце луна.
В эту полночь щемящую, не заказан мне путь
На Ваганьково кладбище, где он лёг отдохнуть.
Я пойду, слыша плач иных, инквизиторских стран,
Мимо тел раскоряченных, мимо дыб и сутан.
Долго будет звенеть ещё тех помостов пила…
Я пойду, цепенеющий, от величия зла.
Пистолеты дуэльные различаю во мгле,
Два поэта застрелены и не на папской земле.
Офицерам молоденьким век убийцами слыть.
Ах, Володя, Володенька, а нам кого обвинить?
И во взгляде рассеянном возле петли тугой
Промелькнёт вдруг Есенина русочубая боль.
Рты распахнуты матерно, вижу пьяных господ
Над заблёванной скатертью велемировских од.
Вижу избы тарусские, Комарова снега,
Две великие, русские, две подруги богам.
Дом на спуске Андреевском, где доска, кто в нём жил?
Но мы всё же надеемся, в грудь встречая ножи.
Проплывают видения и хочу закричать:
«Родились не злодеями, так доколе ж нам лгать?»
Я стою перед «Банькою», я закончил свой путь,
Я пришёл на Ваганьково, где он лёг отдохнуть.
Songtekstvertaling
Boven de sneeuw bedekte tuin, een eenzame lantaarn,
En, als een verse snee, brandt de maan mijn hart.
In deze middernacht pijn, niet besteld me pad
Op het kerkhof van Vagankovo, waar hij te rusten viel.
Ik zal de kreten van andere inquisitoriale landen aanhoren.,
Voorbij de lichamen raskoryachennykh, voorbij de rekken en cassocks.
Long zal bellen.…
Ik zal gaan, verdoofd, van de grootheid van het kwaad.
Ik zie duellerende pistolen in het donker.,
Twee dichters neergeschoten en niet op pauselijke bodem.
Jonge officieren staan bekend als moordenaars.
Volodya, volodenka, wie kunnen we de schuld geven?
En in een verstrooide blik in de buurt van de strakke lus
Flitsen plotseling Yessenin rusofoba pijn.
Monden zijn obsceen open, ik zie dronken heren.
Over het gescheurde tafelkleed van Velemir ' s odes.
Ik zie taroesski hutten, Komarova sneeuwt,
Twee grote, Russische, twee vrienden van de goden.
Het huis op de afdaling van Andreevsky, waar is het bestuur, die erin woonde?
Maar we hopen nog steeds, in de kist messen tegen te komen.
Visioenen zweven voorbij En Ik wil schreeuwen:
"We waren geen geboren schurken, dus hoe lang kunnen we liegen?"
Ik sta voor het Badhuis, ik ben klaar met mijn reis.,
Ik kwam naar Vagankovo, waar hij ging liggen om te rusten.