Ajalon — The Long Road Home songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Long Road Home" van Ajalon.
Songteksten
I. So its Come To This
Beneath the face of an August moon.
Encircled by a gang of angry clouds.
Down the corridor of a silver beam. motes of dust wander aimlessly.
I startle them away with a wave of my hand.
They scatter along my unfinished thoughts.
So, its come to this.
I gave all I had to attain this world.
I have gained nothing but sorrow.
Here I wait as the storm clouds gather.
For my road to end, for what more can there be?
Surely there is no way for me to turn around and start again.
Or is there?
Can it be there is another way?
A guide, to take me to another chance?
If I called His name would He rescue me,
from this fairy tale minus happy ending?
Could it be that this Savior would draw close to me, and take me home?
II. Famous Last Words
I used believe that I was meant for greatness.
Now I understand that greatness was not for me.
I dont think theres a man alive who even knows my name.
Lets face it, Im destined for mediocrity.
Sometimes I think about the way things might have been.
And the words of a young man to naive to see.
Its all right, I can handle it, Im in control.
Now I lie awake in bed afraid of tomorrow.
And Im amazed they havent carted me away.
My friends never believed that I would get this far
but me Im more surprised that I had the nerve to stay.
And now Im hanging on to a broken limb
and its a long way down.
And a betting man wouldnt give me one more day.
But Its all right, I can handle it, Im in control.
Meaningless, all is meaningless.
III. Brush With Life
Thunder bellows for attention, like an angry father.
Lightning pops staccato flashbulbs, blinding sleepless eyes.
The wind howls a requiem for the unseen,
unceremonious passage of innocence-a
Songtekstvertaling
Het is dus zover gekomen.
Onder het gezicht van een maan van augustus.
Omringd door een bende boze wolken.
Door de gang van een zilveren Balk. motes van stof dwalen doelloos.
Ik laat ze schrikken met een golf van mijn hand.
Ze verspreiden zich langs mijn onvoltooide gedachten.
Het is zover gekomen.
Ik gaf alles wat ik had om deze wereld te bereiken.
Ik heb alleen maar verdriet gekregen.
Hier wacht ik als de stormwolken zich verzamelen.
Voor mijn weg om te eindigen, want wat kan er nog meer zijn?
Ik kan toch niet omkeren en opnieuw beginnen?
Of wel?
Kan er een andere manier zijn?
Een gids, om me nog een kans te geven?
Als ik zijn naam riep zou hij me dan redden?,
van dit sprookje minus happy end?
Kan het zijn dat deze redder dicht bij me zou komen en me naar huis zou brengen?
II. beroemde laatste woorden
Ik geloofde dat ik voor grootsheid bestemd was.
Nu begrijp ik dat grootsheid niet voor mij was.
Ik denk niet dat er een man leeft die mijn naam kent.
Ik ben voorbestemd voor middelmatigheid.
Soms denk ik aan hoe het had kunnen zijn.
En de woorden van een jongeman die naïef is om te zien.
Het is goed, ik kan het aan, Ik heb de controle.
Nu lig ik wakker in bed, bang voor morgen.
En ik ben verbaasd dat ze me niet hebben weggereden.
Mijn vrienden hadden nooit gedacht dat ik zo ver zou komen.
maar ik ben meer verrast dat ik het lef had om te blijven.
En nu hang ik aan een gebroken ledemaat.
en het is een lange weg naar beneden.
En een gokker zou me geen dag meer geven.
Maar het is goed, ik kan het aan, Ik heb de controle.
Zinloos, alles is zinloos.
III. borstel met het leven
Thunder bellows voor aandacht, als een boze vader.
Bliksem knalt staccato flitslampen, verblindende slapeloze ogen.
De wind roept om het verborgene,
ongegeneerde passage van onschuld-a