Abraham Boba — Frío songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Frío" van Abraham Boba.
Songteksten
Frío, congelado en las paredes de este piso
Escribiendo en los cristales que se empiezan a empañar
Del frío que se cuela por debajo de la puerta
Me recuerda que una vez una sirena se llevó mi cuerpo al mar
No pensó en que no podría respirar
No pensó en que me podía ahogar
No aconsejo las pasiones que se vuelven posesiones
Todo un invierno esperando a que el verano se despierte
Y nos vuelva a calentar
Pero ya no hay estaciones como no hay instrucciones para amar
Sólo usamos nuestra boca para hablar
Sólo usamos nuestra lengua para hablar
Ni siquiera nos podemos abrigar
Del frío, se avecinan temporales de mutismo
Te equivocas al pensar que el erotismo va a acabar
Con este frío que se cuela hasta los huesos y conserva
Me recuerda que una vez estuve cerca de perder la identidad
Y corría en lugar de caminar
Tropezaba en lugar de esquivar
Me volví un forajido sólo por sentirme vivo
Todo un invierno esperando a que el verano se despierte
Y nos vuelva a calentar
Pero ya no hay estaciones como no hay instrucciones para amar
Sólo usamos nuestra boca para hablar
Sólo usamos nuestra lengua para hablar
Y este frío nos obliga a terminar
Songtekstvertaling
Koud, bevroren op de muren van deze vloer
Schrijven op de kristallen die beginnen te vervagen
Van de kou die onder de deur kruipt
Herinnert me eraan dat eens een zeemeermin mijn lichaam naar zee bracht.
Hij dacht dat hij niet kon ademen.
Hij dacht niet dat ik kon verdrinken.
Ik adviseer geen passies die bezittingen worden.
Een hele winter wachtend op de zomer om wakker te worden
En ons weer opwarmen
Maar er zijn geen seizoenen meer want er zijn geen instructies om lief te hebben
We gebruiken alleen onze mond om te praten.
We gebruiken alleen onze taal om te spreken.
We kunnen niet eens warm worden.
Van de kou, komen stormen van stilte.
Je hebt het mis om te denken dat erotiek gaat eindigen.
Met deze koude sluipt hij naar de botten en behoudt
Het herinnert me eraan dat ik ooit bijna mijn identiteit verloor.
En rende in plaats van te lopen.
Struikelde in plaats van te ontwijken.
Ik werd vogelvrij om me levend te voelen.
Een hele winter wachtend op de zomer om wakker te worden
En ons weer opwarmen
Maar er zijn geen seizoenen meer want er zijn geen instructies om lief te hebben
We gebruiken alleen onze mond om te praten.
We gebruiken alleen onze taal om te spreken.
En deze kou dwingt ons om af te maken