10,000 Maniacs — The Big Parade songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Big Parade" van 10,000 Maniacs.
Songteksten
Detroit to D.C. night train, Capitol, parts East. Lone young man takes
Seat. And by the rhythm of the rails, reading all his mother’s mail
From a City boy in a jungle town postmarked Saigon. He’ll go live his
Mother’s
Dream, join the slowest parade he’ll ever see. Her weight of sorrows
Carried long and carried far. «Take these, Tommy, to The Wall.»
Metro line to the Mall site with a tour of Japanese. He’s wandering
And
Lost until a vet in worn fatigues takes him down to where they belong.
Near
A soldier, an ex-Marine with a tattooed dagger and eagle trembling, he Bites
His lip beside a widow breaking down. She takes her Purple Heart,
Makes a Fist, strikes The Wall. All come to live a dream, to join the slowest
Parade
They’ll ever see. Their weight of sorrows carried long and carried
Far,
Taken to The Wall.
It’s 40 paces to the year that he was slain. His hand’s slipping down
The
Wall for it’s slick with rain. How would life have ever been the same
If this
Wall had carved in it one less name? But for Christ’s sake, he’s been
Dead
Over 20 years. He leaves the letters asking, «Who caused my mother’s
Tears,
Was it Washington or the Viet Cong?» Slow deliberate steps are
Involved.
He takes them away from the black granite wall toward the other
Monuments
So white and clean.
O, Potomac, what you’ve seen. Abraham had his war too, but an honest
War.
Or so it’s taught in school
Songtekstvertaling
Detroit naar DC nachttrein, Capitol, delen Oost. Eenzame jonge man neemt
Stoel. En door het ritme van de rails, het lezen van al zijn moeders post
Van een stadsjongen in een jungle stad, poststempel Saigon. Hij zal zijn leven leiden.
Moeder ' s
Droom, doe mee aan de langzaamste parade die hij ooit zal zien. Haar gewicht van verdriet
Lang gedragen en ver gedragen. "Neem deze, Tommy, naar de muur.»
Metrolijn naar het winkelcentrum met een rondleiding door het Japans. Hij loopt rond.
En
Verloren totdat een veteraan in Versleten uniform hem meeneemt naar waar hij thuishoort.
Buurt
Een soldaat, een ex-marinier met een getatoeëerde dolk en adelaar trillend, hij bijt
Zijn lip naast een weduwe die afbreekt. Ze neemt haar Purple Heart,
Maakt een vuist, Slaat op de muur. Allen komen om een droom te leven, om zich aan te sluiten bij de langzaamste
Optocht
Ze zullen het ooit zien. Hun gewicht van verdriet gedragen lang en gedragen
Ver,
Tegen de muur.
Het is 40 stappen naar het jaar dat hij werd gedood. Zijn hand glijdt naar beneden.
De
De muur is glad van de regen. Hoe zou het leven ooit hetzelfde zijn geweest?
Als dit
Had de muur er een naam minder in gekerfd? Maar in godsnaam, hij is ...
Dood
Meer dan 20 jaar. Hij laat de brieven achter met de vraag: "Wie heeft mijn moeder veroorzaakt?"
Huilen,
Was het Washington of de Vietcong?"Langzame, weloverwogen stappen zijn
Betrokken.
Hij neemt ze weg van de zwarte granieten muur naar de andere
Monument
Zo wit en schoon.
Potomac, wat je gezien hebt. Abraham had ook zijn oorlog, maar een eerlijke
Oorlog.
Of zo wordt het op school onderwezen.