Aching beauty — Soul's Wrinkles songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Soul's Wrinkles" van Aching beauty.
Songteksten
My life, dried out, waiting for you since my first breath
«Fate for us to unite, it had to be you», they said
Promise the eternity, adorning our tale
Yesterday these words didn’t seem to be enough
We used to breathe the same air, tread the same ground
Crossing the same frontiers, fulfilling on those dearest to us
So why escape our former happiness?
We clinched to nourish again from that fading us
Time despises our poems, those confident words
Wrinkles corrode our minds, but yours maybe not such as mine
Time denies our poems, those heartfelt words
Wrinkles alter our minds, but yours maybe not such as mine
My life, dried out, all what we’ve shared cannot fade out
We met, a chance, all that remains for me to see
The story grew in the sweat of our bodies
Still today these words don’t seem to be enough
Time denies our poems, such distant words
Wrinkles corrode our minds, but yours maybe not such as mine
Time buries our poems, those heartfelt words
Wrinkles alter our minds, but yours not such as mine
What should we regret, though we hadn’t changed a thing
What can we regret, whereas everything has changed
Songtekstvertaling
Mijn leven, uitgedroogd, wachtend op jou sinds mijn eerste adem
"Het lot om ons te verenigen, jij moest het zijn", zeiden ze.
Beloof de eeuwigheid, versier ons verhaal
Gisteren leken deze woorden niet genoeg te zijn.
We hebben dezelfde lucht ingeademd, dezelfde grond betreden.
Het overschrijden van dezelfde grenzen, het vervullen van degenen die ons dierbaar zijn
Dus waarom ontsnappen aan ons vroegere geluk?
We klonken om weer te voeden van dat vervagen ons
De tijd veracht onze gedichten, die zelfverzekerde woorden
Rimpels tasten onze geest aan, maar de jouwe misschien niet zoals de mijne.
De tijd ontkent onze gedichten, die oprechte woorden
Rimpels veranderen onze gedachten, maar die van jou misschien niet zoals die van mij.
Mijn leven, uitgedroogd, alles wat we deelden kan niet vervagen.
We hebben elkaar ontmoet, een kans, alles wat ik nog kan zien.
Het verhaal groeide in het zweet van onze lichamen.
Maar vandaag lijken deze woorden niet genoeg te zijn.
De tijd ontkent onze gedichten, zulke verre woorden
Rimpels tasten onze geest aan, maar de jouwe misschien niet zoals de mijne.
De tijd begraaft onze gedichten, die oprechte woorden
Rimpels veranderen onze geest, maar de jouwe niet zoals de mijne.
Waar zouden we spijt van moeten hebben, hoewel we niets veranderd hadden.
Wat kunnen we betreuren, terwijl alles is veranderd