Ajja — Surge songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Surge" van Ajja.
Songteksten
Early one morning the sun was shining
I was laying in bed
Wond’ring if she’d changed it all
If her hair was still red
Her folks they said our lives together
Sure was gonna be rough
They never did like Mama’s homemade dress
Papa’s bankbook wasn’t big enough
And I was standing on the side of the road
Rain falling on my shoes
Heading out for the East Coast
Lord knows I’ve paid some dues getting through
Tangled up in blue.
She was married when we first meet
Soon to be divorced
I helped her out of a jam I guess
But I used a little too much force
We drove that car as far as we could
Abandoned it out West
Split it up on a dark sad night
Both agreeing it was best
She turned around to look at me
As I was walking away
I heard her say over my shoulder
«We'll meet again someday on the avenue»
Tangled up in blue.
I had a job in the great north woods
Working as a cook for a spell
But I never did like it all that much
And one day the ax just fell
So I drifted down to New Orleans
Where I happened to be employed
Working for a while on a fishing boat
Right outside of Delacroix
But all the while I was alone
The past was close behind
I seen a lot of women
But she never escaped my mind my love just grew
Tangled up in blue.
She was working in a topless place
And I stopped in for a beer
I just kept looking at her side of her face
In the spotlight so clear
And later on as the crowd thinned out
I’s just about to do the same
She was standing there in back of my chair
Saying «Jimmy, Don’t I know your name?»
I muttered something underneath my breath
She studied the lines on my face
I must admit I felt a little uneasy
When she bent down to tie the laces of my shoe
Tangled up in blue.
She lit a burner on the stove and offered me a pipe
«I thought you’d never say hello"she said
«You look like the silent type»
Then she opened up a book of poems
And handed it to me
From the thirteenth century
And every one of them words rang true
And glowed like burning coal
Pouring off of every page
Like it was written in my soul from me to you
Tangled up in blue
I lived with them on Montague Street
In a basement down the stairs
There was music in the caf, s at night
And revolution in the air
Then he started into dealing with slaves
And something inside of him died
She had to sell everything she owned
And froze up inside
And when finally the bottom fell out
I became withdrawn
The only thing I knew how to do
Was to keep on keeping on like a bird that flew
Tangled up in blue.
So now I’m going back again
I got to get her somehow
All the people we used to know
They’re an illusion to me now
Some are mathematicians
Some are carpenter’s wives
Don’t know how it all got started
I don’t what they’re doing with their lives
But me I’m still on the road
Heading for another joint
We always did feel the same
We just saw it from a different point of view
Tangled up in Blue.
Songtekstvertaling
Vroeg in de ochtend scheen de zon
Ik lag in bed.
Wond ' ring als ze alles had veranderd
Als haar haar nog rood was
Haar ouders zeiden dat we samen leefden.
Het zou moeilijk worden.
Ze vonden Mama ' s zelfgemaakte jurk nooit leuk.
Papa ' s bankboek was niet groot genoeg.
En ik stond aan de kant van de weg
Regen valt op mijn schoenen
Op weg naar de oostkust
God weet dat ik wat geld heb betaald om er doorheen te komen.
Verstrikt in blauw.
Ze was getrouwd toen we elkaar voor het eerst ontmoetten.
Binnenkort gescheiden
Ik heb haar uit de problemen geholpen, denk ik.
Maar ik gebruikte een beetje te veel kracht.
We reden zo ver als we konden.
Verlaten in het Westen
Verdeel het op een donkere droevige nacht.
Beiden waren het er over eens dat het het beste was.
Ze draaide zich om om naar me te kijken.
Terwijl ik wegliep
Ik hoorde haar over mijn schouder zeggen
"We zien elkaar op een dag op de avenue»
Verstrikt in blauw.
Ik had een baan in de great north woods
Werken als kok voor een tijdje
Maar ik vond het nooit zo leuk.
En op een dag viel de bijl
Dus ik dreef naar New Orleans.
Waar ik toevallig werkte
Een tijdje op een vissersboot werken
Net buiten Delacroix
Maar al die tijd was ik alleen.
Het verleden lag vlak achter ons.
Ik heb veel vrouwen gezien.
Maar ze ontsnapte nooit aan mijn gedachten mijn liefde groeide gewoon
Verstrikt in blauw.
Ze werkte op een topless plek.
En ik kwam langs voor een biertje.
Ik bleef maar naar haar kant van haar gezicht kijken.
In de schijnwerpers zo duidelijk
En later als de menigte uitdunde
Ik sta op het punt hetzelfde te doen.
Ze stond daar achter in mijn stoel.
'Jimmy, Weet ik niet hoe je heet?»
Ik mompelde iets onder mijn adem.
Ze bestudeerde de lijnen op mijn gezicht.
Ik moet toegeven dat ik me een beetje ongemakkelijk voelde.
Toen ze boog om de veters van mijn schoen te strikken
Verstrikt in blauw.
Ze stak een prepaid aan op het fornuis en bood me een pijp aan.
"Ik dacht dat je nooit Hallo zou zeggen" zei ze.
"Je ziet eruit als het stille type»
Toen opende ze een boek met gedichten.
En gaf het aan mij
Uit de dertiende eeuw
En elk van die woorden klonk waar
Als gloeiende kolen.
Het giet van elke pagina
Alsof het in mijn ziel geschreven is van mij aan jou.
Verstrikt in blauw
Ik woonde bij hen in Montague Street.
In een kelder beneden de trap.
Er was muziek in de caf, s ' s nachts
En revolutie in de lucht
Toen begon hij met slaven om te gaan.
En iets in hem stierf.
Ze moest alles verkopen wat ze bezat.
En bevroor van binnen
En toen uiteindelijk de bodem eruit viel
Ik werd teruggetrokken.
Het enige wat ik kon doen
Was om door te gaan als een vogel die vloog
Verstrikt in blauw.
Dus nu ga ik weer terug.
Ik moet haar op een of andere manier krijgen.
Alle mensen die we kenden
Ze zijn nu een illusie voor me.
Sommige zijn wiskundigen.
Sommigen zijn de vrouwen van carpenter.
Ik weet niet hoe het allemaal begonnen is.
Ik weet niet wat ze met hun leven doen.
Maar ik ben nog steeds onderweg.
Op weg naar een andere joint
We voelden altijd hetzelfde.
We zagen het vanuit een ander standpunt.
Verstrikt in blauw.