Agathodaimon — Near dark songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Near dark" van Agathodaimon.

Songteksten

This is a world blessed by the victims
Of carnal tragedy
The humans ritual of love and adoration
Dense-woven history
Sentiments decide existance, the artwork that I’ve bled
Bizarre she defined her presence
With the lament of the undead
When her eyes have bathed in danger
And the moon had new design
In the cradle of our desire all the blood has turned to wine
But the love no longer remained than just a stir to survive
In this labyrinth of perfidity for my mistress to recover
I’ll forever strive…
Dem Sterbenden — die Hoffnung
Dem Propheten — Der Fluch
Der Liebe — die Dichtung, die dem Sterben entsprung…
The night is crystal clear — words are sent from pictures
Sounds that I can’t hear — as weakness wins my body
Selling cheap my soul — and its bleeding heart
Eclipsing the whole — planet, history and light…
Sometimes, when the sun hides in the back of the earth
When the hungry souls, to whom pain gave birth
Embalm their coldness with the blood’s warmth… then
I can clearly hear the calling of a lonely and distant star
In the shade of the abhorrent
Yet in the still of the nights — In the still of the moment
When the moment dies
There she gently approaches
With the new meaning of life…
In a haze of hazard, in the withering chill
Baleful’s the passion, when hearts stand still
A flood of sentiments entwined
Rattle thru my falling soul
I slumber against the spirit of time
Like a stranger in a foreign world!
In a park, along the alleys, stained with blood and tears
In the hour, when dusk disperses
Its colors on the white statues
Then I’ll wander as a phantom of the posthumous regrets
And my fiery lips I’ll freeze
With the kiss of these unrivalled statues
«Si-n asta noapte sfirsese printr-un sarut
Poeme — agonizate de-un infinit si-un inceput»
«The all-engulfing dawn of habitude shows his claws again-
Do you still remember our oath? — Til light do us part!?»
Come forth, Feline
Mere moment of melancholy
Drink deep of my desire
The quenchless fire
That unites our tameless embers…
Come forth, Feline
Tortured by our final duet
Let thy pale fingers slide on the petals of the flowers
That thee stained with mortal, coagulated blood…
On the walls, midnight closes even the stoical eyes
Of the unsleeping portraits
And the white-eye of a lonely candle falls asleep
Into its own startling solitude…
Silent heart desires
The balm that drives away the human waste
Oh come, infidel duchess
Shrouds of frost fall furiously down… of thee I taste again
Deciphering eternity of its ruined scripts
Of the tenebrious river I pleasantly sip
Upon lifeless leaves autumn has banished
Arises my lovelorn aura’s odyssey
«Un ornic cu rostiri funebre, suna amiaza-ndirjit
Iar ceru-mprastia tenebre, peste parcul amortit»
…Returned into that park as a whole
Under the questioning eyes of stars and heavens
Dreaming away on the lost love I’ve recovered
Death suddenly rises
Annoyed that he couldn’t save me He turns pale from envy
The seasons vanish and so does this story
As the same poets hand raises the pen
He pictured this spectacle with…
The actors fade on the dreary alleys of that elder park
Only two nightshades remaining —
Celebrating the sunset of ages while their sullen laughter
Lustfully haunts the mortal seeds of ruin…
Nights were crystal clear — words were sent from pictures
The colors have seared — these pages, whereas
The darkest hour revealed — the mysterious hand
Which dutifully sealed
This episode’s arcane End.

Songtekstvertaling

Dit is een wereld gezegend door de slachtoffers
Van vleselijke tragedie
Het menselijk ritueel van liefde en aanbidding
Dichte-geweven geschiedenis
Gevoelens beslissen over bestaan, het kunstwerk dat ik heb gebloed
Bizar dat ze haar aanwezigheid definieerde.
Met het verdriet van de ondoden
Als haar ogen in gevaar zijn
En de maan had een nieuw ontwerp
In de wieg van ons verlangen is al het bloed veranderd in wijn.
Maar de liefde bleef niet langer dan een roes om te overleven.
In dit labyrint van perfiditeit voor mijn Meesteres om te herstellen
Ik zal voor altijd streven…
Dem Sterbenden-die Hoffnung
Dem Propheten-Der Fluch
Der Liebe-die Dichtung, die dem Sterben entsprung…
De nacht is kristalhelder-woorden worden verzonden van foto ' s
Klinkt dat ik niet kan horen — als zwakte wint mijn lichaam
Goedkoop verkopen van mijn ziel - en zijn bloedende hart
De hele planeet, geschiedenis en licht overschaduwen…
Soms, als de zon zich verbergt in de rug van de aarde
Toen de hongerige zielen, aan wie pijn werd geboren
Balsemen hun kou met de warmte van het bloed... dan
Ik hoor duidelijk de roep van een eenzame en verre ster.
In de schaduw van de afgrijselijke
Maar in de stilte van de nachten-In de stilte van het moment
Wanneer het moment sterft
Daar nadert ze zachtjes.
Met de nieuwe zin van het leven…
In een waas van gevaar, in de kwijnende kou
Baleful ' s the passion, when hearts still
Een vloed van gevoelens verstrengeld
Rammelt door mijn vallende ziel
Ik slaap tegen de geest van de tijd.
Als een vreemde in een vreemde wereld!
In een park, langs de steegjes, bevlekt met bloed en tranen
In het uur, wanneer de schemering valt.
De kleuren op de witte beelden
Dan zal ik dwalen als een fantoom van de postuum spijt
En mijn vurige lippen bevriezen
Met de kus van deze ongeëvenaarde standbeelden
"Si - n asta noapte sfirse printr-un sarut
Poeme-agonizaat de-un infinit si-un inceut»
"De doordringende dageraad van habitude laat zijn klauwen weer zien-
Herinner je je onze eed nog? - Tot het licht ons scheidt!?»
Kom naar voren, katachtige.
Een moment van melancholie.
Drink diep van mijn verlangen
Het quenchless vuur
Dat verenigt onze tameless embers…
Kom naar voren, katachtige.
Gemarteld door ons laatste duet.
Laat je bleke vingers glijden op de bloemblaadjes van de bloemen
Dat jij bevlekt bent met sterveling, gestold bloed.…
Op de muren sluit middernacht zelfs de stoïcijnse ogen
Van de slechte portretten
En het witte oog van een eenzame kaars valt in slaap
In zijn eigen verbluffende eenzaamheid…
Stille hart verlangens
De balsem die het menselijk afval wegjaagt
Oh kom, ongelovige hertogin
Sluiers van vorst vallen woest naar beneden... van jou proef ik weer
Ontcijferen van de eeuwigheid van zijn geruïneerd scripts
Van de woeste rivier drink ik aangenaam
Op levenloze bladeren is de herfst verbannen.
Ontstaat de Odyssee van mijn geliefde aura.
"Un ornic cu rostiri funebre, suna amiaza-ndirjit
Iar ceru-mprastia tenebre, peste parcul amortit»
... Keerde terug in dat park als geheel
Onder de twijfelachtige ogen van sterren en hemel
Dromen weg over de verloren liefde die ik heb hersteld
De dood komt plotseling op
Geïrriteerd dat hij me niet kon redden werd hij bleek van afgunst
De seizoenen verdwijnen en dit verhaal ook.
Als dezelfde dichters hand de pen optilt
Hij stelde zich dit spektakel voor met…
De acteurs vervagen in de sombere steegjes van dat ouderenpark
Er zijn nog maar twee nachtschades over. —
Het vieren van de zonsondergang van eeuwen terwijl hun somber gelach
Hij achtervolgt de dodelijke zaadjes van de ondergang.…
Nachten waren kristalhelder-woorden werden verzonden van foto ' s
De kleuren zijn gebrand-deze pagina ' s, terwijl
Het donkerste uur onthuld - de mysterieuze hand
Die plichtsgetrouw verzegeld is.
Deze aflevering is arcane End.