Al Stewart — Old Admirals songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Old Admirals" van Al Stewart.
Songteksten
I can well recall the first time I ever put to sea
It was on the old «Calcutta» in eighteen fifty-three
I was just a lad of fourteen years, a midshipman to be
To make my way in sailing ships of the Royal Navy
By the time that I was twenty-one I’d sailed the world around
Weathered storms in the China seas with the hatches battened down
And made my way by starlight off the coast of Newfoundland
And dined on beer and herrings while the waves blew all around
I live in retirement now and through my window comes the sound
Of seagulls and sets my mind remembering
The evening stars like memories sail far beyond the distant trees
Way out across the open seas I hear them sing
Oh, the wooden ships they turned to iron and the iron ships to steel
And shed their sails like autumn leaves with the turning of the wheel
And I was given Captain’s rank, and soon took under me
The proudest ship that ever sailed for Queen and country
Ah, the old queen she passed away with the newborn century
And I received my calling up to the admiralty
The sands ran through the hourglass each day more rapidly
As we watched the growing of the fleets of High Germany
So at last the Great War blazed I waited with the passing days
A call to arms that never came, writing letters
«I may be old now in your eyes, but all my years have made me wise
You don’t see where the danger lies, oh call me back, call me back…»
But the war, it ran its course they could find no use for me
And I live in the country now, grandchildren on my knee
And sometimes think in all this world the saddest thing to be
Old admirals who feel the wind and never put to sea
Now just like you, I’ve sailed my dreams like ships across the sea
And some of them they’ve come on rocks and some faced mutiny
And when they’re sunken one by one I’ll join that company —
Old admirals who feel the wind, and never put to sea
Songtekstvertaling
Ik kan me de eerste keer herinneren dat ik op zee ben geweest.
Het was op de oude "Calcutta" in 1853
Ik was maar een jongen van veertien jaar, een adelborst om te zijn
Om mijn weg te vinden in zeilschepen van de Koninklijke Marine
Tegen de tijd dat ik 21 was, had ik de wereld rondgevaren.
We hebben stormen doorstaan in de Chinese Zee met de luiken neergeslagen.
En maakte mijn weg met sterrenlicht voor de kust van Newfoundland
En dineerde op bier en haring terwijl de golven overal waaiden.
Ik leef nu met pensioen en door mijn raam komt het geluid
Van meeuwen en doet mijn gedachten herinneren
De Avondsterren als herinneringen varen ver voorbij de verre bomen
Aan de overkant van de open zee hoor ik ze zingen
De houten schepen werden ijzer en de ijzeren schepen werden staal.
En hun zeilen werpen als herfstbladeren met het draaien van het wiel
En ik kreeg kapitein ' S rang, en al snel onder me.
Het meest trotse schip dat ooit naar koningin en land zeilde
Ah, de oude koningin ze stierf met de pasgeboren eeuw
En ik kreeg mijn telefoontje naar de Admiraliteit.
Het zand liep elke dag sneller door de zandloper.
Terwijl we keken naar de groei van de vloten van het hoge Duitsland
Dus eindelijk vloog de Grote Oorlog. ik wachtte met de dagen die voorbij gingen.
Een oproep tot wapens die nooit kwam, brieven schrijven
"Ik mag dan nu oud zijn in jouw ogen, maar al mijn jaren hebben mij wijs gemaakt
Je ziet niet waar het gevaar ligt. bel me terug, bel me terug.…»
Maar de oorlog liep op z ' n beloop. ze konden me niet gebruiken.
En ik woon nu op het platteland, kleinkinderen op mijn knie
En soms denk ik in deze hele wereld het droevigste om te zijn
Oude admiraals die de wind voelen en nooit in zee gaan
Net als jij, heb ik mijn dromen als schepen over de zee gezeild.
En sommigen van hen zijn op rotsen gekomen en sommigen zijn geconfronteerd met muiterij.
En als ze een voor een gezonken zijn, ga ik bij dat bedrijf. —
Oude admiraals die de wind voelen en nooit in zee gaan