Александр Новиков — Помнишь, девочка?.. songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Помнишь, девочка?.." van Александр Новиков.
Songteksten
Помнишь, девочка, гуляли мы в саду,
Я бессовестно нарвал букет из роз.
Дай бог памяти, в каком это году,
Я не чувствовал ладонями заноз.
Надрывались от погони сторожа,
И собаки не жалели в беге сил.
Я бежал, твоим букетом дорожа,
И, запутавшись, в заборах колесил.
Кровь хлестала из разодранной щеки,
А рубаха развалилась пополам.
Оставались чудом целы лепестки,
А штаны ползли бессовестно по швам.
Ты сидела на скамейке далеко
И считала в мыслях медленно до ста,
Я ж заборы перемахивал легко,
И версту сменяла новая верста.
Убежал я. И собак перехитрил,
Завершая полуночный марафон.
А потом опять бежал, что было сил,
За тобой по темной улице вдогон.
Хохотали до упаду фонари.
Я в окно твое погасшее глазел.
Комары в меня вонзали волдыри,
А букет в руках беспомощно редел.
Мы столкнулись — видно, есть на свете бог.
И шарахнулись, как серые коты.
Помнишь, девочка, я веник приволок?
Это были твои первые цветы.
Я неважный вид имел как кавалер,
И язык во рту ворочался немой.
Надрывался в упоенье каждый нерв,
Но пора уже, пора было домой.
Но домой мы не добрались — вот беда,
Дружно рваную рубаху обвиня.
Затуманила рассудок резеда,
И букет ей вторил, запахом пьяня.
А потом качалась ночь на каблуках,
И кувшинки глупо путались в пруду.
Помнишь, девочка, занозы на руках?
Дай бог памяти, в каком это году…
Songtekstvertaling
Vergeet niet, meisje, we liepen in de tuin,
Ik heb schaamteloos een boeket rozen geplukt.
Moge God zich herinneren welk jaar het is.,
Ik voelde geen splinters in mijn handpalmen.
De wachters waren dolblij met de achtervolging.,
En de honden spaarden geen moeite om te vluchten.
Ik rende weg en koesterde je boeket.,
En, verstrengeld, rondgereden in hekken.
Bloed stroomde van zijn gescheurde Wang.,
En het shirt viel in tweeën.
De blaadjes bleven wonderbaarlijk intact.,
En de broek kroop schaamteloos naar de naden.
Je zat op een bankje ver weg.
Ik telde langzaam in mijn hoofd tot honderd.,
Ik sprong gemakkelijk van hekken.,
En een verst werd vervangen door een nieuwe verst.
Ik ben weggelopen. En de honden te slim af was.,
De midnight marathon afmaken.
En toen rende ik weer zo snel als ik kon.,
Ik volg je door de donkere straat.
De lantaarns lachten zich rot.
Ik staarde naar je raam, dat gedoofd was.
De muggen bliezen me op.,
En het boeket in de handen van hulpeloos uitgedund.
We botsten-het lijkt erop dat er een God in de wereld is.
Ze schenen weg als grijze katten.
Weet je nog, meid, Ik heb een bezem meegenomen?
Dit waren je eerste bloemen.
Ik zag er niet goed uit als een cavalier.,
En de tong in de mond werd doofstom.
Ik schreeuwde in extase elke zenuw,
Maar het was tijd, het was tijd om naar huis te gaan.
Maar we kwamen niet thuis-dat is het probleem,
Samen is het hemd van de verdachte gescheurd.
Mignonette ' s geest was vertroebeld,
En het boeket echode haar, de geur van dronkenschap.
En dan de nacht op zijn hielen zwenkt,
En de waterlelies waren dwaas verstrikt in de vijver.
Weet je nog, meid, de splinters op je handen?
Moge God zich herinneren welk jaar het is.…