A Forest Of Stars — Microcosm songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Microcosm" van A Forest Of Stars.
Songteksten
Nothing now but cages and railings
All topped with barbs
Even the weather’s apologetic
Sees no rhyme or reason
All exits barred now
Love left lonely, gave way to the grave
Left my smile somewhere on the journey between that and loss
The walls of another god’s house encrusted in mould
Sewage poured from ceiling, damp liquefied floor
A building devoid of use, now
A weather beaten grave
Untended, no longer remembered
By those who left the queue
For mourning
Merrily kicking the skulls of ex-deities
Through the ex-halo hoops of toes up ex-angels
More trophy heads for my walls
No more crying about heaven or a lack of it No more to be found wanting
Hoping for a safety net
My lake of passion still edged with rust
Her waters fouled by the corpse of lust
So, I dug the last few feet of the six myself
All too eager to taste the dust
I laughed as I threw the first handful of earth
I smiled as I watched the topsoil spread
Autumn she sprang over summer into winter
All was lost.
All is lost.
So much more snow than sunbeams these days
What once was?
What once was.
The cold she marched through the rain
Past the corpse of rebirth
Blacked out the sun’s last refrain
Endless cycle ended
Songtekstvertaling
Nu alleen nog Kooien en relingen.
Allemaal bedekt met barbs
Zelfs het weer biedt excuses aan.
Ziet geen rijm of reden
Alle uitgangen zijn afgesloten.
Liefde verlaten eenzaam, gaf plaats aan het graf
Liet mijn glimlach ergens achter op de reis tussen DAT en verlies
De muren van het huis van een andere god in schimmel
Uit het plafond gegoten afvalwater, vochtige vloeibaar gemaakte vloer
Een gebouw zonder gebruik, nu
Een door het weer geslagen graf
Onbedoeld, niet meer herinnerd
Bij de achterblijvers!
Om te rouwen.
Vrolijk de schedels van ex-goden schoppen.
Door de ex-halo hoepels van tenen omhoog ex-engelen
Meer trofee hoofden voor mijn muren
Geen gehuil meer over de hemel of een gebrek eraan.
Hopen op een vangnet
Mijn meer van passie is nog steeds verroest.
Haar wateren bezoedeld door het lichaam van lust
Ik heb de laatste meters van de zes zelf gegraven.
Maar al te gretig om het stof te proeven
Ik lachte toen ik het eerste handvol aarde gooide.
Ik lachte terwijl ik de bovengrond zag spreiden.
Herfst ze sprong in de zomer in de winter
Alles was verloren.
Alles is verloren.
Zoveel meer sneeuw dan zonnestralen tegenwoordig.
Wat eens was?
Wat eens was.
De kou die ze door de regen marcheerde
Voorbij het lijk van wedergeboorte
Black-out the sun ' s last refrein
Einde cyclus