Aesop Rock — No rEgrets songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "No rEgrets" van Aesop Rock.
Songteksten
Lucy was 7 and wore a head of blue barettes
City born, into this world with no knowledge and no regrets
Had a piece of yellow chalk with which she’d draw upon the street
The many faces of the various locals that she would meet
There was joshua, age 10
Bully of the block
Who always took her milk money at the morning bus stop
There was Mrs. Crabtree, and her poodle
She always gave a wave and holler on her weekly trip down to the bingo
parlor
And she drew
Men, women, kids, sunsets, clouds
And she drew
Skyscrapers, fruit stands, cities, towns
Always said hello to passers-by
They’d ask her why she passed her time
Attachin lines to concrete
But she would only smile
Now all the other children living in or near her building
Ran around like tyrants, soaking up the open fire hydrants
They would say
«Hey little Lucy, wanna come jump double dutch?»
Lucy would pause, look, grin and say
«I'm busy, thank you much»
Well, well, one year passed
And believe it or not
She covered every last inch of the entire sidewalk,
And she stopped-
«Lucy, after all this, you’re just giving in today??»
She said:
«I'm not giving in, I’m finished,"and walked away
That’s the speed of the seed
That’s the speed of the need
You can dream a little dream
Or you can live a little dream
I’d rather live it Cuz dreamers always chase
But never get it Now Lucy was 37, and introverted somewhat
Basement apartment in the same building she grew up in She traded in her blue barettes for long locks held up with a clip
Traded in her yellow chalk for charcoal sticks
And she drew
Little bobby who would come to sweep the porch
And she drew
The mailman, delivered everyday at 4
Lucy had very little contact with the folks outside her cubicle day
But she found it suitable, and she liked it that way
She had a man now: Rico, similar, hermit
They would only see each other once or twice a week on purpose
They appreciated space and Rico was an artist too
So they’d connect on saturdays to share the pictures that they drew
(Look!)
Now every month or so, she’d get a knock upon the front door
Just one of the neighbors,
Actin nice, although she was a strange girl, really
Say, «Lucy, wanna join me for some lunch??»
Lucy would smile and say «I'm busy, thank you much»
And they would make a weird face the second the door shut
And run and tell their friends how truly crazy Lucy was
And lucy knew what people thought but didn’t care
Cuz while they spread their rumors through the street
She’d paint another masterpiece
Lucy was 87, upon her death bed
At the senior home, where she had previously checked in Traded in the locks and clips for a head rest
Traded in the charcoal sticks for arthritis, it had to happen
And she drew no more, just sat and watched the dawn
Had a television in the room that she’d never turned on Lucy pinned up a life worth’s of pictures on the wall
And sat and smiled, looked each one over, just to laugh at it all
No Rico, he had passed, 'bout 5 years back
So the visiting hours pulled in a big flock o' nothin
She’d never spoken once throughout the spanning of her life
Until the day she leaned forward, grinned and pulled the nurse aside
And she said:
«Look, I’ve never had a dream in my life
Because a dream is what you wanna do, but still haven’t pursued
I knew what I wanted and did it till it was done
So i’ve been the dream that I wanted to be since day one!»
Well!
The nurse jumped back,
She’d never heard Lucy even talk,
'Specially words like that
She walked over to the door, and pulled it closed behind
Then Lucy blew a kiss to each one of her pictures
And she died.
Songtekstvertaling
Lucy was zeven en droeg een kop blauwe barettes.
Stad geboren, in deze wereld zonder kennis en zonder spijt
Ze had een stuk geel krijt waarmee ze op straat tekende.
De vele gezichten van de verschillende lokale bevolking die ze zou ontmoeten
Er was joshua, 10 jaar oud.
Bully of the block
Die altijd haar melkgeld meenam bij de ochtend bushalte.
Er was Mrs Crabtree, en haar poedel.
Ze zwaaide altijd en schreeuwde op haar wekelijkse reis naar de bingo.
salon
En ze tekende
Mannen, vrouwen, kinderen, zonsondergangen, wolken
En ze tekende
Wolkenkrabbers, fruitstands, steden
Zei altijd hallo tegen voorbijgangers.
Ze vroegen haar waarom ze haar tijd verdeed.
Hechtlijnen aan beton
Maar ze lachte alleen maar.
Nu alle andere kinderen die in of in de buurt van haar gebouw wonen
Rende rond als tirannen, de open vuur brandkranen opzuigen.
Ze zouden zeggen:
"Hey kleine Lucy, wil je dubbel Nederlands springen?»
Lucy pauzeerde, keek, grijnsde en zei:
"Ik heb het druk, dank je wel»
Nou, nou, een jaar ging voorbij
En geloof het of niet
Ze bedekte elke centimeter van de hele stoep.,
En ze stopte-
"Lucy, na dit alles, geef je vandaag gewoon toe??»
Ze zei::
"Ik geef niet toe, Ik ben klaar," en liep weg
Dat is de snelheid van het zaad.
Dat is de snelheid van de behoefte
Je kunt een kleine droom dromen
Of je kunt een kleine droom beleven
Ik leef liever omdat dromers altijd op jacht gaan.
Maar nooit krijgen nu Lucy was 37, en Introvert enigszins
Kelderappartement in hetzelfde gebouw waar ze opgroeide. ze ruilde haar blauwe barettes in voor lange sloten met een clip.
Geruild in haar gele krijt voor houtskoolstokjes
En ze tekende
Kleine bobby die zou komen om de veranda te vegen
En ze tekende
De postbode, elke dag om 4 uur bezorgd.
Lucy had weinig contact met de mensen buiten haar kantoordag.
Maar ze vond het geschikt, en ze vond het zo leuk.
Ze had nu een man: Rico, vergelijkbaar, kluizenaar
Ze zouden elkaar maar één of twee keer per week zien met opzet.
Ze waardeerden de ruimte en Rico was ook een kunstenaar.
Zodat ze elkaar op zaterdag zouden ontmoeten om de foto ' s te delen die ze getekend hebben.
Kijk!)
Elke maand kreeg ze een klop op de voordeur.
Gewoon een van de buren.,
Actin nice, hoewel ze een vreemd meisje was, echt
Zeg, " Lucy, wil je met me lunchen??»
Lucy glimlachte en zei:»
En ze zouden een raar gezicht trekken zodra de deur dichtging.
En vertel hun vrienden hoe gek Lucy was.
En lucy wist wat mensen dachten, maar het kon ze niet schelen.
Want terwijl ze hun geruchten verspreiden over de straat
Ze schilderde nog een meesterwerk.
Lucy was 87, op haar sterfbed.
In het bejaardenhuis, waar ze eerder ingecheckt had, ruilde ze de sloten en klemmen in voor een hoofdsteun.
Geruild in de houtskool stokken voor artritis, het moest gebeuren
En ze tekende niet meer, zat en keek naar de dageraad
Ze had een televisie in de kamer die ze nooit tegen Lucy had opgezet. ze had een leven vol foto ' s op de muur geplakt.
En zat en glimlachte, keek ze allemaal om, om het allemaal uit te lachen.
Nee Rico, hij was vijf jaar geleden overleden.
Dus het bezoekuur trok in een grote kudde o ' nothing
Ze had haar hele leven nog nooit gesproken.
Tot de dag dat ze voorover leunde, grijnsde en de verpleegster aan de kant trok
En ze zei::
"Kijk, ik heb nog nooit in mijn leven een droom gehad
Want een droom is wat je wilt doen, maar nog steeds niet gevolgd
Ik wist wat ik wilde en deed het tot het klaar was.
Dus ik ben de droom die ik wilde zijn sinds dag één!»
Nou!
De verpleegster sprong terug.,
Ze had Lucy nog nooit horen praten.,
'Speciaal zulke woorden
Ze liep naar de deur en trok hem dicht.
Toen blies Lucy Een kus op elk van haar foto ' s.
En ze stierf.