Agalloch — She Painted Fire Across The Skyline songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "She Painted Fire Across The Skyline" van Agalloch.
Songteksten
Oh dismal mourning…
I open my weary eyes once again
My life has been left hollow and ashes have filled the gorge of my within
Last night I hoped and wished I’d die in my sleep but no catharsis was granted
to me Will this pain ever pass?
The enchanting perfume of winter and the bleak, cold breath of her still haunts
me…
Oportet ubique pulchritudinem evanescere
So half of me rode to the mountains and the other half soared high in the winds
to a place where the angels had fallen, the soil gagged and choked on their
wings
My soul was the pale skyline that she stretched across the horizon
Two years had brought the fire that she paints upon my loathsome canvas
She is the dark one…
As a bird I watched her from my cold tower in the heavens
and when she fell from the northplace, I flew down and embraced her
I took her where the snow falls forever, she showed me the haunted woods
We gathered together in the oaken palace, free from both death and life
The fire blazed in her eyes one day and she tore the soul from my chest
With a bleeding heart, I flew back to my cold tower
to never escape and lie in a pool of death forever
I saw the nightfall…
It called to me like a river of shadows
It sang to me with the cries of a thousand ravens that blackened the sky as they
took flight
and sank the Sol
I shall never trust the sun again, Eridanis Nadir
I ran away far into the woods
To find the Sol, I called to her…
«I don’t want to be forgotten… I never wanted to be human»
NEVER!!!
So alas the sun had descended, her fire burned brilliant in the sky
The trees bore their withered silhouettes, that cast a spell upon unearthly
white
No wolf shall keep his secrets, no bird shall dance the skyline
And I am left with nothing but an oath that gleams like a sword
To bathe in the blood of man
Mankind…
Songtekstvertaling
Oh sombere rouw…
Ik doe mijn vermoeide ogen weer open.
Mijn leven is leeg gelaten en as heeft de kloof van mijn innerlijk gevuld.
Gisteravond hoopte en wenste ik dat ik in mijn slaap zou sterven, maar er werd geen catharsis verleend.
zal deze pijn ooit overgaan?
De betoverende parfum van de winter en de sombere, koude adem van haar nog steeds achtervolgt
ik…
Oportet ubique pulchritudinem evanescere
Dus de helft van mij reed naar de bergen en de andere helft steeg hoog in de wind
naar een plek waar de engelen waren gevallen, de aarde gekneveld en gestikt op hun
vleugels
Mijn ziel was de bleke skyline die ze over de horizon uitstrekte.
Twee jaar had het vuur gebracht dat ze schilderde op mijn walgelijke doek.
Zij is de duistere.…
Als een vogel keek ik naar haar vanuit mijn koude toren in de hemel
en toen ze van de Noordpool viel, vloog ik naar beneden en omhelsde haar.
Ik nam haar mee waar de sneeuw altijd valt, ze liet me het spookbos zien.
We verzamelden ons in het oaken paleis, vrij van dood en leven.
Het vuur blies in haar ogen op een dag en ze scheurde de ziel uit Mijn borst
Met een bloedend hart vloog ik terug naar mijn koude toren
om nooit te ontsnappen en voor altijd in een poel des doods te liggen
Ik zag de zonsondergang.…
Het riep me als een rivier van schaduwen
Het zong voor mij met de kreten van duizend Raven die de hemel zwart maakten als ze
nam de vlucht
en zonk de Sol
Ik zal de zon nooit meer vertrouwen, Eridanis Nadir.
Ik Rende ver het bos in.
Om de Sol te vinden, riep ik haar…
"Ik wil niet vergeten worden... ik wilde nooit menselijk zijn»
Nooit!!!
Dus helaas was de zon neergedaald, haar vuur brandde briljant in de lucht
De bomen droegen hun verwelkte silhouetten, die een vloek op een onaardse
wit
Geen wolf zal zijn geheimen bewaren, geen vogel zal de skyline dansen
En ik heb niets anders dan een eed die glinstert als een zwaard.
Om te baden in het bloed van de mens
Mensheid…