Aiden — Portrait songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Portrait" van Aiden.
Songteksten
Two men entered and I thought I was dreaming
I heard the sounds of what were laughter
And expected the door to slam off the hinges
The dark initiates my fear and I tell myself
Nothing can hurt me, nothing can hurt me The blanket weighs 300 pounds pinning me on my stomach
Although my eyes are open, I see nothing but a spiraling glow
That radiates an alarm clock on a nightstand
Hands are gripping me, the sheets are twisted
I’m suffocating, I smell nail polish
I picture my mother out in the garden
On a spring day planting new strawberry seeds
The earth aroma as she turns the soil lingers
I imagine my life as a princess
Nothing can hurt me, nothing can hurt me It’s 5:47 a.m. and the sun looks as if It’s just about to defeat the night sky
A battle between good and evil
That rages on through centuries unnoticed
My nightgown is tangled above my hips
I went to sleep with panties on and I smell blood
My breasts are exposed and sore
One of them has bite marks
Blinding light from the bathroom crushes my eyes
I try to stand up and the weight of the world buckles my knees
Nothing can hurt me, nothing can hurt me The dawn breaks and this veil for secrecy
I carry around is about to melt
Something within my vein explodes
And I realize I’m not looking at a portrait, we are all living in it
Songtekstvertaling
Twee mannen kwamen binnen en ik dacht dat ik droomde.
Ik hoorde het geluid van wat gelach was.
En verwachtte dat de deur uit de scharnieren zou vallen
Het duister begint mijn angst en ik zeg tegen mezelf:
Niets kan me pijn doen, niets kan me pijn doen de deken weegt 300 pond en pint me op mijn buik
Hoewel mijn ogen open zijn, zie ik niets anders dan een spiraalvormige gloed
Dat een wekker uitstraalt op een nachtkastje.
Handen grijpen me, de lakens zijn verdraaid.
Ik stik, ik ruik nagellak.
Ik stel me mijn moeder voor in de tuin.
Op een lentedag nieuwe aardbeienzaad planten
Het aardegeur als ze de grond verandert blijft hangen
Ik stel me mijn leven voor als een prinses.
Niets kan mij pijn doen, niets kan mij pijn doen het is 5: 47 ' s ochtends en de zon ziet eruit alsof het op het punt staat om de nachtelijke hemel te verslaan
Een strijd tussen goed en kwaad
Die door eeuwen heen onopgemerkt verder woedt
Mijn nachtjapon zit verstrengeld boven mijn heupen.
Ik ging naar bed met een slipje aan en ik ruik bloed.
Mijn borsten zijn bloot en pijnlijk.
Eén van hen heeft bijtsporen.
Verblindend licht van de badkamer verplettert mijn ogen
Ik probeer op te staan en het gewicht van de wereld bezwijkt mijn knieën
Niets kan me pijn doen, niets kan me pijn doen de dageraad breekt en deze sluier voor geheimhouding
Ik loop rond en het smelt bijna.
Iets in mijn ader explodeert
En ik realiseer me dat ik niet naar een portret Kijk, We leven er allemaal in.